NieGrzeczne Recenzje: Albatros

"Trzynaście" Steve Cavanagh - wybitny i trzymający w napięciu thriller [gościnnie - Aga]

Tytuł: Trzynaście

Autor: Steve Cavanagh

Wydawnictwo: Albatros

Tłumaczenie: Janusz Ochab

Opis:

Ten seryjny morderca nie jest sądzony.
To on jest sędzią...
Byli gwiazdami. Jedną z najbardziej wpływowych par Hollywood. Mieli świat u swych stóp.
Teraz ona nie żyje. On jest oskarżony o zamordowanie jej.
To celebrycki proces stulecia!
Wszystkie dowody wskazują na ewidentną winę Roberta Solomona – aktor zamordował żonę i jej kochanka, chociaż uparcie twierdzi, że nie miał z tym nic wspólnego.
Pomimo jednoznacznych dowodów obciążających oskarżonego Eddie Flynn – który nigdy nie broni prawdziwych przestępców – dołącza do zespołu obrony.
Już od rozpoczęcia procesu szereg wydarzeń na sali sądowej wzbudza wątpliwości Eddiego.
Coś niepokojącego dzieje się w ławie przysięgłych…
Uporczywie nasuwa mu się pytanie: A co jeżeli Robert nie jest jedynym aktorem na sali sądowej?
Co, jeśli zabójca wcale nie siedzi na ławie oskarżonych?

~*~*~*~

Można by pomyśleć, że mężczyzna, który kiedyś był po drugiej stronie barykady i stawał przed sądem, jako podejrzany o oszustwa, nie ma żadnych zasad. Można. Lecz nie wtedy, gdy mowa o Eddiem Flynnie. On je ma, a najważniejsza brzmi „reprezentować tylko niewinnych”.

Flynn wiele słyszał o sprawie hollywoodzkiego aktora Roberta Solomona. Nie on jeden, bo historia nagłośniona jest przez media. Według opinii publicznej Robert jest winny śmierci swojej żony i jej kochanka. Dlatego, gdy Flynn dostaje propozycję zasilenia szeregów obrony, początkowo odmawia. Nie zamierza bronić winnego bez względu na to, jak bardzo jest sławny oraz jak wielką sumę może za to zgarnąć.

Czytając tę pozycję, już od pierwszych stron można odnieść wrażenie, że jest się naocznym świadkiem tkania misternej sieci. I mimo że wie się, kto jest pająkiem (autor nie ukrywa, że to Joshua Kane i czytelnik ma szansę zapoznać się z dokładnym opisem jego poczynań), to nie ma się pojęcia, dlaczego zastawił on sieć. Zagłębiając się w historię, czuje się, że nie tylko sieć jest misterna, ale i cały plan. Od początku do końca. A co ciekawe ma się wrażenie, że MORDERSTWO TO DOPIERO POCZĄTEK ZABAWY.

Pomysłowość i rozmach, z jakim od początku powieści działa Kane podsycają ciekawość. Obserwując jego poczynania oraz ich efekty, nie ma się wątpliwości, że to ważna postać i więcej niż pewne, że nieźle namiesza. Tak też się dzieje. W końcu nie on, nie zabójca będzie sądzony. To on będzie sądził. A sposoby, jakich użyje, by znaleźć się na sali sądowej, z całą pewnością nie należą do banalnych. Kreacja bohatera, jego nieoczywistość nie pozostawiają złudzeń. Ten ktoś doskonale wie, co robi i jak osiągnąć to, co sobie zaplanował. Pytanie tylko, czy w utkaną przez niego sieć wpadną ci, na których ją zastawił, a może sam się w nią zaplącze?

Przed Flynnem bardzo trudne zadanie, ale on lubi wyzwania. Jest piekielnie inteligentny i sprytny, dlatego z przyjemnością towarzyszy się mu podczas rozpraw. Joshua Kane też taki jest, a do tego cierpi na pewne „zaburzenie”, które nadaje jego postaci wyjątkowości, może nawet w pewnych sytuacjach jest gwarancją przewagi.

Powieść jest tak skonstruowana, że w pewnym momencie nie wie się, czy samemu nie wpadło się w sieć manipulacji. Zaczyna wątpić się w niewinność Roberta Solomona, zwłaszcza w obliczu mocnych, obciążających go dowodów. Ma się ochotę rozwiązać zagadkę, poznać motywy i dowiedzieć się, kto znajduje się po jasnej, a kto po ciemnej stronie. Nie jest to proste zadanie, zważywszy na fakt, że postaci drugoplanowe z jednej strony je ułatwiają, a z drugiej utrudniają. To jednak sprawia, że nie sposób oderwać się od książki, a czas z nią spędzony nie jest stracony. Miłośnicy gatunku, obserwacji śmiałych poczynań na salach sądowych, zwrotów akcji i napięcia na pewno nie będą zawiedzeni.

„Zdjęcia z miejsca zbrodni nie kłamią. Nie są świadkami. Nie mogą popełnić błędu ani ukryć prawdy.”

Moja ocena 6/6

Aga

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Penelepe Bloom

"Jego Babeczka" Penelope Bloom [ Ania]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Ann

"Instytut" Stephen King czyli powrót Mistrza [Ann]

Tytuł: „Instytut”

Autor: Stephen King

Wydawnictwo: Albatros

Wydano: 11.09.2019

Stron: 672

***

Opis wydawcy:

Zjawiają się w nocy.

W ciągu dwóch minut eliminują wszystkie przeszkody.

I uprowadzają obiekt.

Interesują ich dzieci.

Wyjątkowe dzieci…

Luke Ellis budzi się w pokoju do złudzenia przypominającym jego własny, tyle że bez okien. Wkrótce orientuje się, że trafił do tajemniczego Instytutu i nie jest jedynym dzieciakiem, którego tu uwięziono. To miejsce odosobnienia dla nastolatków obdarzonych zdolnościami telepatii lub telekinezy. W Instytucie zostaną poddani testom, które wzmocnią ich naturalną, choć nadprzyrodzoną moc. Opiekunowie nie mają skrupułów – grzeczne dzieci są nagradzane, nieposłuszne – są surowo karane. Wszyscy jednak, prędzej czy później, trafią do drugiej części Instytutu, a stamtąd nikt już nie wraca.

Gdy kolejne dzieci znikają w Tylnej Połowie, Luke jest coraz bardziej zdesperowany. Musi uciec i wezwać pomoc. Bo jeśli komuś miałoby się udać, to właśnie jemu.

***

O tym, że Stephen King jest pisarzem wyjątkowym, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Jego powieści sprzedały się w milionach egzemplarzy, a mnóstwo z nich doczekało się również swoich ekranizacji czy adaptacji. Ja zetknęłam się po raz pierwszy z twórczością mistrza grozy jeszcze w podstawówce, sięgając po „Miasteczko Salem”. Pamiętam wieczory spędzone na czytaniu tej powieści w ukryciu przed rodzicami. Do tej pory miło wspominam emocje, jakich dostarczyła mi lektura. Kolejne lata mijały, a styczność z książkami Kinga kończyła się różnie. Niektóre wywierały na mnie naprawdę duże wrażenie, przy innych lekko się nudziłam lub denerwowałam zakończeniem psującym mi odbiór całości. Dlatego do lektury „Instytutu” podeszłam pełna obaw. Na szczęście tym razem się nie rozczarowałam.

Akcja powieści rozkręca się powoli. Można powiedzieć, że prawdziwa uczta dla czytelnika zaczyna się nieco później. Przez pierwsze kilkadziesiąt stron powoli wsiąkamy w specyficzny klimat. Kiedy dotarłam do mniej więcej setnej strony, zorientowałam się, że nie mogę oderwać się od lektury i kolejne kilkaset stron czytałam do późnej nocy, by jak najszybciej poznać rozwiązanie zagadki.

Głównym bohaterem „Instytutu” jest Luke, dwunastolatek wyróżniający się ponadprzeciętną inteligencją. Określenie go mianem geniusza nie będzie nadużyciem. Jednak nie tylko inteligencja sprawia, że chłopak jest wyjątkowy; posiada on zdolność telekinezy. Co prawda nawet sam nie zdaje sobie sprawy z tych rzadkich umiejętności, jednak przez tę właściwość trafia na celownik pewnej tajnej organizacji. Zostaje porwany i umieszczony w ukrytej gdzieś w lasach stanu Maine placówce, gdzie znajdują się dzieci podobne do niego. Razem z chłopakiem trafiamy w sam środek trwającego od wielu lat projektu, w którym wykorzystywane są dzieci posiadające zdolności telekinezy i telepatii.

Sam pomysł na fabułę nie jest może czymś odkrywczym. Ile razy przerabialiśmy w literaturze motyw dzieci o wyjątkowych zdolnościach, eksperymentów na ludziach, czy tajnych organizacji rządowych, sterujących światem. Jednak wartka akcja i wyszlifowany warsztat Kinga sprawiają, że otrzymujemy coś, co mocno wciąga czytelnika. Dodatkowym atutem jest główny bohater. Luke’a można łatwo polubić, utożsamić się z jego wyborami, odczuwać jego emocje i lęki, kibicować jego poczynaniom. Pozostałe postaci dziecięce również nie pozostawią czytelnika obojętnym. Wszystkie nad wiek dojrzałe, o odmiennych charakterach zapadają w pamięć, dzięki czemu niektóre sceny grają na naszych emocjach jeszcze silniej, a zakończenie pozostawia słodko-gorzki posmak.

Jeszcze zanim zaczęłam lekturę „Instytutu” natknęłam się na porównania powieści do „Stranger things” czy „To”. Ja osobiście widzę nawiązania do „Stranger things” (choć właściwie to twórcy serialu inspirowali się dziełami Kinga, więc trudno byłoby nie dostrzec podobieństw). Podczas czytania „To” towarzyszyły mi inne emocje. Pomijając fakt, że w obu przypadkach mamy do czynienia z grupą dzieciaków, na które czyha niebezpieczeństwo, są to dla mnie kompletnie różne sprawy.

Nie mogę nazwać „Instytutu” horrorem. Mamy tutaj raczej do czynienia z thrillerem z elementami horroru. Wyraźnie widać, że Mistrz w tej powieści nieco złagodniał, spojrzał na swoich bohaterów od nieco innej strony, nie stawiając już tak mocno na straszenie czytelnika. Dostarcza nam też materiału do przemyśleń. Można zadać sobie pytanie, co jest ważniejsze: dobro jednostek (w tym przypadku dzieci ze specjalnymi zdolnościami) czy kierowanie się własnymi przekonaniami dla utrzymania porządku. Czy okrucieństwo jest usprawiedliwione, jeśli ma służyć dla wyższego dobra.

Podsumowując, mogę z czystym sumieniem polecić „Instytut”. Zadowoleni powinni być nie tylko fani Kinga, czy wielbiciele horrorów. Nawet moja przyjaciółka, która z jego twórczością nie ma raczej zbyt często do czynienia, dała się wciągnąć w wir akcji i dosłownie pochłonęła książkę w dwa dni. I chociaż „Instytut” nie trafi na moje osobiste podium książek Mistrza, nadal jest wysoko w hierarchii. Cieszę się, że po kilku powieściach, które nie do końca trafiły w moje oczekiwania (a wobec książek Kinga oczekiwania mam wyższe niż wobec reszty), mogłam przeczytać coś, co przypomniało mi emocje, jakie odczuwałam podczas czytania jego najlepszych dzieł.

Moja ocena: 9/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros

, by NieGrzeczne Recenzje

In Alaitz Leceaga, Albatros

"Las zna twoje imię", czyli podróż do innego świata w powieści Alaitz Leceaga [Ann]

Tytuł: „Las zna twoje imię”

Autor: Alaitz Leceaga

Wydawnictwo: Albatros

Wydano: 19.06.2019

Stron: 576

~*~*~*~

Opis wydawcy:

Fascynująca, tajemnicza i mroczna opowieść o sile i determinacji kobiet w świecie rządzonym przez mężczyzn i o pełnej pasji walce o przetrwanie.

Sekret ukryty głęboko w lesie. Dwie siostry, które łączy więcej, niż dzieli.

Ród kobiet z niezwykłym darem.

Pod koniec lat 20. ubiegłego wieku Estrella i jej siostra bliźniaczka, Alma, miały wszystko, o czym tylko mogły zamarzyć – jako córki markiza, właściciela dworku i kopalni żelaza, dorastały w luksusie… Lecz przyszło im też dźwigać ogromne brzemię.

Estrella i Alma to spadkobierczynie niezwykłego daru przekazywanego z pokolenia na pokolenie w żeńskiej linii rodziny. A ich życie naznaczone zostało piętnem przepowiedni, według której jedna z nich umrze, zanim skończy piętnaście lat. Tak zaczyna się pełna magii i pasji historia, która prowadzi czytelnika śladami głównej bohaterki, niezwykłej kobiety, która mimo strachu przed niebezpieczeństwami nie zawaha się zrobić tego co konieczne, aby obronić swoją ziemię i dziedzictwo zapisane we krwi.

~*~*~*~

Istnieją książki, które trudno sklasyfikować lub krótko streścić. Do nich właśnie należy „Las zna twoje imię”. Zaczynając czytanie tej powieści, nie byłam właściwie pewna, czego się spodziewać. W jakimś stopniu oczekiwałam mrocznego thrillera paranormalnego z romansem w tle, dostałam natomiast coś wymykającego się schematom. Ale po kolei.

Akcja powieści rozpoczyna się pod koniec lat dwudziestych XX wieku w Hiszpanii. Jest to czas dużych rozwarstwień społecznych, a jednocześnie początek nadciągających przemian. Choć już wkrótce pozycja kobiet stanie się silniejsza, są jeszcze nadal traktowane jako dodatek do mężów. Na przestrzeni kolejnych stron i ukazywanych przez nie lat obserwujemy powolne zmiany zachodzące w świecie. Stajemy się świadkami sukcesywnego upadku świata, w którym dorastała bohaterka, a punktem kulminacyjnym staje się czas drugiej wojny światowej.

Do zalet „Las zna twoje imię”, poza tajemniczym, magicznym klimatem, zaliczyć można sposób zbudowania przez autorkę postaci, których losy śledzimy na kartach powieści. Uwagę zwraca przede wszystkim wyrazista kreacja głównej bohaterki. Estrella od samego początku jest postacią niejednoznaczną, wewnętrznie skonfliktowaną. Z siostrą bliźniaczką łączy ją wyjątkowa więź: kochają się, a równocześnie są swymi największymi rywalkami. Zdawałoby się, że od początku ciąży nad nimi fatum, żyją w cieniu samobójczej śmierci babki i przepowiedni, według której jedna z nich zginie przed swymi piętnastymi urodzinami.

Nie sposób nie dostrzec podobieństwa między Estrellą, a Scarlett O’Harą. Nawet sama autorka nasuwa nam takie skojarzenie wspominając o Vivien Leigh i Clarke’u Gable. Estrella od początku mierzy się z przyklejonym jej przez wszystkich wokół wizerunkiem tej samolubnej, zepsutej i złej. I chociaż nie jest taka całkowicie, często swoim zachowaniem wypełnia to, czego spodziewają się po niej ludzie. Nie można określić jej mianem pozytywnej bohaterki, ponieważ kieruje się często czysto egoistycznymi pobudkami, jednak tego wymaga od niej świat, w którym przyszło jej żyć. Jako kobieta postawiona jest w trudnej pozycji: choć przewyższa wielu mężczyzn swoim sprytem i intelektem, nikt nie chce traktować jej poważnie. Wychodzi za mąż za mężczyznę, którego niejako kradnie przyjaciółce, by utrzymać swoją rodzinę, wchodzi w wątpliwą moralnie relację biznesową, oszukuje, manipuluje mężczyznami, ale mimo wszystko nie sposób całkowicie ją potępić. Jest równocześnie kobietą silną, bezkompromisową, która przechodzi pewną przemianę i musi podejmować trudne decyzje. Mierząc się z demonami przeszłości, towarzyszącym jej duchem tragicznie zmarłej bliźniaczki i czarnym wilkiem, nieustępliwie za nią podążającym, przekształca się z nieco zuchwałej, zazdrosnej o siostrę dziewczyny w kobietę, która nie cofnie się przed niczym. Magia, którą włada stanowi tutaj dodatkowy pretekst i jej rozwój jest powiązany z drogą bohaterki.

„Las zna twoje imię” porusza również temat miłości. W tym świecie nie ma miejsca na czysto romantyczne uczucia: młodzieńcze zauroczenie w chłopaku z niższej warstwy społecznej doprowadza do tragedii i już na zawsze pozostaje zadrą w sercu Estrelli. Kolejne związki są już pragmatyczne i przemyślane.

Oprócz charyzmatycznej głównej bohaterki, niewątpliwą zaletą jest sposób przedstawienia realiów panujących w Hiszpanii od lat dwudziestych do drugiej wojny światowej, a także rozbudowane, barwne opisy. Chociaż wszystkie kobiety z rodziny Zuloaga posiadają pewne moce, wydają się one czymś niemal normalnym i w pewnym momencie możemy nawet uwierzyć, że obok nas mogą żyć osoby obdarzone podobnymi zdolnościami.

Tym, co naprawdę urzekło mnie w spotkaniu z „Las zna twoje imię” był misternie utkany klimat, atmosfera ciągłego niepokoju i poczucie czyhającego gdzieś w cieniu zagrożenia. Estrelli ciągle towarzyszy wilk, traktowany przez nią jako zwiastun nieszczęść i w pewnych momentach nawet my możemy poczuć jego oddech na karku.

Z pewnością nie jest to pozycja, którą można pochłonąć w jeden wieczór, nie poświęcając jej większej uwagi. Co prawda nie sposób oderwać się od lektury, kiedy już wpadniemy w rytm, jednak angażujące opisy, dobrze nakreślone portrety psychologiczne i burzliwe losy Estrelli wymagają oddania kilku wieczorów. Mogę polecić tę pozycję czytelnikom, którym przypadło do gustu „Przeminęło z wiatrem” lub fanom powieści Isabelle Allende, ponieważ odnajdziemy tutaj dość podobną iskrę. Powieść dostarczy szczególnej satysfakcji zwolennikom silnych postaci kobiecych, lubiącym czytać o losach bohaterów na przestrzeni lat, którzy delektują się nieco magicznymi opisami i wyrobionym stylem autorki. Książka może za to nie przypaść do gustu fanom prostych, ubogich w opisy historii, które można czytać dla oderwania się od problemów dnia codziennego, ponieważ skłania do nieco głębszych refleksji. Biorąc pod uwagę, że jest to debiut autorki, jestem pod jeszcze większym wrażeniem.

Moja ocena: 9,5/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Damian Dibben

"Bo jaki sens ma życie, jeśli nie jest przygodą?" - recenzja niezwykłej książki pt. "Mam na imię Jutro" Damian Dibben [Lily]

Tytuł: „Mam na imię Jutro”

Autor: Damian Dibben

Tłumaczenie: Janusz Ochab

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 384

Opis Wydawcy: Urzekająca opowieść o odwadze, poświęceniu i magicznej więzi łączącej człowieka i jego najwierniejszego towarzysza.

Rok 1815. Zimowy wieczór w Wenecji. Pewien pies czuwa przy katedrze, mając nadzieję, że wreszcie pojawi się jego pan. Dawno temu właśnie tu się rozdzielili i tu mieli się spotkać. Minęły jednak lata, a po panu – lekarzu, chemiku i filozofie, z którym przemierzył całą Europę, odwiedzając królewskie dwory i pola bitwy – wciąż nie ma śladu. Pies wyczuwa jednak trop jego odwiecznego wroga. Porzuca więc w miarę bezpieczne schronienie i wyrusza w podróż w poszukiwaniu najbliższego mu człowieka.

Z mokrym nosem przy ziemi i wiernym towarzyszem, kundlem wabiącym się Sporco, u boku musi się spieszyć – by znaleźć pana, zanim zrobi to ten Zły. I nie może się przy tym nadziwić, że te dwunożne istoty rządzące światem, które potrafią kochać i tworzyć takie piękne rzeczy, stać na tyle okrucieństwa. Mimo to nie traci nadziei i pędzi na swych czterech łapach na ratunek panu.

Bo czy ktoś może kochać bardziej niż pies?

~*~*~*~

Tym razem zacznę od okładki, bowiem to, jak wiele pracy włożono w nią, jest godne podziwu. A to, co okala treść „Mam na imię jutro” jest wręcz magiczne i przyciągające wzrok. Mnie również chwyciła za literackie serce a to, co znajduje się od wewnętrznej strony sprawiło, iż jeszcze głębiej weszłam w historię o psie, który przez długie lata swego życia niestrudzenie poszukiwał dawnego przyjaciela. Niewątpliwie na uwagę zasługuje zarówno kolorystyka, jak i niejako „streszczenie” powieści poprzez zamieszczone na okładce grafiki. W centrum wszystkiego, jest oczywiście nasz Czempion.

„Nadciągają szare chmury, zaczyna się robić chłodniej, przepada wiosenny nastrój. Czuję się jak idiota, bo spędziłem tu tyle czasu, wierząc, że dziś wydarzy się coś cudownego. Dlaczego po tylu latach miałoby się to stać właśnie dzisiaj?”

Pewnego zimowego wieczoru w Wenecji, w roku 1815, mężczyzna zostawia swojego psa pod katedrą i każe mu na siebie czekać. Jeżeli kiedykolwiek się zgubią, właśnie w tym miejscu, na schodach katedry mają się ponownie odnaleźć. Jednak mijają lata, a pan się nie pojawia, lecz pies zaczyna wyczuwać zapach jego odwiecznego wroga…

„Vilder siedzi pośród żołnierzy niczym olbrzymia wrona i ukradkiem znów wyjmuje butelkę z balsamem, upija łyk i chowa ją do kieszeni, W tle wznosi się wielka kopuła katedry. Mojej katedry. Każda cząstka ciała, każdy mięsień, ścięgno i włos drżą mi z niepewności, pozostaję jednak na miejscu.”

Już na początku dowiadujemy się, iż czekający na swego pana pies odbył podróż przez wiele żywotów. Historia rozpoczyna się od niejako ostrzeżenia. Kiedy to na brzeg wypływa ciało kuriera wzięte przez chwilę omyłkowo za człowieka, przed którym zdaje się, iż pan Czempiona ucieka. Niedługo jednak spotykają Vildera, człowieka, który może mieć związek ze zniknięciem pana. Postać ta będzie nam towarzyszyć niemal przez całą powieść, gdyż wyczuwszy jej zapach, nasz Czempion wraz z kumplem Sporco wyruszają jego tropem. Może on, bowiem doprowadzić psa do swojego pana.

„Las ciągnie się bez końca, koła brną w koleinach. Wreszcie zostawiamy za sobą liściaste drzewa, droga się prostuje, nabieramy tempa, wjeżdżając między iglaki. Towarzyszy nam tętent końskich kopyt, a właściwie ich echo odbite od drzew, i ostatnie promienie zachodzącego słońca.”

Narratorem powieści jest nasz Czempion, który wspomina chwile spędzone ze swoim panem oraz przygody, jakie ich spotkały. Retrospekcje przeplatane są teraźniejszością, w której żyje pies. Poznajemy jego przyjaciół, jak choćby wspomnianego wcześniej kundla Sporco — psiaka zostawionego na brzegu jeszcze, gdy był szczeniakiem, czy też LaPerlę — suczkę, wyrzuconą z domu po śmierci jej pani.

„Słyszę radosne szczekanie i znajomy tupot łap. Przesuwam jedzenie, chowając je w legowisku. Sporco, „bałaganiarz”, jak go nazywam, to bezpański piec, który często kręci się w pobliżu izby celnej, szukając resztek.”

Książkę bardzo przyjemnie się czyta. Napisana w narracji pierwszoosobowej, w całości z punku widzenia naszego Czempiona, który snuje niezwykle wciągającą opowieść. Wyraziste opisy, świetne poczucie humoru autora, doskonale skonstruowane dialogi oraz niekonwencjonalna fabuła sprawiają, że jest to lektura, którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto ceni doskonale napisaną historię.

„Nie byłem tam, powiedział z żalem w oczach – żalem, który sięgał daleko w przeszłość, żalem, że on nie był równie silny jak brat, że zabrakło mu hartu ducha, by wykorzystać życie, które otrzymał.”

Wraz z psem zwiedzamy różne miejsca, przemierzając świat, zatrzymując się w czasie, niczym na przystanku autobusowym. Czy zatem naszemu Czempionowi uda się w końcu odnaleźć swego przyjaciela, ukochanego pana? Jakie przygody były jego udziałem? I jaki związek z historią ma złowrogi Vilder? Tego dowiecie się z lektury. ;)

Cała powieść jest owiana tajemnicą, która wisi nad czytelnikiem aż do samego końca. Niesie również ze sobą przesłanie, by nie zatracać się w przeszłości i czerpać z życia, jakie mamy tu i teraz. Spoglądać z nadzieją w przyszłość.

„To ważna nauka. Nie ma sensu spalać się z powodu przeszłości. Nie warto bać się kłopotów, które mogą nadejść. Nie ma powodu, by bać się ich dzisiaj. (…) I jutro – jutro zaczniemy od nowa.”

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Albatros.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Ann

"To, co zostaje" Tim Weaver, czyli kryminalne zagadki Londynu [Ann]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, John Grisham

"Wezwanie" John Grisham [Lily]

Tytuł: „Wezwanie”

Autor: John Grisham

Tłumaczenie: Andrzej Leszczyński

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 352

Rok wydania: 2019

Wydanie: II

Opis wydawcy: Dwa miliony dolarów to dużo, zwłaszcza dla sędziego, który podobno nie brał łapówek.

Ray Atlee, wykładowca prawa, i jego brat nieudacznik zostają wezwani przez ojca do rodzinnego miasteczka, Clanton. Nieuleczalnie chory emerytowany sędzia chce im przedstawić swą ostatnią wolę. Zanim jednak Ray dociera na miejsce, staruszek umiera, pozostawiając po sobie – poza testamentem, który nikogo nie zaskakuje – ukrytą w pudłach fortunę. Nikomu o tym nie mówiąc, zwłaszcza bratu, Ray postanawia odkryć tajemnicę źródła pieniędzy. Kiedy okazuje się, że nie tylko on wie o ich istnieniu, robi się naprawdę gorąco.

~*~*~*~

Książki Johna Grishama to jedne z najlepszych kryminałów i thrillerów prawniczych jakie czytałam. Uwielbiam je i zaczytuję się w nich, gdy tylko mam okazję. W „Wezwaniu” autor jednak skupia się nie tyle na prawie, co na pieniądzach oraz specyfice ludzkiej natury w związku z tym, co większość z nas pożąda – bogactwa.

Nieuleczalnie chory, emerytowany sędzia wiedzie samotny żywot w ogromnym domu. Dwaj synowie, Ray oraz Forest, od wielu lat nie dogadują się z ojcem, który w dość oschły sposób ich traktował. Pewnego dnia, czując zbliżający się koniec jego podróży po tym ziemskim padole, wzywa swych potomków do miejsca ich dzieciństwa.

„Ray pomyślał, że ojciec zapewne przywita ich w czarnych spodniach i białej koszuli z małymi dziurkami wypalonymi przez żarzący się tytoń z fajki, ale wykrochmalonej, bo zawsze takie nosił. (…) I z pewnością nie będzie czekał na synów na tarasie, lecz zasiądzie przy biurku w gabinecie, pod wielkim portretem generała Forresta. Będzie chciał sprawiać wrażenie zajętego pracą, nawet w niedzielne popołudnie, jakby ich przyjazd do domu wcale nie był taki ważny.”

Historia opowiedziana została w narracji trzecioosobowej, z punktu widzenia Raya, starszego brata, wykładowcy prawa na uniwersytecie w Wirginii. Kiedy przybywa do rezydencji ojca, zastaje go martwego. Mimo iż nie rozpacza nadmiernie, czuje się nieswój, jednocześnie ciesząc się, że to nie Forest, który boryka się z wieloma nałogami, znalazł zmarłego. Do czasu przybycia brata, Ray przegląda rzeczy sędziego. Natrafia na testament, w którym ojciec podzielił majątek pomiędzy synów po połowie. Nie dziwi go, iż został ustanowiony jego wykonawcą, bowiem jako jedyny, można uznać, że „wyszedł na ludzi”.

To, co szokuje Raya, to miliony ukryte w komodzie. Wiedząc, że ojciec był już na emeryturze, a także to, iż jako sędzia w prowincjonalnym miasteczku nie miał możliwości zarobić takich pieniędzy, nie wspominając słowem o swym znalezisku Forestowi, rozpoczyna własne śledztwo, by ustalić ich pochodzenie.

„Odnalezienie martwego ojca było wystarczająco silnym szokiem jak na jeden dzień, a po odkryciu pieniędzy w pudłach był kompletnie roztrzęsiony.”

Czytelnik razem z Rayem podąża śladem pieniędzy, odkrywając kolejne tajemnice, jakie skrywał sędzia Reuben, a także jego syn, a brat mężczyzny - narkoman. Jak wiele sekretów skrywa rodzina Atlee? Czy warto je okryć, czy lepiej pozostać w niewiedzy?

Niewątpliwie, John Grisham jest mistrzem w swoim fachu. Potrafi zanalizować ludzką naturę z zabójczą wręcz precyzją. Bohaterowie jego powieści są wyraziści, niejednoznaczni i bardzo rzeczywiści. Ukazując zarówno te jasne, jak i ciemne strony człowieka, tworzy wymowny obraz, który pragniemy oglądać bez końca. Zakończenie powieści jest zaskakujące i właściwie czułam, jakby autor specjalnie pozostawił pewne niedopowiedzenie.

„Siedząc na betonowej posadzce, otoczony paczkami zawierającymi trzy miliony dolarów, uzmysłowił sobie nagle, jak bardzo ważne stały się dla niego te pieniądze. Jego pełna nerwów, koszmarna ubiegła noc była wynikiem lęku Raya o to, że je utraci. Teraz nie mógł się z nimi rozstać.”

„Wyzwanie” jest niewątpliwie ciekawym studium postaci i testem moralności bohaterów powieści, bowiem, podczas lektury uparcie pojawia się pytanie, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla pieniędzy? Autor ukazuje, jak podejmowane przez nas decyzje, mogą zniszczyć wszystko, co osiągnęliśmy pomimo dobrych uczynków. To, w jaki sposób jedna osoba może mieć kilka wcieleń i niejednokrotnie nawet najbliżsi nie są świadomi tej ciemnej strony. Nie jest to pędząca do przodu akcja, gdzie, co i rusz napotykamy na nagłe zwroty. To spacer, podczas którego Grisham odsłania nam kawałek po kawałku dalsze etapy podróży Raya ku poznaniu prawdy o funduszach ojca ukrytych w domu.

Każdy, kto uwielbia książki Johna Grishama, będzie zadowolony z kolejnej świetnej lektury, która trzyma w napięciu aż do samego końca. Ja już nie mogę się doczekać ponownego spotkania z twórczością tego autora, by sprawdzić, co tym razem dla nas przygotuje. :D

Lily

Moja ocena: 5,5/6

Za możliwość przeczytania książki, bardzo dziękuję Wydawnictwu Albatros