NieGrzeczne Recenzje: kryminał

In Diana Brzezińska, kryminał

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

Tytuł: „Zaufasz mi”

Autor: Diana Brzezińska

Wydawnictwo: Otwarte

Ilość stron: 528

Rok wydania: 2020

Opis wydawcy:

Policja w Szczecinie znów ma pełne ręce roboty. Miastem wstrząsają wiadomości o kolejnych samobójstwach. Życie odbiera sobie młody chłopak wychodzący na prostą, nastolatka, która ma wszystko, ojciec dwójki dzieci... Co pchnęło ich do samobójstwa? I czy na pewno sami odebrali sobie życie?

Ada Czarnecka przechodzi traumę po ostatnim śledztwie. Bierze urlop, zrywa wszelkie kontakty i wyjeżdża, zostawiając wszystko za sobą. Jednocześnie podejmuje trudną decyzję o rozwodzie.

Krystian Wilk nie pozwala jej jednak zniknąć na długo. Ściąga ją z powrotem na komendę do zespołu śledczego do sprawy tajemniczych samobójstw. Jednak to nie jedyny powód. Krystian już wie, co znaczy dla niego rudowłosa psycholog policyjna. I choć Ada ciągle nie potrafi mu zaufać, ich relacja coraz bardziej się zacieśnia...

~*~*~*~

Kontynuacja „Będziesz moja” uderza ponownie bardziej w gatunek obyczajowy, niż w kryminał, skupiając się na traumie pani psycholog oraz walce komisarza o tę niezwykłą przyjaźń, który również boryka się z problemami. Autorka skupia się na relacjach między bohaterami, którzy nie są zero jedynkowi, lecz pełni rys, ran, jakie z trudem próbują zaleczyć. W tej walce z trudnościami trochę gubi się wątek kryminalny, choć jest z pewnością dużo ciekawszy niż w pierwszej części.

Ada przebywa na zwolnieniu, nie mogąc sobie poradzić z tym, co wydarzyło się podczas porwania jej przez mordercę. Dręczące ją koszmary nie pozwalają zapomnieć o koszmarze jaki przeżyła. Wyjeżdżając do rodziców, urywa wszelkie kontakty, pragnąc uciec przed problemami. Ciągnięta przez siostrę od jednego specjalisty do drugiego, czuje bezradność. Wie, że nikt nie zrozumie tego, co przeżyła, a tym samym, nie jest w stanie jej pomóc. Była tylko jedna osoba…

"Krystian pochylił się nad biurkiem, ich twarze znalazły się zaledwie kilka centymetrów od siebie. Z przyjemnością chłonął zapach jej perfum. Frezja z nutą róży, goździka i narcyza idealnie pasowała do Ady. Od kiedy wprowadziła się do niego, a w jego łazience stanęła szklana buteleczka z zielonym płynem, pokochał ten zapach bez reszty."

Krystian po tym, jak nie uchronił Ady przed porwaniem, usiłuje zagłuszyć wyrzuty sumienia w jedyny sobie znany sposób. Ponownie rozpoczyna swoje jedno nocne podboje, powoli wyniszczając swój organizm. W pewnym momencie jednak trafia na sprawę, która może dać mu to, czego potrzebuje – motywacji dla Ady, by powróciła do pracy, a przede wszystkim, do niego.

Kiedy policja otrzymuje wiadomości o kolejnych samobójstwach, prokurator Przemysław Wilk zaczyna podejrzewać, że ktoś nakłania tych ludzi do ukrócenia swojego życia i wcale nie jest to ich samodzielna decyzja. Ta sprawa daje z kolei Krystianowi pretekst do kontaktu z Adą. Krok po kroku, stara się dotrzeć do kobiety, którą wcześniej zawiódł. Gdy kobieta zaczyna walczyć o swoje stanowisko pracy i zdrowie psychiczne, Krystian wikła się w związek z inną tylko po to, by udowodnić Adzie, że jest zdolny do bycia tylko z jedną kobietą. Jak ta historia się zakończy? Cóż… Tego musicie się przekonać sami, sięgając po tę lekturę, ale wierzcie mi, ostatnie strony naprawdę Was zaskoczą. ;)

"Policjanci wymienili między sobą zakłopotane spojrzenia. Samo pojawienie się prokuratora było dosyć kłopotliwe, nie mówiąc już o osobie, której zupełnie nie znali, a która nie była wezwanym negocjatorem."

Bohaterowie ponownie zostali świetnie wykreowani i nie ustępują poprzedniej części. To niewątpliwie największy atut autorki, która świetnie potrafi pokazać złożoność relacji międzyludzkich, ich problemy oraz walkę z własnymi słabościami. Wątek kryminalny, choć dużo lepiej nakreślony, niż w pierwszej części, to jednak dalej wydaje się powoli walczyć o główną rolę z bohaterami i ich kłopotami. Z pewnością zakończenie daje nam nadzieję na ciekawą zagadkę kryminalną w trzeciej części. Osobiście nie mogę się jej doczekać, bo to co się dzieje na ostatnich stronach to kryminalne ciasteczko z kremem. ;)

Książki Diany Brzezińskiej może i nie są klasycznym kryminałem, choć pewnie w zamierzeniu takie miały być, jednak poruszane w nich problemy oraz naprawdę dobrze wykreowane postaci, powodują, że czyta się je szybko, płynnie i z wciąż rosnącą ciekawością. Polecam Wam zatem powieści tej autorki z czystym sumieniem, bo warto zagłębić się w historię, jaką nam opowiada na ich kartach. :D

Lily

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Otwarte.

, by NieGrzeczne Recenzje

In bestia, Burda Książki

Kryminał jakich wiele, czyli "Bestia" Olgi Sawickiej [Lily]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, Jo MacGregor

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Diana Brzezińska, kryminał

Przedpremierowa recenzja pierwszej części serii kryminalnej pt. "Będziesz moja" Diany Brzezińskiej [Lily]

Tytuł: „Będziesz moja”

Autor: Diana Brzezińska

Wydawnictwo: Otwarte

Seria: kryminalna

Część: 1

Ilość stron: 480

Data premiery: 18.09.2019 r.

Opis wydawcy:

Ada Czarnecka: rudowłosa profilerka z ciętym językiem, powszechnie znana jako leń o wyjątkowo niskiej empatii, notoryczna spóźnialska i miłośniczka seriali true crime.

Krystian Wilk: przystojny i ambitny podkomisarz, seryjny podrywacz, dla którego „mąż to nie przeszkoda”.

Połączyła ich praca w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Szczecinie, zagadkowa sprawa z Archiwum X i skomplikowana „przyjaźń”.

Szczecinem wstrząsa seria brutalnych morderstw. Sprawca upodobał sobie młode, rudowłose kobiety i z niezwykłym okrucieństwem urządza swoim ofiarom specyficzną uroczystość przed śmiercią. Trzeba działać szybko. Zostaje powołany zespół śledczy, w którego skład wchodzą Ada i Krystian. Ich znajomość się zacieśnia. W końcu nic tak nie zbliża jak zbrodnia…

~*~*~*~

„Będziesz moja” Diany Brzezińskiej jest promowana jest, jako kryminał. I, faktycznie w tym gatunku jest historia utrzymana, choć jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną, to niestety, była dość przewidywalna i zupełnie nie stanowiła dla mnie ani wyzwania, ani zaskoczenia przynajmniej elementu zaskoczenia. Bardzo szybko, bowiem czytelnik otrzymuje tyle informacji, że to, kto zabija, co się stało z zaginionym i w jaki sposób to wszystko ze sobą się łączy, nie jest trudne do odkrycia. Rozwiązania zagadki kryminalnej można się błyskawicznie domyślić. Jest ona wręcz podana na literackim talerzu, całkowicie odsłonięta, bez żadnych dodatków, które mogłyby skrywać jakieś niespodzianki. To, co się autorce niewątpliwie udało – to kreacja głównych bohaterów i relacja, jaka ich połączyła. Ale, od początku. ;)

Fabuła poprowadzona została w narracji trzecioosobowej, głównie z punktu widzenia Krystiana i Ady, przeplatana fragmentami, gdzie mamy wgląd w poczynania mordercy oraz drugiego Wilka, mianowicie brata bliźniaka głównego bohatera. Podkomisarza Krystiana poznajemy w chwili, gdy ma on problemy po ostatniej policyjnej akcji, podczas której zastrzelił człowieka. Musi dostać zatem zgodę od psychologa na powrót do pracy. W gabinecie spotyka Adriannę, która w kilka minut go rozgryzła, imponując mu nie tylko wyglądem, ale i przenikliwością. Niestety, to nie inteligentna i sarkastyczna pani doktor jest osobą, która miała z nim przeprowadzić rozmowę. Zawiedziony Wilk, uzbrojony w odpowiedzi od wujka Googla, sprawnie przechodzi ponownie przez tę psychologiczną męczarnię, tym razem, już otrzymując decyzję o swojej sprawności, jako policjanta.

"- Przesłuchamy ją. (...)

- Czekaj... czy powiedziałeś "przesłuchamy"? - upewniła się, a w jej głosie pobrzmiewało niedowierzanie. - W sensie, że my dwoje? (...)

- Jesteśmy przecież zespołem, Tequila i Bonetti.

-Twój brat nas zabije, komendant nas dobije, twój przełożony wykopie dla nas dół, a mój szef grabarz nas zakopie. Tak właśnie skończy się twój doskonały plan - podsumowała."

Ada jest czarną owcą w zespole psychologów współpracujących z Wojewódzką Komendą w Szczecinie. Panowie za dziewczyną nie przepadają i najchętniej szybko by się jej pozbyli. Niestety dla nich, kobieta ma zadatki na świetnego profilera, a z chwilą, gdy udaje jej się pomóc przy głośnej sprawie, zyskuje zaufanie prokuratora. Nic więc dziwnego, że zostaje przydzielona do jednej ze spraw z Archiwum X, którą ma się zająć Krystian. Co prawda, podkomisarz dostaje polecenie, by przesłuchać świadka i zamknąć raz na zawsze sprawę zaginięcia pewnego mężczyzny, ale dociekliwy Wilk już zwęszył, że coś tu jest nie tak i warto się przyjrzeć bliżej zniknięciu sprzed lat.

Pomiędzy dwójką bohaterów zawiązuje się specyficzna przyjaźń podbudowana wspólną pracą, najpierw nad sprawą zaginięcia, następnie seryjnego mordercy. Należy przy tym zaznaczyć, że Ada ma męża. Podobało mi się to, że pomimo wyraźnego przyciągania pomiędzy głównymi bohaterami, nie zostało to potraktowane w sposób infantylny. Kobieta jest mężatką, wierną i pragnącą ratować związek, w którym wyraźnie coś przestało grać. Jej mąż to odrębna para kaloszy w tej książce. To człowiek, który ma tak archaiczny pogląd na to, w jaki sposób powinna postępować żona, że aż mnie krew zalewała, gdy to czytałam. Serio, miałam ochotę wejść do tej powieści i trzepnąć gościa w twarz, ale tak, by mu pozostał ślad do końca jego marnego, seksistowskiego żywota. Pomińmy zatem tego typka, gdyż nadal mam mordercze zapędy względem niego i przejdźmy do tego, o czym czytałam z przyjemnością.

"Łzy same zaczęły lecieć. Nie potrafiła ich powstrzymać. Powinna już uodpornić się na takie sytuacje, bo powtarzały się coraz częściej, ale nie umiała. Sprawiały jej tak wielką przykrość, zwłaszcza że widziała z tego tylko dwa wyjścia: rozstanie albo dostosowanie się do wyobrażeń swojego męża, ale chwilowo nie była gotowa na żadne z nich, trwała więc w tym niewygodnym zawieszeniu."

Wykreowanie relacji pomiędzy Krystianem a Adą jest bardzo dobre, moim zdaniem. Ich słowne potyczki, to jak ze sobą współpracują, jak pomiędzy nimi iskrzy, są po prostu fantastyczne. Jeżeli jednak liczycie na to, że to przykrywka dla erotyku i będziecie „rozkoszować” się scenami rodem z… erotyku, to się przeliczycie. Tu, bohaterka nie wskakuje do łóżka przystojniakowi, gdy tylko się nad nią pochyli i powie, jak jest seksowna i że chętnie by ją przeleciał. Krystian, owszem, nie ukrywa, że pragnie Ady i chciałby z nią poszaleć w pościeli, albo w innym dogodnym miejscu, ale… Kiedy kobieta mówi mu otwarcie, że nie zdradzi męża, on to szanuje, co jest dla niego swego rodzaju novum. Ada zrobiła na nim niemałe wrażenie już na początku książki. Pomiędzy tą dwójką bohaterów nie tylko czuć napięcie seksualne, bo czuć, ale autorka wykreowała nam postaci, które po prostu do siebie pasują, poznają siebie nawzajem, starają się sobie pomagać widząc, że ta druga strona boryka się z jakimiś wewnętrznymi rozterkami i problemami. Ich służbowa relacja w sposób bardzo płynny przechodzi w przyjaźń. Wzmianki dotyczące wspólnego bytowania w sypialnianej scenerii przybiera natomiast formę ich wspólnego żartu, który co jakiś czas się w fabule pojawia.

"Czuł, że się bardzo spięła, bo poważnie naruszył jej przestrzeń osobistą. Będąc jednak tak blisko, nie mógł się powstrzymać. Pocałował ją, powoli napierając na jej usta, ona odpowiedziała z opóźnieniem, z wahaniem, jakby nie była pewna tego, co robi."

Kiedy więc okazuje się, że mają poprowadzić wspólnie nie tylko starą sprawę, ale i pomóc w znalezieniu seryjnego mordercy grasującego w Szczecinie, potrafią połączyć swoje umiejętności oraz chęć uratowania potencjalnych ofiar, tworząc zgrany zespół partnerów. Ich relacja rozwija się stopniowo, co jest kolejnym plusem tej książki. Dzięki temu, czytelnik ma szansę ich poznać i przede wszystkim uwierzyć w to uczucie, które w nich mimowolnie kiełkuje.

Kolejnym pozytywem są dialogi, które oczywiście w sposób nierozerwalny łączą się z tym, w jaki sposób Brzezińska stworzyła postaci w swojej powieści. Tutaj nie ma zbędnych bohaterów. Każdy ma jakiś wpływ na fabułę oraz na główne kreacje. Potyczki słowne Ady i Krystiana są po prostu świetne. Ubawiłam się przy nich niesamowicie, tak samo jak przy interakcjach tej dwójki z ich pracodawcami, czy rodziną i przyjaciółmi. Tu wszystko zagrało bardzo dobrze. Co zatem nie wyszło? O tym także wspomniałam na samym początku i jest to kwestia tego – kto zabił?, kto zniknął?, i o co tu właściwie chodzi? :P

Jeżeli więc weźmiemy pod lupę zagadkę kryminalną, to niestety skomplikowana nie jest nawet troszeczkę. Myślę, że fani kryminałów mogą być zawiedzeni, gdyż naprawdę nie jest trudno domyślić się, kto zabijał. Tak samo, jeśli chodzi o motywacje mordercy, które również nietrudno odkryć po kilku fragmentach, które otrzymujemy z punktu widzenia zbrodniarza. Osobiście liczę na to, że druga część, pod kątem kryminalnego wątku będzie lepiej napisana. Jeśli zaś chodzi o relacje pomiędzy postaciami to, mam nadzieję, będzie tylko jeszcze lepiej. :D Bohaterowie nie są jedno jednowymiarowi, mają swoje problemy z którymi usiłują sobie poradzić, a poszczególne wątki ładnie się ze sobą łączą w spójną całość. Od samego początku postaci da się polubić i osobiście im kibicowałam w ich działaniach.

"- Co ty robisz? - wykrzyknęła Ada, odpychając go od siebie. - Zwariowałeś?

Ściągnęła słuchawki i wcisnęła pauzę.

- Co robię? Na pewno nie oglądam seriali w czasie pracy - odparł. - W tak ostentacyjny sposób to nawet ja się nie obijam, a uwierz mi, w tej materii potrafię naprawdę wiele."

Podsumowując już ten mój przydługi wywód (przyznaję, że pisany w nocy :P), polecam Wam tę książkę z uwagi na bohaterów. Jeżeli natomiast oczekujecie tajemniczego mordercy i poszukiwania odpowiedzi na pytanie – kto właściwie zabija – tu możecie poczuć, jak ja, niedosyt. Nie nastawiając się zatem, że będzie to wybitny kryminał, a raczej obyczajowa powieść z nutką thrillera wstęp do romansu, to uśmiechniecie się pod koniec z zadowoleniem czekając na kolejną część, która pojawi się już niebawem. :D

Mi się książka podobała i czekam na więcej. ;) A Wy, dajcie w komentarzach znać, czy macie tę serię w planach. A może jesteście już po przedpremierowej lekturze i chcielibyście podzielić się z nami swoimi odczuciami? To także zapraszamy do komentowania. :)

Moja ocena: 5/6

Nocna Lily :P

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Otwarte.

, by NieGrzeczne Recenzje

In kryminał, Lily

Genialny kryminał - "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuart Turton [Lily]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Ann

"To, co zostaje" Tim Weaver, czyli kryminalne zagadki Londynu [Ann]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Aleksandra Rumin, dochodzenie

Świetna komedia kryminalna Aleksandry Rumin "Zbrodnia i Karaś" [Lily]

Tytuł: „Zbrodnia i Karaś”

Autor: Aleksandra Rumin

Wydawnictwo: Initium

Ilość stron: 304

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: Na terenie kampusu Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie dwie sprzątaczki znajdują ciało Ernesta Karasia, znienawidzonego przez współpracowników i studentów profesora. Gdy wykładowca wydawał ostatnie tchnienie, w budynku Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych przebywało tylko dziesięć osób: czy którejś z nich mogło zależeć na usunięciu Karasia? A może po prostu doszło do nieszczęśliwego wypadku? Tak byłoby lepiej dla wszystkich zainteresowanych i samej uczelni, bo skandal mógłby zniszczyć jej i tak nienajlepszą opinię...

„Zbrodnia i Karaś” Aleksandry Rumin to brawurowo napisana, pełna absurdalnego humoru powieść, która łączy elementu kryminału z satyrą na środowisko uniwersyteckie. Zawrotne tempo, nieprawdopodobne zbiegi okoliczności i galeria bohaterów – z kotem Stefanem na czele – sprawiają, że nie można się od niej oderwać. Barwne perypetie wsysają niczym błoto na drodze do budynków UKSW przy ulicy Wóycickiego w roku 2006.

~*~*~*~

Kryminały uwielbiam od lat, jednak od jakiegoś czasu, coraz częściej sięgam po komedie kryminalne. Taką właśnie jest książka pt. „Zbrodnia i Karaś” Aleksandry Rumin. Trzymająca w napięciu, zabawna, napisana z przymrożeniem oka, satyryczna historia wciąga czytelnika już od pierwszych stron.

Na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie umiera w niewyjaśnionych okolicznościach Ernest Karaś. Profesor, za którym dosłownie nikt nie przepada, nawet kot – Stefan – snujący się po korytarzach. Pomimo uznania przez policję, iż był to nieszczęśliwy wypadek, nikt w to nie wierzy. W chwili, gdy zginął Karaś, na uczelni było jedynie dziesięć osób. Wydaje się jednak, że każdy ma zarówno alibi na czas śmierci profesora, jak i motyw, by pozbyć się go raz na zawsze.

„Nie był złym człowiekiem, Karaś przekonywał sam siebie, po prostu umiał korzystać z okazji, a na UKSW okazje same pchały się w ręce.”

Na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych pojawia się także duch, którego, o zgrozo, widzi nieszczęsny Stefan z przerażeniem umykając przez człowiekiem, któremu wszyscy, łącznie z matką, życzyli jak najszybszego zejścia z tego łez padołu.

„Ogarnęła go wściekłość. (…) Ernest Karaś był duchem.”

Kiedy na kampusie zjawia się ekipa telewizyjna, jedna ze sprzątaczek, które znalazły pierwsze ciało profesora pisze kryminał, którego podwalinę stanowiło prywatne dochodzenie podjęte przez byłych współpracowników Ernesta, cały plan dziekana, by zamieść zgon Karasia pod dywan, zaczyna się sypać. Sprawa śmierci na uczelni ponownie wraca do łask policji...

„Dziekan kazał powiesić kartkę, że jest wyciek gazu i zajęć nie będzie. Na początku, żeby nie wywoływać paniki, chciał napisać, że trwają prace remontowe, ale w to nikt by nie uwierzył. Wyciek wydawał się bardziej prawdopodobny, nawet więcej niż prawdopodobny! Tylko cudem nie doszło jeszcze do tragedii, bo instalacja liczyła sobie więcej lat od niego.”

Na uwagę z pewnością zasługują postaci wykreowane przez Aleksandrę Rumin. Mamy w tej książce całą plejadę gwiazd. Każdy bohater jest specyficzny, wyrazisty, wyjątkowy i niezwykle barwny, a to w jak wysmakowany wręcz sposób autorka opisuje ich życiorysy i nadaje rys charakterologiczny sprawia, że niniejsza fabuła jest spójna i porywająca.

Mamy zatem między innymi, Pięknego Michała, czyli profesora, którego odwieczną bolączką jest uroda amanta, Jadwigę, sprzątaczkę znającą meandry życia, pragnąca pomóc swojej nowej, młodej współpracownicy Anieli – niespełnionej magister politologii, Trefnego Bolka – absolwent UKSW, menel i twórca wielu prac licencjackich, magisterskich i wielu innych, no i oczywiście kot Stefan, jedyny, który widzi ducha Karasia. To tylko niektórzy z bardzo intrygujących osób, które poznajemy podczas lektury.

„Gardził ludźmi!

Ich towarzystwo znosił tylko z musu i niewyobrażalnego wręcz lenistwa. Uwielbiał, kiedy mu usługiwali. Był panem, a oni jego poddanymi.”

Książkę czytało mi się niezmiernie szybko. Fabuła poprowadzona została w narracji trzecioosobowej, jednak z kilku punktów widzenia. Dzięki temu zabiegowi, mamy okazję poznać wszystkich bohaterów powieści i, albo ich polubić, albo wręcz przeciwnie. Niewątpliwie, historia jest napisana w tak lekki i niewymuszony sposób, że praktycznie przepływało się przez kolejne strony. Co i rusz zanosiłam się śmiechem, bo musicie wiedzieć, że ta historia jest genialną wręcz satyrą środowiska uniwersyteckiego. Przez chwilę poczułam się tak, jakbym ponownie była na uczelni i wysłuchiwała anegdotek na ten temat. :D

Jeżeli macie ochotę na komedię kryminalną, to wierzcie mi, to będzie świetny wybór. Świetnie poprowadzona fabuła, zabawne dialogi i nietuzinkowi bohaterowie, a wszystko to okraszone tajemniczą zagadką zgonu znienawidzonego profesora. Z całą pewnością będę wyglądać kolejnych powieści Aleksandry Rumin, która ma prawdziwy talent do rozbawiania czytelnika nawet w obliczu śmierci. ;)

Moja ocena: 5/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Initium.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

Kryminał jakich wiele, czyli "Bestia" Olgi Sawickiej [Lily]

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

Przedpremierowa recenzja pierwszej części serii kryminalnej pt. "Będziesz moja" Diany Brzezińskiej [Lily]

Genialny kryminał - "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuart Turton [Lily]

"To, co zostaje" Tim Weaver, czyli kryminalne zagadki Londynu [Ann]

Świetna komedia kryminalna Aleksandry Rumin "Zbrodnia i Karaś" [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

Kryminał jakich wiele, czyli "Bestia" Olgi Sawickiej [Lily]

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

Przedpremierowa recenzja pierwszej części serii kryminalnej pt. "Będziesz moja" Diany Brzezińskiej [Lily]

Genialny kryminał - "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuart Turton [Lily]

"To, co zostaje" Tim Weaver, czyli kryminalne zagadki Londynu [Ann]

Świetna komedia kryminalna Aleksandry Rumin "Zbrodnia i Karaś" [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe