NieGrzeczne Recenzje: przedpremierowo

Przedpremierowa recenzja książki pt. "Zbuntowane serce. Część II" Vi Keeland Penelope Ward [Lily]

Tytuł: „Zbuntowane serce. Część II”

Autor: Vi Keeland, Penelope Ward

Tłumaczenie: Edyta Stępkowska

Wydawnictwo: editiored

Ilość stron: 272
Data wydania: 03.07.2019

Opis wydawcy: Piękne lato w Hamptonie i gorący romans wydają się przepisem na idealne wakacje. Wiadomo jednak, że zakochać się w najbardziej nieodpowiednim facecie na ziemi, wytatuowanym twardzielu bez skrupułów, który jest dziedzicem bajecznej fortuny, to prosić się o duże kłopoty. Mądre dziewczyny o tym wiedzą. Gia również wiedziała, mimo to z pełną świadomością wplątała się w skomplikowaną relację, z której trudno wyjść bez ran.

Uczucie, które niespodziewanie narodziło się między nią a Rushem, okazało się czymś mocniejszym od zwykłej letniej miłostki, lecz nie było im dane po prostu cieszyć się swoją miłością. Musieli zmierzyć się z cierpieniem i dokonać trudnych wyborów. Druga część tej historii nie przyniesie cudownego rozwiązania narastających problemów pary. Konsekwencje jednorazowej przygody z Harlanem będą dla dziewczyny dużo poważniejsze niż niespodziewane macierzyństwo. Jak mocny okaże się związek Gii i Rusha?

W Zbuntowanym sercu sprawy znacznie się komplikują. Gia i Rush stoją na rozdrożu. Chociaż się kochają i tęsknią za sobą, pomiędzy nimi wyrasta mur niedopowiedzeń i zawiedzionego zaufania. Tęsknota miesza się z rozpaczą, miłość z gniewem. Każde kolejne wydarzenie zdaje się niweczyć szansę na szczęśliwe zakończenie. Oto jak kosztowna i trudna do odkupienia może być chwila zapomnienia!

Jak sprawić, by znów zwyciężyła miłość?

~*~*~*~

„Zbuntowane serce” to kontynuacja „Zbuntowanego dziedzica”, który zakończył się imprezą, gdzie Gia spotyka jednonocnego kochanka, którym okazuje się znienawidzony przyrodni brat Rusha. W drugiej części szybko dowiadujemy się, że to właśnie Harlan, ponownie zdradzając żonę, przespał się z Gią, a owocem tej jednej nocy jest dziecko, które ta nosi pod sercem.

"Ścisnęłam się za brzuch i spojrzałam na dom, który kiedyś miał być moim domem. Teraz najprawdopodobniej moje dziecko nigdy nie zobaczy pokoju, który urządził dla niego Rush. Kolejne marzenie zniweczone przez jedną, cholernie złą decyzję."

Wszystko zaczyna się jeszcze bardziej komplikować pomiędzy Gią i Rushem. Mężczyzna nie potrafi poradzić sobie z uczuciami, jakie w nim walczą, z jednej strony nienawiść do przyrodniego brata, z drugiej miłość do wyjątkowej kobiety, która niepostrzeżenie zakradła się do jego serca. Nie ułatwia im życia również sam Harlan, który wyraźnie uwielbia zadawać ból Rushowi. W tym całym galimatiasie oczywiście cierpią nie tylko nasi główni bohaterowie, ale i żona czarnego charakteru.

„Serce mi podpowiadało, że muszę pozwolić mu odejść. I tak też zrobiłam.”

To, co mnie całkowicie zbiło z tropu, a jednocześnie najbardziej zaskoczyło, to postać ojca mężczyzn. Po pierwszej części, nie spodziewałam się po nim niczego poza zwykłą zajadłością i bezwzględnym zachowaniem względem niechcianego dziecka. Brakowało mi jednak większego rozwinięcia tej postaci, gdyż to, co zaserwowała nam autorka, powoduje niedosyt.

Oczywiście, jasnymi punktami historii, choć pojawiającymi się jedynie sporadycznie, są matka Rusha i ojciec Gii. Oboje zdobyli moje serducho od pierwszej części, a i w kontynuacji potwierdzają, że właśnie tak powinni zachowywać się dojrzali rodzice, którym zależy na szczęściu ich dzieci.

"Serce mi pękło. kochałam tego mężczyznę całą sobą. Patrzeć, jak płacze, i nie być w stanie w żaden sposób mu pomóc - w dodatku mając świadomość, że to ja jestem powodem jego cierpienia - było chyba najbardziej bolesnym doświadczeniem w moim życiu. Bałam się, że jeśli go dotknę, tylko pogłębię jego ból, a tego za nic nie chciałam."

Cała historia opiera się jednak na rozterkach głównego bohatera i jego zmaganiach z samym sobą i z sytuacją, w jakiej się znalazł. Bardzo dobrze zostało pokazane, jak trudna jest decyzja o przyjęciu odpowiedzialności za dziecko. Jak wiele potrzeba odwagi, by zapomnieć o przeszłości i gniewie, jaki wciąż się odczuwa? Autorka balansuje niczym na linie zawieszonej nad przepaścią emocjami czytelnika. Do samego końca nie byłam pewna, czy jednak obdarzy nas tym upragnionym happy endem, czy też skończy tę historię rozłąką bohaterów. Jaki będzie koniec? Cóż, przeczytajcie, jeśli chcecie się dowiedzieć, a wierzcie mi, warto. ;)

Również to, co przeżywa Gia, zostało świetnie nakreślone. Czekało ją w perspektywie samotne rodzicielstwo. Zdawała bowiem sobie sprawę, że pewnych rzeczy, nie będzie w stanie pokonać nawet największe uczucie. Dziewczyna jednak nie poddaje się, gdyż musi zacząć walczyć już nie tylko o siebie, ale i o przyszłość nienarodzonego dziecka.

„(…) jeśli chcesz wiedzieć, to martwiłbym się raczej wówczas, gdybyś nie miał żadnych problemów z podjęciem takiej decyzji. Bierzesz na siebie ogromną odpowiedzialność, a czegoś takiego nie powinno się traktować lekko.”

Składając obie części w jedną całość, mogę powiedzieć, że jest to jeden z lepszych romansów, jakie miałam ostatnio przyjemność przeczytać. Historia jest ciekawa, przemyślana i ukazująca, że decyzja o przyjęciu odpowiedzialności za inne życie, to nie błahostka, i nie podejmuje się jej pod wpływem emocji bez przemyślenia. Autorki ukazują także, że niekiedy nawet miłość może nie być w stanie przezwyciężyć wewnętrznych demonów, usilnie wpływających na nasze życie, jeżeli pozwolimy im się wymknąć spod kontroli.

Książka jest ciekawa, dobrze napisana, a każdy jej aspekt odpowiednio wyważony. Jeżeli lubicie romanse, które niosą z sobą coś więcej niż seks, to jest to powieść dla Was. ;) Mnie Vi Keeland i Penelope Ward przekonały, że dalej potrafią zaskoczyć swoją twórczością. Mam nadzieję, że jeszcze nieraz mnie utwierdzą w tym przekonaniu.

Moja ocena: 5/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Editiored.

, by NieGrzeczne Recenzje

In bar, część pierwsza

Przedpremierowa recenzja książki duetu Penelope Ward i Vi Keeland pt. "Zbuntowany dziedzic" [Lily]

, by NieGrzeczne Recenzje

In bestseller, który wrócił do domu

Pouczająca i przepiękna historia w powieści "O psie, który wrócił do domu" W.Bruce Cameron [Lily]

Tytuł: „O psie, który wrócił do domu”

Autor: W. Bruce Cameron

Wydawnictwo: Kobiece

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 342

Opis Wydawcy:

NOWA KSIĄŻKA AUTORA BESTSELLERA BYŁ SOBIE PIES – FILM W KINACH!

Po wielkim sukcesie uroczego Bailey’a, bohatera powieści Był sobie pies, czas na wesołą suczkę Bellę, która ma do wykonania trudną misję – musi odnaleźć drogę do domu! W końcu psia wierność wobec człowieka nie ma żadnych granic, których nie da się pokonać.

Bella to uroczy szczeniaczek, który trafia w ramiona Lucasa. Mężczyzna od razu wie, że ten wesoły czworonóg odmieni jego życie na lepsze. Piesek również czuje, że trafił na swojego człowieka i chce być dla niego najlepszym zwierzakiem na świecie.

Lucas nie może zatrzymać Belli w swoim mieszkaniu. Postanawia podjąć ryzyko i zabiera ją do szpitala, w którym pracuje. Piesek wnosi mnóstwo radości do życia pacjentów. Jednak pracownicy Kontroli Zwierząt twierdzą, że zwierzę jest niebezpieczne ze względu na swoją rasę, która w Denver jest zakazana. Zrozpaczony Lucas musi rozstać się z ukochaną Bellą, która zostaje wywieziona do innego domu poza granice stanu.

Mimo wszystko piesek nie zamierza żyć z dala od swojego najlepszego przyjaciela i postanawia wziąć sprawy we własne łapy. Teraz Bella staje przed ważnym wyzwaniem. Musi odnaleźć drogę do swojego człowieka. Wyrusza w wielką, pełną przygód i niebezpieczeństw podróż, aby wrócić do domu. Czy jeszcze zobaczy Lucasa?

~*~*~*~

Miałam już okazję czytać wcześniejsze książki Camerona i powiem Wam, że niniejsza pozycja jest chyba najlepsza, choć pozostałym niczego nie brakuje, z dotąd wydanych. :D Powieść, którą dziś Wam pragnę przedstawić oraz szczerze polecić jest po prostu must have każdego dorastającego młodego człowieka. Ta historia pokazuje, jak wiele znaczymy w życiu naszych futrzastych przyjaciół, jak bardzo możemy ich skrzywdzić, a także jak to istotne by bronić tych, którzy sami tego nie potrafią.

"Ziewnęłam i podrapałam się za uchem. Nieważne, czy w pobliżu były zabawki do ganiania albo żucia - ludzie i tak zawsze woleli siedzieć i nic nie robić."

Fabuła została poprowadzona z punktu widzenia Belli — suczki, która zostaje znaleziona w rozpadającym się budynku, kiedy deweloper próbuje go zburzyć. Niestety jej rodzeństwo i matka prawdopodobnie zostali uśpieni przez „czyścicieli”, podobnie jak wiele kotów pomieszkujących pustostan. Pozostała przy życiu kotka wraz z kilkoma małymi, przygarnia Bellę, lecz nie na długo cieszą się spokojem. Deweloper powraca, tym razem zdecydowany, czy są w budynku jakieś zwierzaki, czy nie, zmieść dom z powierzchni ziemi. Wszystko w imię pieniądza. W tym czasie, poznajemy również chłopaka, który dokarmia zwierzęta i walczy z Gunterem — właścicielem posesji — o życie tych bezbronnych stworzeń. Podczas jednej „akcji ratowniczej” udaje mu się wyciągnąć Bellę, naszą główną bohaterkę.

"-Tysiąc dolarów za odwrócenie wzroku, kiedy będziecie burzyć dom, w którym mieszka rodzina kotów.

- Takie jest życie. Trzeba patrzeć na korzyści. Pomyśl, ile dobrego możesz zrobić dla Greenpeace'u albo jakiejś organizacji ratującej koty, mając ten tysiączek. Czym przy tym jest parę cholernych kotów, które i tak pewnie nie przeżyją zimy.

(...) Trzymaj się z dala od mojej posesji. Jeśli cię tam przyłapię, każę cię aresztować za targnięcie na teren prywatny.

- Dziękuję za wizytę - powiedział sucho Lucas. (...)

- Nie pozwolę im skrzywdzić kotów, Bello - oświadczył Lucas."

Zaniepokojony pogarszającą się sytuacją chłopak, dzielnie walczy z deweloperem o zabezpieczenie reszty zwierząt, chowających się we wnętrzu domku, tym razem, już wspólnie z Bellą, którą przygarnia. Bardzo szybko okazuje się, jak niezwykła jest to sunia. Bella ,bowiem należy do psów, które potrafią intuicyjnie wyczuwać ataki epilepsji. Takiego właśnie doznaje matka Lucasa, zaś niepozorna psina ratuje jej życie. Niestety, rodzina niedługo cieszy się spokojem...

"Nigdy wcześniej nie robiliśmy takiego Do Domu. Dotąd zawsze przychodził do mnie, dawał mi smakołyk albo Mama otwierała drzwi i dostawałam smakołyk od niej. Cała zabawa w Do Domu polegała na tym, że któreś z nich dawało mi smakołyk.

Zaskomlałam. Zupełnie tego nie rozumiałam."

Pobocznym, choć równie ważnym wątkiem jest właśnie historia Lucasa i jego matki. Szybko dowiadujemy się, że jest ona emerytowanym wojskowym, która przeszła załamanie nerwowe i przez wiele lat nie mogła zajmować się swoim synem. Kiedy w końcu prosi chłopaka, by pozwolił jej znów być w jego życiu, Lucas bez wahania się zgadza. Ich relacja oraz problemy, z jakimi się borykają wydają się być nierozerwalne z uratowaną Bellą. Od chwili pojawienia się w ich domu suczki, ich życie zmienia się na lepsze, przy jednoczesnym przyciąganiu nowych kłopotów.

Jednym z zabawnych i jednocześnie wzruszających momentów jest ten, kiedy Bella pojawia się w miejscu pracy Lucasa, czyli w szpitalu dla weteranów. Tam, poprzez swoją ciekawą i niewątpliwie łakomą naturę, wzbudza sympatię pensjonariuszy, wywołując uśmiech tam, gdzie już od dawna się nie pojawiał.

"Mężczyzna o imieniu Steve nie miał już tego cudnie słodkiego sosu.

- Chcesz ciasta?

Było przepyszne. Lubiłam Steve'a. Lubiłam Marty'ego, który siłował się ze mną na podłodze. Lubiłam Drew, który nie miał nóg, ale zabrał mnie na przejażdżkę swoim krzesłem. Siedziałam mu na kolanach, merdając ogonem, i wszyscy się śmiali."

Książka pokazuje, jak bardzo ludzie, nie pojmujący jak istotną rolę w naszym życiu mogą pełnić zwierzęta, utrudniają ich współegzystowanie z nami. Przepisy, które zakazują trzymania zwierząt w wynajmowanych mieszkaniach, zaskakujące prawo skazujące na śmierć określone gatunki i w końcu, uznawanie przez niektórych wyższości rzeczy martwych nad żywymi.

Niestety, walka Lucasa z Gunterem doprowadza do sytuacji, kiedy nasz bohater wraz z matką muszą poszukać nowego domu. Z groźbą uśpienia Belli, wiszącą nad jej psią mordką, przekazują ją, do czasu znalezienia nowego lokum, tymczasowym opiekunom. Bella, zżyta z Lucasem i Mamą, nie rozumie, dlaczego jest z dala od niego. Na zrozumiałe jej hasło — Do Domu — ucieka, by powrócić do swojego ukochanego człowieka — Lucasa. Od tej chwili, rozpoczyna się jej wielka przygoda i walka o odnalezienie Domu.

"(...)w mojej misce nie było wody. Zaczęłam szczekać na samochody - skoro nie zatrzymywały się dla grzecznej suni, to może zatrzymają się dla niegrzecznej, która nie robi Nie Szczekaj. (...) Taki problem może rozwiązać tylko człowiek. Potrzebowałam człowieka, który przyszedłby mi z pomocą. Dlaczego nikt się nie zatrzymał?"

Każda z postaci, jest bardzo dobrze nakreślona i wyraźnie przemyślana. Nie ma tu nikogo przypadkowego, czy też zbędnego. Poznajemy bohaterów z punktu widzenia Belli, zatem wiemy tylko tyle, ile dowiaduje się suczka, między innymi z rozmów pomiędzy ludźmi, bądź zwierzeń poszczególnych osób względem Belli. Ujęcie zaś psa jest, moim zdaniem, mistrzowskie. Czytając, co i rusz łapałam się na tym, że spoglądałam na mojego psiaka i myślałam — Niesamowite, zupełnie to samo wyczynia ten mój mały urwipołeć. :D Sam styl pisania Camerona jest lekki i przyjemny. W prosty sposób porusza, niekiedy bardzo trudne tematy.

Książka jest niesamowicie wzruszająca, zabawna, momentami mrożąca krew w żyłach, ale przede wszystkim, szalenie pouczająca. Autor wyraźnie zaznacza rolę człowieka w świecie zwierząt. Tylko my jesteśmy w stanie im pomóc. Jeżeli nie będziemy mieli na tyle odwagi, by powiedzieć „nie” tam, gdzie widzimy, że dzieje się krzywda, kim pozostaniemy? Pustą skorupą, która niezdolna będzie do głębszych uczuć.

"Mack był najsmutniejszym człowiekiem, jakiego spotkałam, ale zawsze, gdy do niego przychodziłam, po chwili wydawał się trochę weselszy. Spełniałam swoje zadanie, dawałam pociechę."

Myślę, że będzie to idealna lektura dla dzieci i młodzieży. Pokazuje ona, bowiem czym jest empatia, jak ważne jest dbanie o innych, szczególnie o tych, którzy sami nie są w stanie się bronić, że zwierzę także przeżywa stratę, boi się ale i cieszy. Niniejsza powieść pięknie ukazuje, jak postrzega nas pies — niczym cały jego świat. Niejednokrotnie spotkałam się z komentarzem — to tylko pies. Nieprawda. To żywe stworzenie, zdolne do uczuć, które kocha, cierpi, martwi się. Oczywiście, inaczej postrzega „ludzkie” problemy, ale to nie znaczy, że nie odczuwa.

Cameron już pokazał, że pisać o zwierzakach potrafi, i robi kawał świetnej roboty przy tworzeniu historii, ale „O psie, który wrócił do domu”, myślę, że jest najlepszą z dotychczas przez Niego napisanych. To książka, którą powinno się omawiać w szkołach, choć obawiałabym się, czy miano „lektury szkolnej” nie zabiłoby potencjału, jaki w tej fabule drzemie. Potencjału do wskazania drogi do zmiany postrzegania świata wokół nas. Bo pies, drodzy Zaczytani, to naprawdę najlepszy przyjaciel człowieka i warto o tym pamiętać.

Jako totalnie zakręcona na punkcie swojego psiaka, który wniósł do mojego życia dużo radości, szczerze i od serducha, ogromnie polecam wszystkim, niezależnie od wieku, tę przepiękną książkę. ;)

A jak już ją przeczytacie (choć premiera dopiero 30.01.2019 r.), udajcie się do kina, gdyż powieść została zekranizowana, i od 25.01.2019 r. będziecie mogli obejrzeć film w Polsce. ;)

Lily

Moja ocena: 6/6 psich łapek ;)

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, e-bookowo

"Zła miłość" Samanta Louis - Recenzja przedpremierowa [Ann]

Tytuł: „Zła miłość”

Autor: Samanta Louis

Wydawnictwo: E-bookowo

Data premiery: 10.12.2018

„Zła miłość” to druga książka w karierze Samanty Louis. Tak samo jak przy jej debiucie „Chłopak, który pokazał mi, jak żyć” przypadł nam zaszczyt objęcia powieści patronatem. Od początku wierzyłyśmy, że warto i nadal nie zmieniłyśmy zdania.

Opis wydawcy:

Przyjaźń, miłość i bolesna prawda.

Jaka miłość sprawia, że gdy ją wyznasz, twój kochanek odchodzi? Z pewnością jest to zła miłość. Ale czy ta miłość nie zasługuje na szansę?

Kiedy Cassandrę opuszcza ojciec, a matka wysyła ją na miesiąc wakacji do swojej siostry, dziewczyna nie podejrzewa jeszcze, że ten wyjazd wywróci jej życie do góry nogami. Niespodziewanie na drodze Cassie stanie Dean, chłopak, który odszedł w momencie kiedy oddała mu serce. I miał ku temu dobre powody, bowiem tajemnica, jaką skrywa Dean, nie jest łatwa do zaakceptowania. Może się okazać, że gdy prawda wyjdzie na jaw, strach będzie silniejszy od uczucia, jakim Cassie darzy Deana.

W końcu Zła Miłość nie może mieć prawa bytu, czyż nie?

Podchodząc do powieści „Zła miłość”, miałam spore obawy, czy jest to tekst dla mnie. Oczywiście, zdarza mi się czytać romanse i dramaty z nurtu new adult, jednak nie jestem zawodową wyjadaczką tych gatunków. Ostatecznie przekonał mnie intrygujący opis i fenomenalna okładka, od której wprost nie potrafiłam oderwać wzroku. Dostrzegłam spory potencjał historii. Lektura powieści przypominała jazdę „bez trzymanki” na rollercoasterze emocji. Ale po kolei.

Główna bohaterka – Cassie przeżyła w swoim życiu już wiele. Najpierw jej ukochany ojciec, zdecydował porzucić jej matkę i ją, zakładając z kochanką i kolejną córką nową rodzinę. Na domiar złego zawiedziona Cassie straciła przyjaciela i kochanego chłopaka w jednym – Deana. Bez ostrzeżenia i słowa wyjaśnienia porzucił ją, łamiąc jej serce. Skrzywdzona dziewczyna postanowiła, że już nigdy nie okaże słabości i zacznie nowe życie, bez Deana, rzucając się w wir imprez, alkoholu i seksu. Wydawało się, że Cassie zdołała stanąć na nogi, jednak została wystawiona na poważną próbę, kiedy jej matka zdecydowała podążyć za swoimi marzeniami i wziąć udział w programie kulinarnym. Dziewczyna została zmuszona do wyjazdu na wakacje do ciotki i kuzynki, z którą kiedyś łączyły ją bliskie relacje, a teraz pozostała tylko wrogość. Jednak skomplikowane relacje rodzinne nie miały stać się największym problemem. W Waszyngtonie drogi Cassie i Deana ponownie się skrzyżowały i tym razem żadne z nich nie mogło już uciec przed konfrontacją.

„Widok Deana po przeszło dwunastu miesiącach poruszył wiele strun w moim sercu i wzbudził uczucia towarzyszące mi, gdy smakowałam jego wargi. Zabliźnione pęknięcie na sercu zaczęło ponownie pękać. Zdawałam sobie sprawę, że jeśli będziemy mieć ze sobą bliski kontakt, w naszych przestrzeniach osobistych, może skończyć się gorzej niż poprzednio. Jednak chciałam tego, chciałam być blisko niego, czuć zapach skóry, dotyk dłoni… Czułam wyraźnie przechodzące iskry przez nasze ciała, ciepło rozchodzące się po mojej skórze i galopujące serce, tak jakby to było wczoraj.
I nagle chwilowy powrót do wspomnień wywołał na mojej twarzy grymas, pojawiający się po zjedzeniu cytryny. Dean odszedł, uciekł… I to nadal mnie bolało.”

Na przestrzeni powieści główna bohaterka przeszła zauważalną metamorfozę. Nie mogę powiedzieć, bym od początku pałała do niej sympatią. Kojarzycie pewnie osoby, robiące różne rzeczy na pokaz, kreujące się na złe dziewczyny, które mają uczucia innych w głębokim poważaniu. Od początku właśnie tak widziałam Cassie. Jej wewnętrzne monologi nie do końca do mnie trafiały. Dostrzegałam spory rozdźwięk pomiędzy tym, jak się zachowywała, a co o sobie myślała. Nie raz miałam ochotę nią potrząsnąć i wkurzała mnie swoim zachowaniem. Szczególnie, kiedy przypominała małe dziecko, które na złość mamie postanawia odmrozić sobie uszy. W pewnym momencie jednak zaczęłam z nią sympatyzować i współczuć jej tego, co przeżyła. Przemówiło do mnie to, dlaczego tak się zachowywała. W końcu zdrada ojca i niewyjaśnione porzucenie przez kochanego chłopaka mogło poważnie zachwiać światem nastolatki. Nie mogę powiedzieć, by Cassie była schematyczną, przekalkowaną bohaterką. Nie jest szarą myszką, zna swoją wartość, popełnia błędy, potrafi kokietować płeć przeciwną. Jednak choć na pierwszy rzut oka może to wyglądać inaczej, jest dziewczyną, która takim zachowaniem próbuje wypełnić pustkę pozostawioną przez odejście Deana.

„Oczekiwanie na to, co ma się stać, jest mocno wykańczające.

W końcu czuję jego usta na swoich. Płomień pod moją skórą szaleje. Wszystko wokół przestaje istnieć. Kręci mi się w głowie od desperacji jego pocałunków, które schodzą coraz niżej.”

Dean... Mamy okazję przeczytać kilka rozdziałów również z jego perspektywy, co daje nam szersze spojrzenie na powody postępowania chłopaka i pozwala wczuć się w jego sytuację. Rozstanie z Cassie również na nim odcisnęło duże piętno, o czym możemy przekonać się podczas czytania. Musiał podjąć trudną decyzję, znając przyczynę dla której związek jego i Cassie był niemożliwy. Jest to chłopak wyjątkowo przystojny, tajemniczy, jak magnes przyciągający płeć przeciwną, a przy tym troskliwy, uczciwy, przejmujący się innymi i... beznadziejnie zakochany w Cassie. Również on, tak jak główna bohaterka, na przestrzeni powieści przechodzi metamorfozę i dojrzewa do pewnych decyzji.

„– To przestań być takim palantem i powiedz jej prawdę. Jeśli tego nie zrobisz, zadręczysz siebie i ją. Nie widzisz tego, jak na ciebie patrzy? To, co do siebie czujecie, jest widoczne dla wszystkich, tylko nie dla was. Dean, nie każdy ma tyle szczęścia, by znaleźć swoją drugą połówkę, która samym spojrzeniem rozpala w tobie ogień.”

Wśród bohaterów drugoplanowych zdecydowanie wyróżnia się kuzynka Cassie – Laura. Ciekawy jest wątek przeżywanego przez nią buntu, radzenia sobie ze śmiercią ojca i próba budowania na nowo relacji z matką. Dodatkowych emocji dostarcza sprawa jej wcześniejszego związku z Deanem, co wprowadza jeszcze więcej pytań do relacji głównych bohaterów. Pozostali bohaterowie stanowią raczej tło dla głównego wątku, trochę szkoda, bo chętnie więcej przeczytałabym na temat na przykład przyjaciół Deana.

Podobał mi się sposób budowania przez autorkę relacji Cassie i Deana. Od początku nic nie było jednoznaczne, w każdym zachowaniu chłopaka doszukiwałam się drugiego dna i nie mogłam przestać zastanawiać się nad tym, jaką tajemnicę skrywał. Rozwiązanie intrygi spełniło moje oczekiwania, bez spoilerów mogę zdradzić tylko tyle. Dodatkowo utarczki słowne pomiędzy Deanem i Cassie miały duży urok, przy każdym ich spotkaniu wręcz iskrzyło od wiszącego w powietrzu napięcia. Na pochwałę zasługuje fakt, że Autorce udało się wpleść do powieści wątki erotyczne bez wpadania w wulgarność.

Książkę przeczytałam tak szybko, że zdziwiło to nawet mnie. Zapoznanie się z nią zajęło mi jakieś trzy lub cztery godziny jednego wieczora. Po zakończeniu lektury, czułam się jak po maratonie. Akcja parła do przodu, ciągle coś się działo, tło i wątki poboczne zostały zniwelowane, więc mogłam prawie całkowicie skupić się na relacji Cassie i Deana oraz poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, dlaczego ich miłość według Deana była tak zła, że zdecydował porzucić dziewczynę. Myślę, że taki sposób prowadzenia narracji przypadnie do gustu wielu osobom, chociaż rozbudowanie na przykład wątku kuzynki, czy dłuższe pociągnięcie akcji po wyjściu tajemnicy na jaw i mocniejsze zagłębienie się w psychikę głównych bohaterów, byłoby miłym wzbogaceniem. Dodatkową zachętą będzie styl autorki, obfitujący w wartkie, realistyczne dialogi, oszczędzający rozbudowanych opisów oraz łatwo przyswajalny młodzieżowy język.

Komu mogę polecić „Złą miłość”? Na pewno fankom powieści z kręgu new adult, szukającym w tekstach wyrazistych emocji, które lubią dreszczyk niepewności i namiętności. Jest to dobra odskocznia na zimowy wieczór, kiedy będzie można zaszyć się pod kocem z kubkiem gorącej czekolady i na moment zapomnieć o panującym na zewnątrz chłodzie.

Za możliwość przeczytania dziękuję Autorce.

, by NieGrzeczne Recenzje

In fantasy, horror

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Tytuł: „Na granicy”

Autor: Jakub Sobczyk

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 180

Opis Wydawcy: Nie ma znaczenia, czy wierzysz w duchy. Ta książka sprawi, że nie będziesz mógł przestać o nich myśleć.

Mężczyzna, który po śmierci żony i syna nie potrafi na nowo ułożyć sobie życia. Tajemniczy pamiętnik, skrywający pewną niezwykłą opowieść z pogranicza snu i jawy. Ciężarna dziewczyna, która wzbudza nienawiść wśród mieszkańców rodzinnej wsi. I grupa podróżujących studentów, przypadkiem odkrywających miejsce, które na zawsze zmieni ich losy...

Te cztery opowieści, pełne niezwykłości, magii i tego, co zwykle uznajemy za nierzeczywiste, udowadniają, że banalna z pozoru codzienność ma także inny, ukryty wymiar. Gdy przebywające w nim istoty wydostaną się na zewnątrz, widmo śmierci stanie się bliższe niż kiedykolwiek wcześniej...

~*~*~*~

Tym razem miałam okazję zapoznać się z czterema krótkimi, mrocznymi opowiadaniami zamieszczonymi w książce Jakuba Sobczyka pt. „Na granicy”. W każdej z opowieści snutych przez autora mamy elementy grozy i sił nadprzyrodzonych.

Pierwszym opowiadaniem jest „Carl”. Autor przedstawia nam historię właśnie tytułowego Carla, którego gnębią wyrzuty sumienia, w pewnym stopniu ukazywane poprzez zmieniające się, przynajmniej według mężczyzny, mroczne oblicze sportretowanego starca i senne majaki. Mężczyzna nie potrafi dojść do siebie po tragicznej śmierci żony i syna. Z czasem zaczyna słyszeć głosy. Dlaczego jednak go nawiedzają? Co takiego zrobił, że nie może spokojnie spać?

Główny bohater tego opowiadania wydaje się mieć problemy z osobowością. Czasami zdawało mi się, że Carl ma rozdwojenie jaźni. Z jednej strony zdawał się być normalnym człowiekiem, z drugiej zaś zmieniał się nie do poznania, ukazując drugą naturę. Wydaje się, że walczyły w nim dwie strony jego natury, a to, co skrywał było przerażające i mrożące krew w żyłach.

To, co mnie nieco zaskoczyło, to zakończenie, choć jednocześnie potwierdzając moje domysły, iż mężczyzna był niezrównoważony. Żałowałam, że nie historia Carla nie została rozbudowana. Myślę, że świetnie by sobie poradziła jako samodzielny thriller psychologiczny.

„Mimo iż majak zniknął równie szybko, jak się pojawił, Carl aż nazbyt dobrze wiedział, co przed chwilą zobaczył. Były to zwłoki jego żony.”

W kolejnym opowiadaniu pt. „Chatka” poznajemy losy autora pamiętnika zmarłego przyjaciela narratora. Mężczyzna, bliżej nieokreślony, opisuje swoje niepokoje związane z opuszczoną chatką w lesie, którą pewnego razu mijał podczas spaceru. Miejsce to sprawiało, że nie przestawał o nim myśleć, ciągle tam wracając. Chatka pojawiała się nawet w jego snach, wzbudzając niezrozumiały niepokój. Koniec jest intrygujący i skłania nas ku wielu domysłom.

„Tykanie zegara powoli staje się nieznośne. Zupełnie jakby z dnia na dzień — albo z nocy na noc — robiło się głośniejsze.”

„Wycieczka” z kolei jest najdłuższym tekstem w niniejszym zbiorze. Historia grupy znajomych, którzy wybrali się na wycieczkę w góry, chcąc zdobyć szczyt Kebnekaise położony w Szwecji, daleko na północy, za kołem podbiegunowym, stanowi mrożące krew w żyłach opowiadanie o siłach z którymi nikt nie wygra.

Gdy piątka towarzyszy rozpoczyna swoją wspinaczkę, szybko okazuje się, że zgubili drogę, a ich przewodnik w przypływie rozpaczy upija się, co powoduje gniew pozostałych uczestników wyprawy. Podczas poszukiwań schronienia przed śnieżycą, zaczynają się dziać niezrozumiałe i tajemnicze rzeczy. Gdy grupa dociera do opuszczonego domku, zdaje im się, że znaleźli bezpieczne miejsce, by przetrwać do kolejnego świtu. Czy rzeczywiście tak jest?

„Wołają mnie.

Machają do mnie.

Tam w dole jest ciepło.

Oni nie mają twarzy.

Ale to nie szkodzi.”

Ostanie opowiadanie pt. „Zły duch” dotyczy Dziuni, ciężarnej kobiety, która obawia się o los swój i nienarodzonego dziecka. Oskarżana o noszenie w łonie złego ducha, musi radzić sobie z wrogością mieszkańców wsi w której mieszka. Chodząc na cmentarz gdzie spoczywa na niepoświęconej ziemi jej ukochany, który odebrał sobie życie, staje się celem złych spojrzeń i nienawistnych komentarzy. Nienawiść wobec niej i dziecka zdaje się pogłębiać i przybierać na sile, by w kulminacyjnym momencie objawić prawdę o katolickim miłosierdziu…

„Przywiedziona smutkiem i rozpaczą,

Zmęczeniem uśpiona,

Nad padołem niedoli niewinność

Haniebnie utracona.

Pączek mały kwiatu pięknego

Wyrwany niczym chwast.

Ledwie wzeszedł — przebity, zdeptany — zgasł.”

Myślę, że każda z historii przedstawiona w zbiorze „Na granicy” przez Jakuba Sobczyka mogłaby stanowić odrębną powieść. Autor ma ciekawe pomysły, a jego teksty są przemyślane i wywołują przeszywający dreszcz. Historie zawarte w zbiorze "Na granicy" skłaniają do przemyśleń, pozostawiając na długo po sobie ślad. Osobiście, dla tych o delikatnych nerwach, zalecam czytanie niniejszej książki za dnia. ;)

Lily

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

, by NieGrzeczne Recenzje

In dramat, Editio

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Autor: R.K. Lilley

Tytuł: „Rock Bottom. Tristan i Danika. Tom II”

Data premiery: 28.08.2018 r.

Wydawnictwo: Editio w sekcji: editiored

Opis wydawcy: Początek historii Tristana i Daniki przypominał rollercoaster. W poprzednim tomie serii tych dwoje młodych ludzi — bardzo niegrzecznego przystojniaka i poukładaną dziewczynę z żelaznymi zasadami — połączyła szalona miłość. To był ogromnie wyczerpujący, kipiący namiętnością, pożądaniem i gniewem związek. Jednak te dwa skrajne charaktery nie mogą bez siebie żyć, a równocześnie nie umieją być ze sobą. Na pewno z zapartym tchem śledziłaś tragiczne wydarzenia, które pozostawiły bolesne piętno na duszy Tristana, i pełną czułego oddania miłość Daniki, która robiła wszystko, aby cierpienie ukochanego choć trochę zelżało i aby ich uczucie przetrwało…

Jeśli sięgasz po tę książkę, aby się po raz kolejny przekonać, że prawdziwa miłość zwycięża wszelkie przeszkody, przeżyjesz bolesne rozczarowanie. Dowiesz się, jak bardzo mściwe są demony przeszłości i jak bardzo bezwzględnie uderzają w ludzi konsekwencje ich błędnych decyzji. Danika walczy jak lwica. W końcu musi jednak stanąć twarzą w twarz z prawdą. Najtrudniejszą, z jaką kiedykolwiek przyszło jej się mierzyć. Tristan, choć przeczuwa, że Danika jest tą jedyną, nie potrafi z nią być. Wie, że nie może jej stracić, ale wystawia łączącą ich więź na próby, mimo że rozpaczliwie potrzebuje miłości, mądrości i siły Daniki.

Rock Bottom to intensywna, szalona i hipnotycznie uzależniająca powieść. Nie licz na spokojnie przespaną noc!

Kiedy miłość nie może zwyciężyć…

~*~*~*~

„Rock Bottom” to drugi tom serii rozpoczętej książką „Bad Things”, której recenzję znajdziecie tu: Bad-things-tristan-i-danika-tom-1

Ci z Was, którzy czytali moją opinię na temat pierwszej części, doskonale wiedzą, że dopatrzyłam się w niej pewnych niedociągnięć i ubytków, których uzupełnienia upatrywałam w kontynuacji. Nie zawiodłam się na autorce, bowiem „Rock Bottom” zawiera w sobie wszystko to, czego oczekiwałam po tak trudnej tematyce, jaką podjęła w tej serii R.K. Lilley.

W pierwszej kolejności, pragnę zaznaczyć, że cała seria jest przeznaczona dla osób pełnoletnich, chociaż poruszane w niej tematy uzależnień powinny stanowić literaturę obowiązkową dla nastolatków, którzy tak bardzo „zakochali się”, wręcz chorobliwie i w nadmiarze ostatnimi czasy w eksperymentowaniu z różnego rodzaju substancjami, które mogą błyskawicznie, bądź też powoli kawałek po kawałku, pozbawić ich życia.

Druga część rozpoczyna się tam, gdzie zakończyła się pierwsza. Nie ma dużego przeskoku czasowego, bowiem od tragicznych wydarzeń mija ledwie kilka tygodni. Zarówno Danika, jak i Tristan starają się przeżyć żałobę i powrócić do życia. Nie jest łatwo, zwłaszcza naszemu głównemu bohaterowi, który stracił najbliższą mu osobę, a własna matka wciąga go w niekończącą się spiralę poczucia winy.

Oboje zaś pochłania wir wydarzeń zapoczątkowanych powrotem Tristana do zespołu i podpisanie kontraktu płytowego. Od tej pory, stopniowo, krok po kroku, każde z bohaterów traci część duszy, a ich serca zaczynają rozpadać się, niczym ledwie trzymający się na swej delikatnej konstrukcji domek z kart. Tym razem, bohaterowie muszą nauczyć się bycia w związku na odległość, co chyba jeszcze szybciej doprowadziło do ich upadku.

Książka liczy sobie zaledwie dwieście osiemdziesiąt osiem stron, zatem nie będę zagłębiać się w to, co się na tej niewielkiej ilości kart dzieje. Po konkrety zapraszam do samej książki. ;) Historia została napisana w narracji pierwszoosobowej, zarówno z punktu widzenia Daniki, jak również Tristana. Nie zrozumiałam tylko jednego zabiegu, dokonanego przez Lilley, mianowicie wprowadzenia narracji ze strony przyjaciółki obojga głównych bohaterów, Frankie. Może jest w tym jakiś cel, którego ja obecnie nie widzę…

Styl autorki jest lekki, a słownictwo, na całe szczęście, nie należy do kanonu podwórkowego i jest bogate jak na literaturę erotyczną. Całość czyta się szybko i płynnie. To, co mi osobiście się spodobało, to fakt, iż pomimo gatunku w jakim została powieść napisana, tj. romansu erotycznego w konwencji New Adult, erotyka nie góruje nad tym, co najważniejsze — ukazaniu uzależnienia w różnym odcieniu i konsekwencji przekroczenia granicy zabawy i eksperymentowania.

Lilley wyraźnie zarysowała te granice, po przekroczeniu których najczęściej nie ma już powrotu. Decyzje, jakie podejmą bohaterowie, to jak bardzo się od siebie uzależnili, że jedno nie jest w stanie żyć bez drugiego, popadając w pewnego rodzaju obsesję na swoim punkcie oraz używki, które tylko chwilowo dają ukojenie, ukazują bardzo przygnębiający obraz, na który spogląda się ze smutkiem, a nawet rozpaczą.

To, co mnie uderzyło czytając tę lekturę, to rozmiar i wielość tragicznych zdarzeń, które autorka zrzuciła na Danikę. To ona jest w tej powieści najbardziej zniszczona, nie tyle przez sam związek z mężczyzną, który nie poradził sobie z własnymi problemami, ile przez decyzje jakie Tristan podjął, a które dotknęły w najgorszy z możliwych sposobów ukochaną kobietę.

„Zdawało mi się zupełnie logiczne, że po tygodniu ładowania akumulatorów z Daniką choć przez chwilę będę w pełni nią nasycony. (…)

Okazało się jednak, że to tak nie działa. Ani trochę.

Było dokładnie na odwrót.

Kontrast pociągnął mnie na dno jeszcze szybciej.”

Często miałam wrażenie, że Tristan w pewnym sensie nie dorósł do roli jaką przyszło mu spełnić. Pozostał w swej mentalności rozrywkowym nastolatkiem, a nie dorosłym mężczyzną. Było to bardzo przykre, zwłaszcza przez pryzmat tego, co działo się z Daniką.

Czasami pojawiały się momenty, w których przez alkoholowo—narkotyczną zasłonę przedostawały się trzeźwe myśli. Gdyby Tristan, zamiast trzymać się tego, co ciągnęło go na dno, chwycił się przyszłości, może ta historia miałaby zupełnie inne zakończenie…

„To nie jest dla mnie dobre miejsce — myślałem przynajmniej raz dziennie.”

Nie będzie spojlerem przekazanie Wam, że książka kończy się pełnym goryczy rozstaniem, bez happy endu i w bardzo tragicznych okolicznościach, gdyż już na początku zdradza nam to sama autorka. Bo i nie zakończenie jest tu najistotniejsze, a droga którą przebyli główni bohaterowie. Ta historia miała swoje wzloty, swoje momenty, kiedy czytelnik miał wrażenie, że główne postaci wyjdą jeszcze na prostą, że skończy się wszystko starym i banalnym niekiedy: „i żyli długo i szczęśliwie”. Niestety, R.K. Lilley dość szybko rozwiewa tę delikatną mgiełkę.

„Po raz pierwszy w życiu zaczęłam wyobrażać sobie śmierć. Niekoniecznie chodziło mi o to, by skończyć z własnym życiem, ale o związany z nią spokój, wyciszenie.”

Lilley uwypukliła wszystko to, co w poprzedniej części zostało wydelikacone i obsypane nieco tęczowym proszkiem. Tu nie ma tęczy, nie ma cukru. Jest mnóstwo bólu, rozpaczy, straconych szans i nadziei, niewłaściwych decyzji oraz zaślepienia. Tristan stanowczo za późno zdał sobie sprawę z tego, że zabrnął w narkotyczno—alkoholowym zaćmieniu stanowczo za daleko. Musiało zginąć tyle osób, nim dotarło do niego, że sam zniszczył coś, co trafia się niewielu — prawdziwą miłość i możliwość założenia rodziny, przełamania, kładącej się wciąż cieniem, na obecnym życiu bohaterów, przeszłości.

Danika okazała się tą silniejszą połówką, choć to ona mogłaby zostać usprawiedliwiona, gdyby się całkowicie załamała. Tak się nie stało, a jakiś niewielki promyk nadziei zabłysnął dla niej w chwili, gdy pozostała w niej jedynie pustka. Do samego końca, do ostatecznej straty usiłowała uratować związek, który nieuchronnie chylił się ku upadkowi.

Bohaterowie zostali po prostu świetnie wykreowani. Są naprawdę z krwi i kości. Czytelnik może sobie wyobrazić, że historia Daniki i Tristana zapewne może przydarzyć się w realnym życiu. Emocje wylewają się z kart rzewnym strumieniem. Czułam ból i rozpacz każdego z nich, zaś końcówka pozostawiła we mnie pustkę, jaką odczuwała Danika. Płakałam nad losem głównych bohaterów, nad błędami, które kosztowały ich tak wiele.

„Dramat nigdy nie odciska całego swego piętna od razu. Zawsze musi minąć jakiś czas, zanim wyryje się w pamięć i uderzy z pełną mocą: zanim namacalnie odczujesz jego wpływ, a na powierzchnię wypłyną okruchy prawdziwych uczuć i prawdziwych reakcji, a ta strata miała nas jeszcze wiele kosztować.”

Rock Bottom ukazuje, jak niebezpieczne jest życie na krawędzi, jak złe i toksyczne towarzystwo może jeszcze bardziej człowieka spychać w przepaść. Książka pokazuje, że narkotykami i alkoholem nie zabijemy samotności, nie zlikwidujemy bólu, nie zasypiemy problemów. Musimy z życiem zmierzyć się na trzeźwo, by móc otrzymać szansę na szczęście. Tristan swoim zachowaniem i podjętymi decyzjami zniszczył nie tylko własne życie, i to bardzo mocno wybrzmiewa w tej powieści.

„Moje życie było przeklęte. Ludzie, których kochałem, ludzie mi bliscy, którzy na mnie polegali, umarli — a ja ponosiłem za to odpowiedzialność. Z mojej perspektywy każdej z tych śmierci dało się zapobiec, a ja zawiodłem na całej linii.”

To, co jeszcze istotnego można zauważyć w tej pozycji, to wpływ jaki ma na życie dzieci, zachowanie ich rodziców. Jakże łatwo potrafimy powielać schemat, w który wtłoczono nas już za młodu. Tak też było tutaj, chociaż na ogromne brawa zasługuje to, jak genialnie autorka potrafiła przekazać nam, czytelnikom dwie drogi jakie można obrać. Bo w gruncie rzeczy, nie jesteśmy swoimi rodzicami, choć przerażające jest to, jak własna rodzina niekiedy może nas pchnąć ku tragedii. Każdy z nas jednak może zmienić to, co wydaje się przekazane nam wraz z urodzeniem, ale musimy mieć w sobie dość siły, by chwycić wyciągniętą ku nam pomocną dłoń. Danice się to w końcu udało, choć straciła wszystko, co było dla niej ważne, i co ogromnie kochała. Tristan z kolei musiał zostać całkiem sam i naocznie przekonać się o skutkach własnych wyborów, by się obudzić z letargu „rozrywkowego” życia, by nie skończyć tak, jak jego najbliżsi. Oboje zaś ocknęli się, gdy śmierć rozciągnęła swój czarny płaszcz na tyle szeroko, by pochłonąć kolejne dusze.

„Wciąż cierpiałam, moje serce wciąż czuło ból po wszystkich stratach, ale mimo to postanowiłam dać życiu kolejną szansę.

Przebudzić się, ruszyć z miejsca, spróbować małymi krokami iść we właściwym kierunku. Byłam na tej ścieżce zupełnie sama.”

Tę książkę polecam przeczytać łącznie z częścią pierwszą, jedną po drugiej, gdyż stanowią moim zdaniem nierozerwalną całość.

To nie jest banalny erotyk, czy zwyczajny romans. Ta książka jest tak prawdziwa, że aż przerażająca. Autorka zaserwowała swoim bohaterom brutalność rzeczywistości w której przyszło im istnieć. Dawno nie było mi dane przeczytać tak dobrej powieści, przedstawiającej tę ciemną stronę związków, a także zaprzeczającej szerokiej opinii, iż romanse niczego więcej poza rozrywką nie wnoszą. To lektura z morałem. Ukazuje jak uzależnienie może zniszczyć, nie tylko osobę uzależnioną, ale i tych, którzy są nam bliscy. Przedstawia, że często otoczenie i własna rodzina może nas popchnąć ku urwisku i tylko od nas zależy, czy będziemy mieli na tyle siły, by się oprzeć i w porę zawrócić, by nie spaść i nie roztrzaskać się o skały.

Ta pozycja, zapewniam, da Wam wiele do myślenia. A przynajmniej mam taką nadzieję, bo jest to bardzo mądra książka osadzona w czasach, kiedy dostępność do niebezpiecznych „rozrywek” może szybko zakończyć coś, co mamy najcenniejszego — życie.

Polecam tę pozycję całym sercem.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki ogromnie dziękuję Wydawnictwu Editio, sekcji editiored.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

Przedpremierowa recenzja książki pt. "Zbuntowane serce. Część II" Vi Keeland Penelope Ward [Lily]

Przedpremierowa recenzja książki duetu Penelope Ward i Vi Keeland pt. "Zbuntowany dziedzic" [Lily]

Pouczająca i przepiękna historia w powieści "O psie, który wrócił do domu" W.Bruce Cameron [Lily]

"Zła miłość" Samanta Louis - Recenzja przedpremierowa [Ann]

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

Przedpremierowa recenzja książki pt. "Zbuntowane serce. Część II" Vi Keeland Penelope Ward [Lily]

Przedpremierowa recenzja książki duetu Penelope Ward i Vi Keeland pt. "Zbuntowany dziedzic" [Lily]

Pouczająca i przepiękna historia w powieści "O psie, który wrócił do domu" W.Bruce Cameron [Lily]

"Zła miłość" Samanta Louis - Recenzja przedpremierowa [Ann]

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe