NieGrzeczne Recenzje: niegrzeczne

In choinki, dla dzieci

"Co robią choinki po świętach?" Katarzyna Śpiewak [Lily]

Tytuł: „Co robią choinki po świętach?”

Autor: Katarzyna Śpiewak

Ilustracje: Katarzyna Śpiewak

Ilość stron: 98

Wydawnictwo: Novae Res

Rok wydania: 2018

Opis wydawcy: Każdy z nas – duży i mały – zastanawiał się kiedyś, co dzieje się z choinkami po świętach. Bo przecież stoją w naszych domach, lśnią tysiącem barw i błyszczą bombkami, a potem nagle znikają! Odpowiedź na to pytanie spróbuje znaleźć Zuzia wraz ze swoimi przyjaciółmi i uroczym psem Korkiem. Kluczem do rozwikłania choinkowej tajemnicy okażą się drewniany bałwanek i równie niezwyczajna choinka, zasadzona po świętach w przydomowym ogródku dziadków Zuzi…

Jak skończy się ta przygoda i dokąd zawędrują mali bohaterowie, żeby poznać prawdę o choinkowym losie?

* * *

„Co robią choinki po świętach?” — pytanie postawione w tytule przez autorkę Katarzynę Śpiewak, od razu mnie przyciągnęło. Książka skierowana jest głównie do dzieci, lecz myślę, że jest to wspaniała pozycja, przy której z przyjemnością spędzą czas wraz ze swoimi pociechami i rodzice.

Autorka przedstawia nam, w formie opowiadania, historię Zuzi, która po Świętach Bożego Narodzenia martwi się, co też stanie się z piękną choinką, którą właśnie rozbiera z ozdób. Nie mogąc znieść tego, iż miałaby trafić na śmietnik, choć nadal ma zielone igiełki, prosi tatę, by wsadzili drzewko w ogrodzie dziadków.

Tata, pełen wątpliwości dla pomysłu córki, postanawia zawieźć choinkę do rodziców i wsadzić w ziemię, choć ta, nie ma korzeni. Wszyscy dorośli, są mile zaskoczeni, gdy okazuje się, iż choinka pomimo tego, że zgubiła z czasem wszystkie igiełki, musiała wypuścić korzenie, gdyż nie dało się jej wyrwać z ziemi. Gdy dziadek opowiedział o tym dziwnym zdarzeniu Zuzi, dziewczynka wraz z swoim psem Korkiem, udała się do ogrodu, by na własne oczy przekonać się, iż jej choinka przetrwała.

Gdy Korek znajduje pod drzewkiem małą zabawkę choinkową w postaci bałwanka, zapomnianą przy zdejmowaniu ozdób z choinki, rozpoczyna się niezwykła przygoda. Zuzia, razem z Korkiem, Bałwankiem i trójką swoich przyjaciół, przybywają do niezwykłej krainy, by odnaleźć odpowiedź na pytanie — Co robią choinki po świętach?

W niniejszym opowiadaniu, mamy nie tylko historię o choinkach, lecz także o tęsknocie za matką, przyjaźni i wierze w cuda. To piękna opowieść, przy której wspaniale spędzicie wspólnie z dziećmi czas. Napisana lekko i przystępnie. Całości dopełniają urocze ilustracje wykonane przez autorkę. Książka jest przepięknie wydana, z dużą starannością i dbałością o szczegóły.

Naprawdę warto sprawić sobie i dziecku taki prezent, zaczytując się, w świetle choinkowych lampek przy aromacie pierniczków, w historii Zuzi, Korka i pewnego Bałwanka, poszukujących odpowiedzi na pytanie - Co robią choinki po świętach? ;)

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

, by NieGrzeczne Recenzje

In 2018, Ania

"Mój zawodnik" - K. Bromberg [Nymph]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Bad Things, editiored

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Tytuł: „Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1”

Autor: R.K. Lilley

Gatunek: romans

Wydawnictwo: Helion w sekcji: editiored

Opis wydawcy: Jeśli czytałaś o losach burzliwego, podniebnego romansu Bianki i Jamesa z bestsellerowej trylogii "W przestworzach", poznałaś już Tristana i Danikę: niegrzecznego młodzieńca i poukładaną, miłą dziewczynę, która z całą pewnością powinna się trzymać z daleka od złych chłopców. Danika miała przecież dość problemów do rozwiązania w codziennym życiu. To, przez co kiedyś przechodziła, powinno sprawić, że przenigdy nie pozwoli sobie na ryzykowny związek. Jednak wszystkie żelazne zasady Daniki stopiły się niczym wosk, gdy któregoś dnia jej pracodawca - i dobry przyjaciel - przyprowadził Tristana.

Tristan wtargnął w jej uporządkowane życie jak rozpędzony pociąg. W ciągu zaledwie kilku dni Danika dała się porwać szaleństwu: grzeczne zainteresowanie niepostrzeżenie przerodziło się w pożądanie, pożądanie w miłość, a miłość w prawdziwą obsesję. Groźną, nieprzewidywalną, przerażającą. Nie mogą po prostu ze sobą być, ale też nie potrafią bez siebie żyć. Jakby było mało problemów z dopasowaniem dwóch skrajnych charakterów, na drodze między kochankami stają demony przeszłości. Stare dramaty, nieczyste sprawy. Jak trudno pokonać własny strach, jak bardzo człowiek jest bezsilny wobec swoich uprzedzeń?

~*~*~*~

Maska, którą na co dzień nosimy. Płaszcz, pod którym skrywamy cienie ciągnące się za nami nieustannie przez życie. Uśmiech za którym widnieje rozpacz i ból, choć niewidoczny na pierwszy rzut oka. Miłość, która może uskrzydlać, dawać oparcie ale i być zalążkiem uzależnienia, które jest w stanie doprowadzić do upadku. To wszystko właśnie dostaniecie czytając „Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1”. Ta książka to emocjonalny rollercoaster na dodatkowym przyśpieszeniu.

Historia rozpoczyna się pozytywnie i zabawnie, jednak pozory mogą mylić. Gdy zagłębimy się w fabułę dostrzeżemy, że nie jest ona tak lekka, jak się początkowo wydawało. Powieść przedstawia bowiem związek, który wywiódł się z przyjaźni, jednak zmierza ku byciu destrukcyjnym dla bohaterów.

Danika jako niania i przyjaciółka swoich pracodawców postanawia okłamać Bev, by nie zagęszczać i tak napiętej sytuacji pomiędzy małżonkami. Jeremy bowiem zamiast szukać nowej pracy, sprowadza kolejne „talenty” muzyczne do ich domu. Gdy pojawia się Tristan, będący członkiem początkującej kapeli rockowej i zajmującym się promowaniem klubów, Danika przeczuwa tarapaty przez ogromne „T”, zwłaszcza przez pryzmat jej skłonności do niegrzecznych chłopców. W drodze wyjątku, dziewczyna postanawia załagodzić ewentualną krytyczną sytuację w domu okłamując przyjaciółkę co do prawdziwego powodu tymczasowej gościny mężczyzny, który z miejsca podbija wszystkich swym nieodpartym urokiem. Tak, nie tylko poznajemy Tristana, ale również rozpoczynamy historię przyjaźni tej dwójki.

Mężczyzna szturmem zdobywa domowników, swoimi talentami kulinarnymi, jak i poczuciem humoru. Wprowadza do uporządkowanego życia Daniki nieco szaleństwa i „luzu”, na który bardzo rzadko sobie pozwalała. Dziewczyna jednak od początku stawia wyraźną granicę — będą wyłącznie przyjaciółmi. Jeśli zaś chodzi o Tristana, przez krzywdę jakiej doznał od osoby, z którą pragną spędzić życie, nie widzi sensu w byciu na wyłączność i unika stałych związków, dając się pochłonąć egzystencji na bazie imprez. Z chęcią przystaje na układ oparty na przyjaźni, lecz nie jest to takie proste, jak mu się początkowo wydawało. Poczuje bowiem nie tylko pożądanie do pięknej kobiety, ale również coś więcej, co jak sądził dawno już w nim zgasło, zaborczo przy tym chroniąc tę niezwykle wartościową „rzecz”, choć sam tej myśli do siebie nie dopuszcza.

Większość fabuły zostało poprowadzone z punktu widzenia Daniki w narracji pierwszoosobowej. Uświadczymy jednak i kilku fragmentów, kiedy to poznamy przemyślenia Tristana, dzięki czemu będziemy mogli nieco bardziej zrozumieć jego zachowanie. Oboje bohaterowie mają za sobą niełatwą przeszłość, lecz to dziewczyna została wyjątkowo brutalnie skrzywdzona przez los, co będzie miało wpływ na podejmowane przez nią decyzje i walkę, by poradzić sobie z wydarzeniami sprzed lat.

Śledząc tę historię miałam mieszane uczucia. Z jednej strony, widziałam w Danice własny charakter, co mnie niezmiernie rozbawiło. Nie sądziłam, że kiedyś znajdę fabularną bratnią duszę. :D Oczywiście bez takiego bagażu doświadczeń jaki ma, co w pewnym stopniu usprawiedliwia jej rozchwianie emocjonalne, którego jesteśmy świadkami. Z drugiej strony, jakoś nie bardzo wierzę w terapię grupową na bazie procentów, a taką nam przedstawia autorka. Tak, kochani. Nie piszę Wam bajek, to naprawdę się dzieje.

„— Czuję się okropnie ślicznie — powiedziałam Tristanowi, dopijając drinka.

Omal nie udławił się ze śmiechu i także odstawił pusty kieliszek. — Jesteś śliczna, więc wszystko się zgadza.

— To przez alkohol. Kiedy czuję się naprawdę ślicznie, wiem, że jestem pijana. A ty co czujesz, kiedy się ululasz?”

Cóż, pomijając tę wątpliwej jakości terapię, samo uczucie rodzące się pomiędzy głównymi bohaterami ma podstawy do bycia toksycznym związkiem bazującym na wzajemnym uzależnieniu. I choć sama książka bardzo mi się podobała, gdyż początek był całkiem lekki z ogromną dawką humorystyczną, to nie byłam ślepa na ciemny aspekt tej historii. Obawiam się bowiem, że sporo czytelników nie dostrzeże tego, jak niewłaściwy jest związek Tristana i Daniki przynajmniej na etapie w jakim znajdują się w tej części. Liczę na to, że w kolejny tomach zobaczę proces przepracowywania problemów z którymi boryka się każde z nich. To przyciąganie wpadające w obsesję chyba nie zostało ukazane zbyt wyraźnie negatywnie, lecz mając świadomość kolejnego tomu i kontynuacji tej opowieści daję tej powieści kredyt zaufania, zwłaszcza gdy przeczytałam dedykację autorki.

Poza tymi dwoma aspektami, co do których może tylko ja się doczepiam jako przewrażliwiona czytelniczka :P, lektura dostarczy Wam sporo zabawy ale i wielu emocji, niekiedy bardzo sprzecznych. Oboje, zarówno imprezowy Tristan, jak i początkowo powściągliwa Danika, są niczym wulkan energii, grożący niespodziewanym wybuchem. Ogień i woda, dwa żywioły, które w tym wypadku idealnie oddają charaktery głównych bohaterów. Pytanie tylko, czy nie doprowadzi ich do spalenia, bądź zgaszenia jednego z nich, a może nawet obojga, pozostawiając jedynie zgliszcza.

„Kolejny tydzień był dla mnie piekłem gorszym, niż przeżyłam po którymkolwiek wcześniejszym rozstaniu, co napawało mnie lękiem, bo przecież to nawet nie było rozstanie z prawdziwego zdarzenia.

Nigdy nawet nie był twój, żebyś mogła go stracić — powtarzałam sobie co najmniej sto razy dziennie.”

Dodatkowych wrażeń dostarczą Wam także przyjaciele tej dwójki, którzy niezmiernie ubarwiają treść. Frankie powaliła mnie swoją osobą na kolana. Jest tak pozytywną postacią, że aż pragnie się przebywać jak najdłużej w jej towarzystwie.

A końcówka książki... to istna petarda wrzucona czytelnikowi tuż pod nogi. Spowoduje ona, że Wasze serce stanie w przypływie rozpaczy. Emocjonalna mieszanka zaserwowana przez R.K. Lilley na długo pozostawia w zawieszeniu. Tę książkę można jednocześnie pokochać i znienawidzić. A to najlepsza kombinacja jaką można stworzyć.

Czy polecam tę książkę? Tak, pomimo pewnych kwestii, które aż proszą się o ich pogłębienie, ale w tym względzie liczę na drugi tom. Będziecie się śmiać i płakać. Będzie Was bolało serce patrząc na rany jakie zadaje niektórym los. Będziecie współczuć zaburzeń i różnego rodzaju uzależnień z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie, ale i kibicować im w pokonaniu demonów z którymi żyją. Wartością dodaną jest także poruszenie przez autorkę trudnego tematu uzależnienia, którego wielu nie widzi, dopóki wyraźnie się go nie wskaże.

Ja z przyjemnością dowiem się, jak potoczą się dalsze losy Daniki i Tristana. Mam nadzieję, że Wy również ;)

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Helion, sekcji editiored.

, by NieGrzeczne Recenzje

In akcja, DziecięceZabawy

Tomasz Mróz w paranormalnym kryminale "Dziecięce zabawy" [Lily]

Tytuł: „Dziecięce zabawy”

Autor: Tomasz Mróz

Gatunek: pogranicze kryminału, akcji i science fiction

Wydawnictwo: Videograf

Opis Wydawcy: Rok 1967 był pełen wstrząsających wydarzeń. Trzej jedenastoletni chłopcy zostali zamordowani w bestialski sposób przez sprawcę nazwanego „Wampirem z Kopalni”, który po ujęciu stwierdził jedynie, że zbrodnie były wynikiem pomyłki, nie tłumacząc głębiej motywów postępowania. Ciało czwartej, dorosłej ofiary wspomnianej przez „Wampira” zniknęło bez śladu. Po latach znowu grasuje w miasteczku seryjny morderca, usuwając ze świata ludzi, którzy w 1967 byli rówieśnikami zamordowanych. Kolejne zabójstwa są wzorowane na tych sprzed kilku dekad. Śledztwo wydaje się prowadzić donikąd. Ślady stają się zagmatwane, a w zdarzeniach nie można się doszukać logiki. Na horyzoncie zdarzeń pojawiają się również niespodziewanie dziwne postacie: milioner Bratkiewicz, który twierdzi, że jest synem zaginionej ofiary „Wampira”, oraz piękna Catherine. Niewiarygodne, na pierwszy rzut oka przypadkowe fakty łączą się ostatecznie w logiczną całość. Czy można oddać swoje życie w imię przyjaźni? Jak mocno dążenie do bogactwa jest w stanie wypalić ludzką duszę? Czy zemsta może stać się motywem przewodnim na całe życie? Odpowiedź na te pytania staje się kluczem do rozwiązania zagadki. Powieść Tomasza Mroza to historia kryminalna z elementami grozy. Pomimo że treść opisuje zdarzenia z gruntu mroczne, to autor, swoim zwyczajem, nie stroni od ironicznych obserwacji rzeczywistości. Wszystko łączy się w zgrabną całość, która dostarcza zarówno emocji, jak i refleksji odnośnie do motywacji napędzającej ludzkie działania.

~*~*~*~

Tytuł „Dziecięce zabawy” Tomasza Mroza, jak również opis na okładce od razu mnie zaciekawił. Pomyślałam, że będzie to świetny kryminał. I faktycznie, byłby taki, gdyby nie fakt, że przez pierwsze, mniej więcej sto stron, byłam strasznie znudzona fabułą, która ciągnęła się strasznie opornie do przodu. Książkę zrehabilitowały pozostałe prawie dwieście kart na których powstała historia łącząca kryminał ze zjawiskami pozaziemskimi. Nagle wkroczyłam w mroczne wnętrze fabuły nakreślonej przez autora. Po skończonej lekturze, szczerze żałowałam, że nie była ona tak wciągająca od początku, ale cóż… Przejdźmy do konkretów. :D

Już na początku mamy przekazane wokół czego będzie kręciła się cała akcja, mianowicie wokół szatańskiego złota skradzionego przez dwóch mężczyzn. Każdy posiadacz złota zostaje zabity w imię bogactwa. Stąd zapewne wzięła się jego nazwa. Morderstwo wspólnika złodzieja, a później trzech jedenastoletnich chłopców stanowiło źródło, wręcz katalizator, wydarzeń mających miejsce około czterdziestu lat później.

„Zgodnie ze swoją diabelską naturą złoto pochłonęło kolejne ludzkie istnienie.”

Wstęp jest retrospekcją, momentem zajrzenia do przeszłości i zdarzeń, które miały wówczas miejsce. Następnie trafiamy do teraźniejszości, gdzie głównym miejscem akcji jest komisariat policji oraz miejsca kolejnych przestępstw. Już na początku lektury wiedziałam, a całość tylko mnie w tym utwierdziła, że gdyby opowieść o „szatańskim złocie” autor zamieścił na końcu książki, dałoby dużo lepszy efekt. Niestety ten fragment spowodował, że naprawdę nie potrzeba głębiej się zastanawiać, by odkryć co się wydarzy. Wielu zwrotów akcji, tudzież zaskoczenia wydarzeniami raczej nawet mniej uważny czytelnik nie uświadczy.

W książce napotykamy jednak na kilkoro ciekawych postaci, przy czym wydaje się, że głównym bohaterem jest komisarz Przytuła. Pulchny policjant, który wydaje się nieraz ciapowaty, innym zaś razem całkiem niezłym i zmyślnym śledczym. Często ma się wrażenie, że jest typowym w mentalności polskiej policjantem, który ma problem ze znalezieniem skradzionego roweru spod bloku, a co dopiero mordercy. W innych zaś momentach, czuje się jakby to była tylko maska codzienności pod którą skrywa się przenikliwy i analityczny umysł. Jego sympatyczna powierzchowność niejednokrotnie daje mu możliwość wydobycia informacji tam, gdzie wydaje się to trudne do osiągnięcia — jak choćby od bywalców „ławeczki”. Od razu na myśl przyszła mi słynna już ławeczka z serialu „Ranczo”. :D Takich skojarzeń jest więcej, choćby znany pewnie wszystkim czytelnikom z „Władcy Pierścieni” Golum i jego szaleńcze poczucie własności pierścienia wykutego w Mordorze. Tu również mamy do czynienia z takim zachowaniem. I na koniec podwładni komisarza, Wróżka i Mierczak stanowiący barwne dopełnienie opisywanej posterunkowej codzienności znacznie podnosi ocenę całości książki.

Rzeczoną codzienność dostajemy właśnie przez pierwszą setkę stron, przeplataną problemami nadchodzącego egzaminu sprawnościowego, kolejnymi trupami oraz przybyciem kobiety z przeszłości komisarza. Na komendzie bowiem pojawia się była narzeczona Przytuły — Jadwiga — która niespodziewanie otrzymuje szansę, by zemścić się na mężczyźnie, który w przeszłości nią wzgardził. Przeprowadza zatem dość specyficzne szkolenie antymobbingowe, siejąc zamęt w strukturach posterunku oraz rozpacz policjantów. Komendant ucieka z ewentualnego miejsca „tortur” zostawiając na straży swoich nieustraszonych podkomendnych. Niestety, policjanci muszą się skupić, nie tylko na odpieraniu ataku ze strony pani podinspektor, ale jeszcze złapać mordercę, który gromadzi na swym koncie coraz więcej ofiar.

„Policjanci zastygli na moment w milczeniu, pomimo że wizyta była zapowiedziana. Nawet wygadany Przytuła zapomniał na moment języka w gębie.

— Jadwinia? — wystękał w końcu, a jego twarz wyrażała zamęt w jego głowie.

Podszedł bliżej przybyłej, jednak ta nie wyciągnęła ręki na powitanie. Widać było, że zna ona komisarza i raczej nie wspomina miło.

— Przytuła? — Była równie zaskoczona, jak policjanci. — Jak ty wyglądasz? Gruby jak beczka!”

Mimo, iż nie zajęło mi dużo czasu odkrycie, kto zabija, jak również motyw tych morderstw nie stanowił wielkiej tajemnicy, nie chciałabym spojlerować, gdyż zapewne wielu będzie zadowolonych z książki i wolałoby samodzielnie odkrywać fabułę. Co zatem przemawia za tą lekturą? Przede wszystkim jest, tak czysto na gruncie polskim, po prostu zabawna, mimo iż jest utrzymana w konwencji kryminału. Ukazanie pracy policjantów w niewielkim komisariacie, tego w jaki sposób powiązania ze światem biznesu i osobami na określonych stanowiskach ułatwia życie oraz wykreowanie bohaterów z którymi nie sposób nie sympatyzować oraz ironiczne poczucie humoru autora, może się podobać. Osobiście uważam, że gdyby początek książki został bardziej przemyślany, dużo lepiej bym się bawiła przy tej lekturze, ale koniec końców mogę uznać „Dziecięce zabawy” jako nawet ciekawie napisany kryminał z wątkiem zjawisk nadprzyrodzonych.

„(…)Większość ludzi to wzrokowcy. Niby nic nie pamiętają, a jak widzą obrazek, bęc, klapki spadają z oczu. Właściwie to możemy ogłosić sukces. Złapany ptaszek trzepocze się w klatce, lecz karząca ręka sprawiedliwości… — Wróżka zacisnął drugą dłoń i pogroził niewidzialnemu wrogowi. Chyba uważał siebie za lokalne uosobienie Temidy. — Ona dosięgnie każdego łotra. Oj, już on nas popamięta, jakem Wruszkowski.

Wróżka najwyraźniej wybrał Onufrego Zagłobę jako idola. (…)

— Chyba za wcześnie na gratulacje — wymamrotał. Wróżka zastygł w pół ruchu. Spojrzał ze zdziwieniem na szefa. Ten wyjaśnił: — Mierczak znalazł przed chwilą martwego (…), z workiem na głowie.

— O, Jezu!

„Lokalna Temida” opadła z jękiem na krzesło. Upuszczony z rąk portret (…) sfrunął na podłogę. Entuzjazm wyparował bez śladu, powróciła szara rzeczywistość.”

I właśnie wplecenie w fabułę wątku sił nadprzyrodzonych zasługuje na docenienie. I tu akurat byłam zaskoczona tym, kto okazał się być osobami spoza ziemskiego padołu i jaki był ich udział w wydarzeniach i tych bieżących, jak również w przeszłości. Ten zabieg był udany i z całą pewnością ubarwił historię.

Nie można się przyczepić również do języka, bo ten jest na wysokim poziomie. Styl autora był dla mnie nieco toporny. Długie opisy, niekiedy zupełnie zbędne i nie wnoszące wiele do samej akcji, trochę męczyły, psując nastrój grozy i oczekiwania, jakie powinny towarzyszyć czytelnikowi przy tym gatunku. Dopiero, jak już wspomniałam wcześniej, po setnej stronie, wydawało mi się, jakby twórca „wyluzował” i dał się ponieść historii, którą pragnął przedstawić. Nagle, fabuła wciągnęła mnie tak, jak powinna od pierwszych stron i to, koniec końców dało ogólną satysfakcję z lektury.

Na uznanie zasługuje z pewnością przesłanie, jakie niesie ze sobą powieść. Czy w imię bogactwa warto poświęcić wszystko, swoje człowieczeństwo, rodzinę, przyjaciół? Czy zemsta naprawdę daje ukojenie, czy też pozostawia w sobie pustkę, której nie sposób zapełnić? Czytając uważnie, możemy zastanowić się nad kwestiami poruszanymi przez autora, które bardzo trafnie, moim zdaniem podsumowuje poniższy cytat:

„Odchylił zarzuconą na skarb płachtę i zapatrzył się w przyniesione złoto. Czy to jest aż tak cenne, żeby opuścić przyjaciół, zabijać ludzi, zdradzać, rezygnować z wszystkiego innego? Potem dopadło go inne pytanie. Czy jakiekolwiek działania ludzkie, choćby i pełne podłości oraz zdrady, sprzedawanie się za pieniądze lub dla idei, czy to jest naprawdę warte zemsty i poświęcenia jej życia? (…) Co dalej? Słowa wiedźmy wróciły proroctwem niczym bumerang. Był stary i zmęczony. Jak teraz żyć na tych zgliszczach?”

Jeśli zatem na ogół nie zaczytujecie się w kryminałach i po prostu chcecie się nieco pośmiać, przy czym odkryć, że nie tylko ludzie chadzają po wymyślonym przez autora świecie wchodząc w paradę bohaterom, to spokojnie możecie sięgnąć po tę lekturę. Fajerwerków raczej nie należy się spodziewać, ale jeśli przebrniecie przez mozolnie toczącą się do przodu pierwszą setkę, to pewnie uśmiechniecie się nawet przy końcu, stwierdzając, że nawet było fajnie spotkać się z Przytułą i jego podwładnymi. :) Ja najbardziej doceniłam nie samą historię, która jak już wiecie zaciekawiła mnie dopiero po pewnym czasie, lecz jej przesłanie. Czy warto zatem sięgnąć po „Dziecięce zabawy” Tomasza Mroza? Moim zdaniem, pomimo pewnych potknięć po drodze, warto zagłębić się w tej lekturze. ;)

„Oczy świeciły mu się radością. Diabelskie złoto swoim zwyczajem przyciągnęło już nową ofiarę, która jeszcze nieświadoma ogromu nieszczęść, które na nią spadną, szykowała kryjówkę na niespodziewanie znalezione bogactwo.”

Lily

Moja ocena: 4/6

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Videograf

, by NieGrzeczne Recenzje

In 2018, dla nastolatków

The Kissing Booth - produkcja pełnometrażowa Netflix dla nastolatków [Lily]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ailes, Joanna Svensson

Joanna Svensson "Klucz do nieba" [Rain]

Autor: Joanna Svensson

Tytuł: Klucz do nieba

Wydawnictwo: Novae Res

Liczba stron: 384

Julię, główną bohaterkę powieści „Klucz do nieba”, poznajemy tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, w chwili, kiedy mąż odwozi ją na lotnisko i chociaż w rozmowie, jaką wówczas prowadzą, pełno jest wspomnień i nawiązań do przeszłości, to stanowi ona raczej monolog mężczyzny. Ma on bowiem świadomość, że nie jest to zwyczajny wyjazd, ale początek zmian, które nastąpią w jego życiu i nie wróżą niczego dobrego. Nie jest z tego powodu szczęśliwy i bynajmniej nie można mu się dziwić, skoro kobieta, którą kocha i z którą spędził najlepsze lata swojego życia, wyjeżdża do innego mężczyzny. Ale czy można dyskutować z miłością? Zwłaszcza, kiedy pojawia się ona w życiu dojrzałej, spełnionej w roli żony i matki kobiety, która postanawia wreszcie zrobić coś tylko dla siebie i w tym celu wyjeżdża na kurs językowy do Niemiec? Tylko tych dwoje wie, że prawdziwym powodem decyzji Julii jest poznany podczas pobytu w Izraelu mężczyzna, dla którego stawia ona na szali całe swoje dotychczasowe życie i wybiera miłość. Czy słusznie? Aby nie zdradzić zbyt wiele, nie odpowiem na to pytanie, ale nowe uczucie, jak również ludzie, których Julia poznaje zarówno w Izraelu, jak i w Niemczech, wywierają znaczący wpływ na życie jej i jej bliskich, oraz co istotniejsze, przyczyniają się do rozwikłania zagadek z ich przeszłości, sięgających okresu drugiej wojny światowej.

Bardzo lubię literaturę kobiecą, dlatego z dużym entuzjazmem zabrałam się za czytanie tej powieści, przymykając początkowo oko na sztuczność i momentami wręcz infantylność dialogów, które zupełnie nie pasowały mi do zarysu postaci Julii, jaki zdołał wykreować w mojej wyobraźni już sam opis fabuły. Niestety z każdą kolejną kartką, mój zapał topniał, tak samo, jak cierpliwość do ugrzecznionych rozmów bohaterów, które były tak nienaturalne, że wprost drażniły, albo wręcz śmieszyły, przez co postacie traciły na wiarygodności. Pewnie dlatego miałam chwilami wrażenie, że Julia z kart powieści, a Julia z wyobrażenia samej autorki, to niestety dwie różne kobiety. Być może wina leży po stronie narracji pierwszoosobowej, której osobiście niestety nie lubię, bo mocno zawęża punkt widzenia, ale pomimo starań i zabiegów autorki, ciężko jest mi polubić postać Julii i zaakceptować brak konsekwencji w jej działaniach. Ubolewam również nad tym, że lwia część powieści obejmuje nudny i poprowadzony bez przekonania wątek miłosny. Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie miłość, która stała się motorem do gruntownych zmian w życiu głównej bohaterki i jeśli mam być szczera, to ja tej miłości zupełnie nie poczułam. Nic, a nic. Uważam natomiast, że prawdziwy potencjał całej historii tkwi w tropie prowadzącym do rozwiązania zagadki z czasów drugiej wojny światowej, któremu w moim odczuciu, autorka poświęca zbyt mało uwagi i to dopiero pod koniec książki.

Reasumując, nie mogę uznać, że czas poświęcony na przeczytanie tej powieści był stratą czasu, jednak zbyt wiele zupełnie zbędnych wątków a brak rozwinięcia tych kluczowych dla całej historii, oraz odrealnione dialogi, mocno mnie do niej zniechęciły.

Moja ocena 3/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję: Wydanictwo Novae Res.

Rain

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ailes, debiut

Piękno i Zamęt - Weronika Kulesza (przedpremierowo) [Nymph]

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Co robią choinki po świętach?" Katarzyna Śpiewak [Lily]

"Mój zawodnik" - K. Bromberg [Nymph]

Baseball jeszcze nigdy nie był tak seksowny, jak w najnowszej książce K. Bromberg!

Pozwól się uleczyć i wracaj do gry!

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Tomasz Mróz w paranormalnym kryminale "Dziecięce zabawy" [Lily]

The Kissing Booth - produkcja pełnometrażowa Netflix dla nastolatków [Lily]

Joanna Svensson "Klucz do nieba" [Rain]

Piękno i Zamęt - Weronika Kulesza (przedpremierowo) [Nymph]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Co robią choinki po świętach?" Katarzyna Śpiewak [Lily]

"Mój zawodnik" - K. Bromberg [Nymph]

Baseball jeszcze nigdy nie był tak seksowny, jak w najnowszej książce K. Bromberg!

Pozwól się uleczyć i wracaj do gry!

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Tomasz Mróz w paranormalnym kryminale "Dziecięce zabawy" [Lily]

The Kissing Booth - produkcja pełnometrażowa Netflix dla nastolatków [Lily]

Joanna Svensson "Klucz do nieba" [Rain]

Piękno i Zamęt - Weronika Kulesza (przedpremierowo) [Nymph]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe