Tytuł: Uleczę twe serce

Tytuł: Chmury z keczupu
Autor: Annabel Pitcher
Tłumaczenie: Donata Olejnik
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Data wydania: 18 lipca 2018
Liczba stron: 344

Opis wydawcy: Miłość, która rozrywa serce. Tajemnica, która spędza sen z powiek. Kłamstwa, które wszystko niszczą. Pośród tego nastoletnia Zoe, która pragnie podzielić się z kimś swoim straszliwym sekretem, dlatego wysyła listy do więźnia czekającego na śmierć.
W tej powieści jest wszystko – nietypowa rodzina, miłosny trójkąt, niewyjaśniona zbrodnia i… ptasia dziewczyna. Do tego mnóstwo ciepła, humoru, dramatów i wzruszeń oraz zakończenie, które zmiażdży Ci serce.
Ta obsypana nagrodami powieść Annabel Pitcher wyróżnia się niesamowitym ładunkiem emocjonalnym, niełatwą tematyką i niespotykanym urokiem. Pochłoniesz ją w jeden wieczór, a potem nigdy już o niej nie zapomnisz.





Czytam ostatnio sporo literatury kobiecej i szczerze mówiąc oprócz standardowych, w dużej mierze bardzo obrazowych i szczegółowych "seksów", nie mam tam zbyt wiele fabuły. Do tej pory nie sięgałam po powieści młodzieżowe, gdyż jak sama nazwa wskazuje skierowana jest głównie do młodzieży, do której już nie należę. Powieść Chmury z keczupu, wydawnictwo przysłało mi nadprogramowo i z ręką na sercu przyznam, że nigdy bym po nią nie sięgnęła. Również z rękę na sercu muszę przyznać, iż byłaby to ogromna strata. Jest to powieść młodzieżowa, jednak należy do tych dojrzałych i skłaniających do refleksji. Niesie ze sobą morał.
Chmury z keczupu to powieść, w której już na początku wiadomo o co chodzi, w tym wypadku wiemy, że Zoe, główna bohaterka, zrobiła coś złego i pozostanie w tym bezkarna, lecz to, co zrobiła, bo "Zabiłam kogoś" można różnie zinterpretować, i tak naprawdę nie jest oczywiste. Trudno jest przecież ocenić coś obiektywnie gdy nie zna się okoliczności, a w tej powieści wszystko do samego końca pozostaje w sferze domysłów. Z każdą stroną książki napięcia rośnie, powoli można łączyć fakty i snuć coraz trafniejsze domysły. Jednak zakończenie, tak jak zapowiadał opis, dosłownie zmiażdżyło. "Chmury z keczupu" to książka młodzieżowa, jednakże napisana w bardzo dojrzały sposób i szczerze mówiąc od dawna nie czytałam tak dobrze skonstruowanej i solidnej powieści. Na wtórnym runku literackim jest miłą odskocznią od wszelkiego rodzaju schematów.




Teraz coś o samej fabule powieści. Opowiada ona o nastolatce, która zrobiła coś złego i nie poniesie za to konsekwencji, jednak trudno jest jej z tym żyć i czuje potrzebę opowiedzenia komuś swej historii. Jednakże nie może zrobić tego, jeżeli chce nadal uniknąć kary. Wybiera dość nietypowy sposób i pisze list do S. Harrisa, więźnia skazanego na śmierć. To właśnie jemu zwierza się w korespondencji ze swej tajemnicy. Zoe jest nastolatką, która mieszka wraz z rodzicami i dwoma siostrami, Soph oraz niesłyszącą Dot. W rodzinie nie panuje sielska atmosfera. Wręcz przeciwnie, między rodzicami istnieje konflikt, który po części spowodowany jest utratą pracy ojca Zoe oraz jego stosunku do dziadka dziewczynki. W gruncie rzeczy rodzina bardzo się kocha, lecz na swej drodze napotykają różne problemy. Jednym z bardzo istotnych jest tu również choroba Dot. Ogólnie warto podkreślić, że jest to powieść, w której błahe sprawy takie jak perypetie zwyczajnej nastolatki i jej codzienność, przeplatają się z naprawdę dość poważnymi tematami jakim np jest kara śmierci, niepełnosprawność w rodzinie, trauma matki po stracie dziecka.

Lecz wracając do perypetii głównej bohaterki. Szkoła, trudności w rodzinie... czegoś brakuje? Owszem, Zoe jak każda nastolatka boryka się z problemami miłosnymi. Pewnego wieczoru, podczas imprezy poznaje dwóch chłopaków i od tego momentu wszystko zaczyna się komplikować. Obaj diametralnie różnią się od siebie. Maks jest typową szkolną gwiazdą, podczas gdy Aaron, to typ mrocznego przystojniaka, który nie pcha się przed reflektory, co nie znaczy, że nie ma nic do zaoferowania. Najwyraźniej ma, a Zoe, pomimo, że są skrajnie różni, podobają się obaj. Oczywiście jeden z nich bardziej, jednak okoliczności wikłają ich wzajemne relacje i pewne rzeczy dzieją się po prostu z rozpędu. Żeby było ciekawiej... jest coś, co łączy obu chłopaków, druzgocąco komplikuje sprawę i stawia Zoe w niekomfortowej sytuacji. Ale nie napiszę o co chodzi, ponieważ byłby to zbyt dużo spojler.
Powieść napisana jest płynnym, bardzo przejrzystym językiem. Dialogi pozbawione są nużących, długich opisów. Miłą odmianą są też rysunki, jakie Ptasia dziewczyna dołącza do pisanych przez siebie listów. Ogólnie lubię już samą formę listów w powieściach, ponieważ raz, że wprowadza pewnego rodzaju urozmaicenie, dwa, że w jakiś sposób narrator jest bardziej sobą w przekazie, a treści stają się przez to jeszcze bardziej osobiste i wyrazistsze.




W pewnym sensie książka "Chmury z keczupu" ma coś wspólnego z klasykiem "Zbrodnia i kara" gdyż obie te powieści skłaniają czytelnika do refleksji nad usprawiedliwianiem zbrodni i nieponiesieniem kary.
Warto jeszcze dodać, że w 2014 roku powieść „Chmury z keczupu” otrzymała między innymi nagrodę im. Edgara Allana Poe za najlepsza powieść w gatunku Young Adult.



Gdy skończyłam czytać tę powieść siedziałam przez jakiś czas, a w mojej głowie było pełno żalu. Dlaczego pewne rzeczy nie wyjaśniły się wcześniej? Dlaczego niektóre słowa nie padły szybciej? Dlaczego... Dlaczego... Dlaczego... A później pojawiała się myśl. Ej, to jest przecież tylko książka, zmyślona fabuła nieoparta na faktach! I wiecie co wtedy sobie uświadamiałam? Że to jest właśnie to, co powinien posiadać każdy autor. Umiejętność pisania, budowania napięcia, dopinania faktów i sprawiania, że serce czytelnika rozpada się na kawałki, a fabuła jeszcze długo zostaje w pamięci, ponieważ w pewnym momencie staje się "prawdziwa". Talent. Annabel Pitcher niewątpliwie go posiada.
Powieść "Chmury z keczupu" polecam całym sercem. I zdecydowanie sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Tytuł: Bluszcz
Autor: Anna Harłukowicz-Niemczynow
Wydawnictwo: Videograf S.A.
Data premiery: 2018-07-11
Liczba stron: 408

Opis: Julita przez wiele lat nosi maskę szczęśliwej żony i matki. Wierzy, że jej poświęcenie wystarczy do zbudowania trwałego małżeństwa oraz pełnej miłości rodziny. Elżbieta, bezdzietna, żyjąca samotnie lekarka, boryka się z myślami, które w jej głowie urastają do rangi problemu niepozwalającego cieszyć się z codzienności. Życiowe blokady przyjaciółek są efektem podjętych w młodości decyzji…

"Bluszcz" to powieść inna niż wszystkie. Anna H. Niemczynow porusza zakamarki duszy, które człowiek pragnie ukryć nawet przed samym sobą. Dotyka najtrudniejszych spraw, z jakimi niejednemu z nas przychodzi się zmierzyć. W sposób delikatny i subtelny pokazuje kierunki, których obranie może pomóc wydostać się z największych, na pozór nierozwiązywalnych trudności. Wywołuje uśmiech, daje nadzieję, emanuje spokojem i łagodnością.


Recenzja:

Autorka w swej powieści porusza aktualne tematy, takie, z którymi borykamy się na co dzień. Niestety. Depresja, kompleksy, niska samoocena, przemoc fizyczna i psychiczna, homoseksualizm. To bardzo mądrze opisana powieść obyczajowa. Napisana płynnym, bardzo przyjemnym w odbiorze językiem.

Bluszcz to prosta, a zarazem skomplikowana historia o przyjaźni i miłości, osadzona w polskich realiach. Opowiada o dwóch przyjaciółkach, które znają się jeszcze z młodości. Julicie i Elżbiecie, które wychowane zostały w głębokiej wierze, co rzutowało na ich życie, w głównej mierze na Elżbietę. Pomimo czterdziestu lat Elżbieta nie założyła rodziny, nie zawierała związków i pozostała dziewicą. Wspiera swą przyjaciółkę, Julitę, która, pomimo głębokiej wiary postanowiła wieść inne życie. Poślubiła Gerarda. Mężczyznę apodyktycznego, typowego pana i władcę, który od kobiety wymaga, ale nic nie daje, oprócz poczucia, że zawdzięcza mu wszystko, więc powinna się absolutnie podporządkować.

Ich związek nie jest szczęśliwy, a Julita żyje w przeświadczeniu, że wszystko jeszcze się ułoży. To przykre, ale niestety w naszych realiach bardzo często takie przypadki mają miejsce, a wiele ludzi po prostu funkcjonuje w takich toksycznych relacjach. Czas przelatuje im przez palce i prawda jest taka, że jeżeli w porę się nie otrząsną, nie będą nawet wiedziały, czym jest szczęście.

Bluszcz to opowieść o nas i dla nas. Jestem przekonana, że wiele kobiet czytając powieść Anny Harłukowicz-Niemczynow, odnajdzie w Julicie siebie. Być może właśnie ta lektura będzie zarzewiem, aby zrobić krok naprzód, zmienić coś w swoim życiu, a właściwie... po prostu zacząć żyć. Myślę, że ta powieść, jest pewnego rodzaju diagnozą, pokazaniem przyczyny i skutku, oraz daniem do zrozumienia, że można coś zmienić. Albo, chociaż przejrzeć na oczy. To nie jest powieść o wielkiej miłości, o zdobywaniu, o przystojnym mężczyźnie i pięknej kobiecie. To powieść o życiu, które nas otacza, to powieźć z morałem. To powieść, którą autorka próbuje pomóc każdej kobiecie, która odnajdzie w sobie Julitę.






Każda z postaci jest charakterystyczna. Bardzo dobrze wykreowana i niebanalna. Pomimo że Gerard jest w istocie negatywną postacią, to właśnie on wydał mi się najlepiej "napisany". Budził ogromne emocje, wmawiając żonie, że do niczego się nie nadaje i wszystko zawdzięcza jemu. Były momenty, gdy miałam ochotę go udusić za psychiczne wykańczanie kobiety, która tak naprawdę poświęciła się jemu i rodzinie. Na szczęście pewnego dnia, na wakacyjnym wyjeździe, dochodzi do zdarzenia, które jest przełomem w tym toksycznym związku i wspierana przez dzieci Julita odchodzi od męża.

Fabuła przedstawiona została w dwóch częściach. Jedna z nich prezentuje główną bohaterkę przed odmianą, jaka w niej zaszła, natomiast druga pokazuje kobietę, która patrzy na świat już innym spojrzeniem. Przemiana Julity nie była prosta, wręcz przeciwnie. Jednak miała wsparcie Elżbiety, przyjaciółki, na którą zawsze mogła liczyć.

Bluszcz to powieść pełna emocji i nagłych zwrotów akcji. To opowieść o życiu, opowieść przede wszystkim o kobietach i dla kobiet. Opowieść z morałem i przekazem, że czasem można podnieść się z najgorszego upadku. Pod warunkiem, że dostrzega się ten upadek i ma się odwagę, aby zrobić pierwszy krok, by zmienić bieg wydarzeń. Szczególnie gdy ma się przy sobie przyjaciółkę, taką jak Elżbieta.


Nie byłabym sobą, gdybym nie znalazła jakiegoś tematu, którego nie poruszyłabym dodatkowo. Tym razem jednak chciałabym napisać coś nie o samej powieści, lecz o Ani Harłukowicz-Niemczynow. Warto przyjrzeć się tej autorce i nie mam tu jedynie na myśli talentu, lecz jej fenomenalną osobowość. Ania składa się w głównej mierze z energetycznego uśmiechu i bijącej od niej radości życia. Warto zaobserwować ją na jej social mediach. A dlaczego? Ponieważ sam jej uśmiech poprawia nastrój i sprawia, że dzień staje się lepszy. Uwierzcie mi na słowo! Na koniec taka mała konkluzja. Ania jest moją imienniczką, a od zawsze wiadomo, że wszystkie Anie, to fajne dziewczyny ;) I wszystko jasne!


Polecam "Bluszcz", to bardzo wartościowa literatura. Zachęcam do poświęcenia uwagi autorce tej powieści. Jestem pewna, że przywita Was uśmiechem :)

Katarzyna Krzan (rocznik 78) absolwentka kulturoznawstwa Uniwersytetu Śląskiego, doktor nauk humanistycznych o specjalności literaturoznawstwo. Właścicielka Agencji Internetowej A3M, zajmującej się tworzeniem stron internetowych i szeroko rozumianą poligrafią reklamową, prowadzi słynne wydawnictwo internetowe e-bookowo specjalizujące się w publikacjach elektronicznych. Autorka poradników. Czyta, redaguje, wykonuje korekty, pisze recenzje. Prywatnie mama trzech wspaniałych córek.

Tym razem coś z zupełnie innej beczki. Lubicie konkursy? Jeżeli tak, to zapraszamy do udziału w plebiscycie zorganizowanym przez grupę literacką Ailes, której najnowszą antologię MDS: Miłosne Rewolucje objęliśmy naszym patronatem.

Opis konkursu głosi:

"Czerwony Ailes Award to I edycja konkursu - miłosna, namiętna i gorąca. W całości poświęcona pracom z kategorii romans, New Adult, ChickLit, obyczaj i pokrewnych, czyli wszystkich tych, gdzie miłość gra pierwsze skrzypce!
Jesteśmy pewni, że każdy z Was ma swoje ulubione opowiadania, o których powinni dowiedzieć się także inni!
Ailes Award Red, to konkurs w formie plebiscytu - To Ty zgłaszasz swoje ulubione opowiadanie innego autora, na które później głosować będą inni czytelnicy. To Ty, jako czytelnik, decydujesz poprzez głosowanie, jakie opowiadanie powinno znaleźć się na podium!
Już wiesz, jaką pracę chcesz zgłosić? Fantastycznie! Czekamy na zgłoszenie przy odpowiednim rozdziale!
Wspólnie odkryjemy najbardziej poczytne opowiadania na polskim wattpadzie! Będzie gorąco! Ufff!"

Zainteresowani?

W plebiscycie zagłosować można na:
→ Ulubioną powieść
→ Najlepszą postać damską
→ Najlepszą postać męską
→ Najlepiej wykreowaną parę
Dodatkowa, dość intrygująca kategoria, to Red Queen. Wybór królowej romansu w plebiscycie Ailes Award Red. Więcej o tym konkursie znajdziecie pod dostępnym poniżej linkiem:
Ailes Award Red

Termin zgłaszania prac upływa 2 lipca 2018. Jednak jest to zaledwie etap pierwszy. Aby poznać kolejne, należy udać się pod podany powyżej link.

W konkursie do wygrania są nagrody rzeczowe.

Do pewnego czasu unikałam fabuły postapo zarówno w literaturze, jak i w produkcjach filmowych. W szczególności klimatu zombie. W którymś momencie postanowiłam przemoc się i sprawdzić czym zachwycają się wielbiciele "The Walking Dead". Od tamtej pory nie tylko nie unikam tego typu fabuł, lecz wręcz ich wyszukuję. Postanowiłam zrobić zestawienie pięciu seriali w które wkręciłam się najbardziej i napisać o nich kilka zdań. Może któryś z nich i Was zaintryguje?

Pierwszą ofiarą serii moich wywiadów został Adrian Bednarek, autor kontrowersyjnej serii Pamiętnik Diabła, opowiadającej o seryjnym mordercy Kubie Sobańskim. Cóż na jego temat powiedział mi wujek Google? Same szablonowe informacje dostępne na przeróżnych blogach, witrynach internetowych oraz wydawniczych. Nie lubię powielać schematów, więc nie napiszę wam, ile ma lat, skąd pochodzi oraz do jakiej szkoły uczęszczał. Nie napiszę wam również, komu wpisał się do pamiętnika gdy chodził do czwartej klasy ani jakiego koloru są ściany w jego łazience, ponieważ nie jest to coś, co powinno być dla czytelnika najważniejsze. A co jest najistotniejsze w przypadku Adriana Bednarka? Myślę, że dla nas, czytelników chyba to, że ten pisarz szanuje, dba i docenia swoich fanów. Podczas rozmów za każdym razem odnosiłam wrażenie, że autor przede wszystkim dba o komfort czytelnika. Myślę, że jest to dla niego tak ważne, jak pisanie samo w sobie. Warto to docenić.


Niektórzy zbierają znaczki, inni lubią łowić ryby, natomiast pasją Adriana Bednarka, którą w pełni podzielam, są seryjni mordercy oraz zakamarki ich mrocznych umysłów. Co siedzi w głowie twórcy Diabelskiej serii? Zapraszam do lektury.

Tytuł: Piękno i Zamęt
Autor: Weronika Kulesza
Rok wydania: 2018 (przedpremierowo)
Ilość stron: 376

Autor: Adrian Bednarek
Tytuł: Pamiętnik Diabła
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2017
Stron: 440


Opis:

Witaj w moim idealnym, pozbawionym wad świecie. Mam dwadzieścia dwa lata i wszystko, czego mógłbyś zapragnąć. Idealną dziewczynę jak z okładki, popularnych znajomych, samochód swoich marzeń, penthouse na ostatnim piętrze i perspektywę jeszcze lepszej przyszłości przed sobą. Jestem z tych, którym życia zazdroszczą inni. Tak opisze mnie każdy, kto choć raz mnie widział. A jaki jestem naprawdę? Ci, którzy mieli okazję się przekonać, nigdy nie będą mogli opowiedzieć swojej historii. Żądze siedzące we mnie są tak wielkie, że nie potrafię oprzeć się pokusie ich zaspokojenia. A zawsze dostaję to, czego chcę. Jeżeli wierzysz w niebo i piekło, to ja jestem ludzkim odbiciem diabła. Przedstawiam Ci mój pamiętnik. Gdy go przeczytasz, nic już nigdy nie będzie takim, jakim dotąd Ci się wydawało. Odważysz się?

Tytuł: Hotel Beau Séjour
Autor: Nathalie Basteyns, Kaat Beels
Kategoria: Dramat, Kryminał, Thriller
Data wydania: 2016-

Obsada:
Lynn Van Royen - Kato Hoeven
Inge Paulussen - Inge Paulussen
Kristel Brouwers - Jan Hammenecker
Jan Hammenecker - Marcus Otten
Kris Cuppens - Luc Hoeven
Johan van Assche - Alexander Vinken
Katrin Lohmann - Marion Schneider
Mieke De Groote - Dora Plettinckx
Joren Seldeslachts - Charlie Vinken

Tytuł: Zrozumieć Amelię
Autor: Kimberly McCreight
Tłumaczenie: Robert Kędzierski
Wydawnictwo: Czarna Owca
Ilość stron: 444

Opis: Kate Baron, prawniczka i samotna matka, odbiera telefon ze szkoły swojej córki. Amelia – inteligentna, zdolna piętnastolatka – została przyłapana na ściąganiu.

Gdy kobieta dociera do Grace Hall, dowiaduje się, że córka nie żyje – skoczyła z dachu. Zrozpaczona matka wierzy w policyjną wersję zdarzeń aż do chwili, gdy dostaje anonimowego SMS-a: Amelia nie skoczyła.

Kate zamierza poznać prawdę – bez względu na konsekwencje. Przegląda maile córki, jej SMS-y i wpisy na Facebooku, rekonstruuje urywki życia dziewczynki i ludzi, którzy byli dla niej ważni. Odkrywa, dlaczego feralnego dnia znalazła się na dachu Grace Hall i jak