NieGrzeczne Recenzje: horror

In Albatros, Ann

"Instytut" Stephen King czyli powrót Mistrza [Ann]

Tytuł: „Instytut”

Autor: Stephen King

Wydawnictwo: Albatros

Wydano: 11.09.2019

Stron: 672

***

Opis wydawcy:

Zjawiają się w nocy.

W ciągu dwóch minut eliminują wszystkie przeszkody.

I uprowadzają obiekt.

Interesują ich dzieci.

Wyjątkowe dzieci…

Luke Ellis budzi się w pokoju do złudzenia przypominającym jego własny, tyle że bez okien. Wkrótce orientuje się, że trafił do tajemniczego Instytutu i nie jest jedynym dzieciakiem, którego tu uwięziono. To miejsce odosobnienia dla nastolatków obdarzonych zdolnościami telepatii lub telekinezy. W Instytucie zostaną poddani testom, które wzmocnią ich naturalną, choć nadprzyrodzoną moc. Opiekunowie nie mają skrupułów – grzeczne dzieci są nagradzane, nieposłuszne – są surowo karane. Wszyscy jednak, prędzej czy później, trafią do drugiej części Instytutu, a stamtąd nikt już nie wraca.

Gdy kolejne dzieci znikają w Tylnej Połowie, Luke jest coraz bardziej zdesperowany. Musi uciec i wezwać pomoc. Bo jeśli komuś miałoby się udać, to właśnie jemu.

***

O tym, że Stephen King jest pisarzem wyjątkowym, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Jego powieści sprzedały się w milionach egzemplarzy, a mnóstwo z nich doczekało się również swoich ekranizacji czy adaptacji. Ja zetknęłam się po raz pierwszy z twórczością mistrza grozy jeszcze w podstawówce, sięgając po „Miasteczko Salem”. Pamiętam wieczory spędzone na czytaniu tej powieści w ukryciu przed rodzicami. Do tej pory miło wspominam emocje, jakich dostarczyła mi lektura. Kolejne lata mijały, a styczność z książkami Kinga kończyła się różnie. Niektóre wywierały na mnie naprawdę duże wrażenie, przy innych lekko się nudziłam lub denerwowałam zakończeniem psującym mi odbiór całości. Dlatego do lektury „Instytutu” podeszłam pełna obaw. Na szczęście tym razem się nie rozczarowałam.

Akcja powieści rozkręca się powoli. Można powiedzieć, że prawdziwa uczta dla czytelnika zaczyna się nieco później. Przez pierwsze kilkadziesiąt stron powoli wsiąkamy w specyficzny klimat. Kiedy dotarłam do mniej więcej setnej strony, zorientowałam się, że nie mogę oderwać się od lektury i kolejne kilkaset stron czytałam do późnej nocy, by jak najszybciej poznać rozwiązanie zagadki.

Głównym bohaterem „Instytutu” jest Luke, dwunastolatek wyróżniający się ponadprzeciętną inteligencją. Określenie go mianem geniusza nie będzie nadużyciem. Jednak nie tylko inteligencja sprawia, że chłopak jest wyjątkowy; posiada on zdolność telekinezy. Co prawda nawet sam nie zdaje sobie sprawy z tych rzadkich umiejętności, jednak przez tę właściwość trafia na celownik pewnej tajnej organizacji. Zostaje porwany i umieszczony w ukrytej gdzieś w lasach stanu Maine placówce, gdzie znajdują się dzieci podobne do niego. Razem z chłopakiem trafiamy w sam środek trwającego od wielu lat projektu, w którym wykorzystywane są dzieci posiadające zdolności telekinezy i telepatii.

Sam pomysł na fabułę nie jest może czymś odkrywczym. Ile razy przerabialiśmy w literaturze motyw dzieci o wyjątkowych zdolnościach, eksperymentów na ludziach, czy tajnych organizacji rządowych, sterujących światem. Jednak wartka akcja i wyszlifowany warsztat Kinga sprawiają, że otrzymujemy coś, co mocno wciąga czytelnika. Dodatkowym atutem jest główny bohater. Luke’a można łatwo polubić, utożsamić się z jego wyborami, odczuwać jego emocje i lęki, kibicować jego poczynaniom. Pozostałe postaci dziecięce również nie pozostawią czytelnika obojętnym. Wszystkie nad wiek dojrzałe, o odmiennych charakterach zapadają w pamięć, dzięki czemu niektóre sceny grają na naszych emocjach jeszcze silniej, a zakończenie pozostawia słodko-gorzki posmak.

Jeszcze zanim zaczęłam lekturę „Instytutu” natknęłam się na porównania powieści do „Stranger things” czy „To”. Ja osobiście widzę nawiązania do „Stranger things” (choć właściwie to twórcy serialu inspirowali się dziełami Kinga, więc trudno byłoby nie dostrzec podobieństw). Podczas czytania „To” towarzyszyły mi inne emocje. Pomijając fakt, że w obu przypadkach mamy do czynienia z grupą dzieciaków, na które czyha niebezpieczeństwo, są to dla mnie kompletnie różne sprawy.

Nie mogę nazwać „Instytutu” horrorem. Mamy tutaj raczej do czynienia z thrillerem z elementami horroru. Wyraźnie widać, że Mistrz w tej powieści nieco złagodniał, spojrzał na swoich bohaterów od nieco innej strony, nie stawiając już tak mocno na straszenie czytelnika. Dostarcza nam też materiału do przemyśleń. Można zadać sobie pytanie, co jest ważniejsze: dobro jednostek (w tym przypadku dzieci ze specjalnymi zdolnościami) czy kierowanie się własnymi przekonaniami dla utrzymania porządku. Czy okrucieństwo jest usprawiedliwione, jeśli ma służyć dla wyższego dobra.

Podsumowując, mogę z czystym sumieniem polecić „Instytut”. Zadowoleni powinni być nie tylko fani Kinga, czy wielbiciele horrorów. Nawet moja przyjaciółka, która z jego twórczością nie ma raczej zbyt często do czynienia, dała się wciągnąć w wir akcji i dosłownie pochłonęła książkę w dwa dni. I chociaż „Instytut” nie trafi na moje osobiste podium książek Mistrza, nadal jest wysoko w hierarchii. Cieszę się, że po kilku powieściach, które nie do końca trafiły w moje oczekiwania (a wobec książek Kinga oczekiwania mam wyższe niż wobec reszty), mogłam przeczytać coś, co przypomniało mi emocje, jakie odczuwałam podczas czytania jego najlepszych dzieł.

Moja ocena: 9/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros

, by NieGrzeczne Recenzje

In adrenalina, Ann

"Złamane dusze" Simone St. James [Ann]

Tytuł: Złamane dusze

Autor: Simone St. James

Wydawnictwo: NieZwykłe
Ilość stron: 369
Premiera: 28.11.2018

Opis wydawcy:

Vermont, 1950 rok. Jest takie miejsce dla dziewcząt, których nikt nie chce... Dla awanturnic, dla córek z nieprawego łoża, dla dziewczynek zbyt mądrych jak na swoje czasy. Nazywa się Idlewild Hall. W pobliskim miasteczku krążą plotki, że szkoła jest nawiedzona. Cztery współlokatorki z internatu łączy wyrażany szeptem strach. Ich przyjaźń rozkwita... do czasu aż jedna znika w tajemniczych okolicznościach...

Vermont, 2014 rok. Dziennikarka Fiona Sheridan nie potrafi przestać myśleć o okolicznościach śmierci jej starszej siostry. Dwadzieścia lat wcześniej ciało Deb znaleziono na zarośniętym boisku, nieopodal ruin Idlewild Hall. I choć chłopak siostry został osądzony i skazany za morderstwo, Fiona nie może pozbyć się podejrzeń, że sprawa ma drugie dno. Gdy dowiaduje się, że Idlewild Hall ma zostać odrestaurowane przez anonimową milionerkę, postanawia napisać o szkole artykuł. Jednak wstrząsające odkrycie, dokonane podczas renowacji, połączy śmierć jej siostry z sekretami z przeszłości, które miały pozostać ukryte w cieniu... oraz z niemilknącym głosem...

Do tej pory wydawnictwo NieZwykłe kojarzyło mi się z wydawaniem romansów, jednak gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tego tytułu, wiedziałam, że jest to powieść, którą muszę przeczytać. Uwielbiam historie łączące w sobie horror z thrillerem i elementami powieści obyczajowych. Tutaj otrzymałam pełną gamę emocji i do ostatnich stron zastanawiałam się nad rozwiązaniem postawionych w trakcie lektury pytań.

„Niektóre dziewczyny po prostu powinny umrzeć. Nic na to nie poradzisz.”

Już krótki prolog skutecznie wciągnął mnie w akcję powieści. Od razu poczułam ten charakterystyczny dreszczyk niepewności, który pojawia się podczas czytania najlepiej skonstruowanych thrillerów. Kolejne strony pochłaniałam w szybkim tempie, chcąc jak najszybciej rozwikłać zarysowaną intrygę, jedyną przeszkodą była konieczność chodzenia do pracy. Gdy nie mogłam czytać „Złamanych dusz”, zastanawiałam się, co wydarzy się dalej. Już dość dawno żadna książka tak na mnie nie wpłynęła.

Akcja powieści toczy się dwutorowo. Z jednej strony mamy rok 1950, gdzie śledzimy losy czwórki przyjaciółek uczęszczających do szkoły dla dziewcząt z internatem. Z drugiej rok 2014 i śledztwo prowadzone przez doświadczoną życiem dziennikarkę. Wydarzenia bieżące przeplatane są retrospekcjami. W niespodziewany sposób, za sprawą pojawienia się inwestora, zamierzającego odnowić Idlewild Hall, dochodzi do splotu zdarzeń i odkrycia zbrodni sprzed lat.

Dodatkową zaletą jest dodanie wątku związanego z drugą wojną światową i obozem koncentracyjnym w Ravensbruck. Nie spodziewałam się o tym tu przeczytać, więc byłam pozytywnie zaskoczona.

Główną bohaterką powieści jest dziennikarka Fiona Sheridan. Poznajemy ją jako trzydziestokilkuletnią kobietę. Już na samym początku dowiadujemy się, że jej życie zostało naznaczone poważną traumą: dwadzieścia lat wcześniej starsza siostra Fiony została zamordowana, a jej ciało znaleziono na terenie opuszczonej szkoły dla dziewcząt z internatem. Chociaż sprawa śmierci siostry została wyjaśniona, a jej morderca skazany, Fiona nadal nie potrafi sobie z tym poradzić, doszukując się nieścisłości w śledztwie i nie wierząc w winę osadzonego. Obsesyjnie powraca na miejsce zbrodni, próbując odkryć coś nowego. Jej życie prywatne nie układa się najlepiej. Kibicowałam poczynaniom Fiony, jednocześnie też współczując jej tego, co ją spotkało.

Na drugim planie czasowym śledzimy wydarzenia z perspektywy czwórki nastolatek uczących się w Idlewild Hall. Każda z nich ma za sobą trudną przeszłość, pochodzą z różnych środowisk, jednak ich losy nieodwracalnie splatają się ze sobą i wspólne mieszkanie w pokoju akademika stopniowo przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Dziewczęta stawiają czoła przerażającym zjawiskom dziejącym się w szkole, a my wraz z nimi możemy się zastanawiać, czy wszystko dzieje się naprawdę, czy może jest jedynie wytworem ich wyobraźni. Bardzo podobał mi się sposób rozwoju ich relacji i charakterów.

Dopełnieniem, podnoszącym ocenę „Złamanych dusz” jest dynamiczna narracja i dialogi świetnie oddające charaktery postaci.

Podsumowując, „Złamane dusze” to prawdziwa mieszanka wybuchowa różnych gatunków, wykorzystująca to, co najlepsze w horrorze, thrillerze, kryminale i powieści sensacyjnej. Autorka zgrabnie przemyciła elementy świata zjawisk nadprzyrodzonych, do końca trzymając czytelnika w niepewności, czy za złymi czynami stał człowiek, czy może coś innego. Polecam tę historię nie tylko fanom horroru, ponieważ nawet osoba unikającą takich klimatów w książkach, znajdzie tu materiał skłaniający do refleksji.

Ann

Moja ocena 5,5/6

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Niezwykłe

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, groza

"Omen" - gdy pozory mylą [Ann]

Tytuł: „Omen”

Autor: David Seltzer

Wydawnictwo:Vesper

Ilość stron: 240

Czy zło może ukryć się pod postacią niewinnego dziecka? Kto oglądał należący już do kanonu horroru film „Omen” i jego kontynuacje doskonale zna odpowiedź na to pytanie. Kto jeszcze nie zdążył, ma świetną okazję, by nadrobić.

Opis wydawcy:

Jeremy Thorn jest amerykańskim ambasadorem w Wielkiej Brytanii. Jego cierpiąca na depresję żona, po latach bezowocnych starań o potomstwo i kilku poronieniach, w końcu rodzi dziecko. Gdy jednak ambasador zjawia się w rzymskim szpitalu, słyszy od pracującego tam księdza, że jego nowo narodzony synek nie żyje, lecz może przyjąć dziecko, jako własne, kobiety, która zmarła podczas porodu. Thorn zgadza się na propozycję duchownego, nikomu o tym nie mówiąc, nawet żonie. Chłopcu nadano imię Damien.

Kilka lat później, podczas hucznej imprezy urodzinowej czteroletniego już Damiena, jego niania popełnia samobójstwo. To jedynie początek całej serii tajemniczych i złowróżbnych wydarzeń, które Thorn będzie próbował zrozumieć, aby zapobiec kolejnym nieszczęściom...

Wstyd to przyznać, ale dopiero jakiś czas temu dowiedziałam się, że „Omen” występuje też pod postacią książki. Nie mogę wytłumaczyć się niedawną datą premiery, ponieważ jest to dzieło z lat 70. Nadal nie potrafię uwierzyć, że przez tyle lat żyłam w niewiedzy, ale lepiej późno niż wcale.

Autorem powieści jest David Seltzer, będący scenarzystą filmowego obrazu, a sama książka powstała jako jeden z elementów machiny promocyjnej filmu. Pomimo drobnych różnic, jak zmiana niektórych nazwisk powieść właściwie odzwierciedla scenariusz.

Wydawałoby się, że czytanie książki na temat wydarzeń, które doskonale zna się z filmu nie dostarczy dreszczyku emocji, jednak „Omen” zadaje kłam tej teorii. Co prawda zwroty akcji teraz nie szokują tak jak kiedyś, ponieważ wiele scen z kultowego już filmu na stałe zagościło w popkulturze (chociaż nadal nie jest to powieść dla osób o słabych nerwach). Jednak dzięki ciągle panującemu napięciu i odpowiedniemu poziomowi grozy każdą kolejną stronę przewracałam z równie dużą przyjemnością i obawą, wiedząc że za moment wydarzy się coś złego i w ekscytacji czekając na rozwiązanie.

Atmosferę niepewności nasila specyficzna forma narracji: zwięzłe opisy, dynamiczna akcja, które prowadzą przez całą książkę, sprawiając, że jej przeczytanie zajmuje niewiele czasu, ponieważ trudno się od niej oderwać. Dodatkową zaletą jest dodający suspensu wątek spisku w szeregach kościoła i liczne nawiązania do Biblii.

Klimat nowego wydania potęgują zamieszczone czarno-białe ilustracje Krzysztofa Wrońskiego. Strzałem w dziesiątkę okazało się dodanie na końcu posłowia autorstwa Mateusza Zimmermana „Diabelskie nasienie/ Witaj, Szatanie”. Dowiadujemy się z niego wielu faktów zza kulis „Omenu”, poznajemy kontekst kulturowy i historyczny, a także możemy zapoznać się z życiem i karierą Seltzera. Jest to dobra analiza dostarczająca nieco szerszego spojrzenia na motywy biblijne w horrorach.

Powieściowy „Omen” mimo że nie stoi na moim subiektywnym podium horrorów wszech czasów, nadal jest bardzo sprawnie zrealizowany i bez wątpienia mogę go zaliczyć do moich ulubionych. Magii dodaje ten charakterystyczny styl tworzenia atmosfery grozy, poprzez stopniowe budowanie napięcia i akumulację emocji, charakterystyczny dla klasyki gatunku. Zdecydowanie mogę polecić „Omen” wszystkim fanom horroru.

Ann

Moja ocena: 5/6

Za egzemplarz dziękuję

, by NieGrzeczne Recenzje

In fantasy, horror

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Tytuł: „Na granicy”

Autor: Jakub Sobczyk

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 180

Opis Wydawcy: Nie ma znaczenia, czy wierzysz w duchy. Ta książka sprawi, że nie będziesz mógł przestać o nich myśleć.

Mężczyzna, który po śmierci żony i syna nie potrafi na nowo ułożyć sobie życia. Tajemniczy pamiętnik, skrywający pewną niezwykłą opowieść z pogranicza snu i jawy. Ciężarna dziewczyna, która wzbudza nienawiść wśród mieszkańców rodzinnej wsi. I grupa podróżujących studentów, przypadkiem odkrywających miejsce, które na zawsze zmieni ich losy...

Te cztery opowieści, pełne niezwykłości, magii i tego, co zwykle uznajemy za nierzeczywiste, udowadniają, że banalna z pozoru codzienność ma także inny, ukryty wymiar. Gdy przebywające w nim istoty wydostaną się na zewnątrz, widmo śmierci stanie się bliższe niż kiedykolwiek wcześniej...

~*~*~*~

Tym razem miałam okazję zapoznać się z czterema krótkimi, mrocznymi opowiadaniami zamieszczonymi w książce Jakuba Sobczyka pt. „Na granicy”. W każdej z opowieści snutych przez autora mamy elementy grozy i sił nadprzyrodzonych.

Pierwszym opowiadaniem jest „Carl”. Autor przedstawia nam historię właśnie tytułowego Carla, którego gnębią wyrzuty sumienia, w pewnym stopniu ukazywane poprzez zmieniające się, przynajmniej według mężczyzny, mroczne oblicze sportretowanego starca i senne majaki. Mężczyzna nie potrafi dojść do siebie po tragicznej śmierci żony i syna. Z czasem zaczyna słyszeć głosy. Dlaczego jednak go nawiedzają? Co takiego zrobił, że nie może spokojnie spać?

Główny bohater tego opowiadania wydaje się mieć problemy z osobowością. Czasami zdawało mi się, że Carl ma rozdwojenie jaźni. Z jednej strony zdawał się być normalnym człowiekiem, z drugiej zaś zmieniał się nie do poznania, ukazując drugą naturę. Wydaje się, że walczyły w nim dwie strony jego natury, a to, co skrywał było przerażające i mrożące krew w żyłach.

To, co mnie nieco zaskoczyło, to zakończenie, choć jednocześnie potwierdzając moje domysły, iż mężczyzna był niezrównoważony. Żałowałam, że nie historia Carla nie została rozbudowana. Myślę, że świetnie by sobie poradziła jako samodzielny thriller psychologiczny.

„Mimo iż majak zniknął równie szybko, jak się pojawił, Carl aż nazbyt dobrze wiedział, co przed chwilą zobaczył. Były to zwłoki jego żony.”

W kolejnym opowiadaniu pt. „Chatka” poznajemy losy autora pamiętnika zmarłego przyjaciela narratora. Mężczyzna, bliżej nieokreślony, opisuje swoje niepokoje związane z opuszczoną chatką w lesie, którą pewnego razu mijał podczas spaceru. Miejsce to sprawiało, że nie przestawał o nim myśleć, ciągle tam wracając. Chatka pojawiała się nawet w jego snach, wzbudzając niezrozumiały niepokój. Koniec jest intrygujący i skłania nas ku wielu domysłom.

„Tykanie zegara powoli staje się nieznośne. Zupełnie jakby z dnia na dzień — albo z nocy na noc — robiło się głośniejsze.”

„Wycieczka” z kolei jest najdłuższym tekstem w niniejszym zbiorze. Historia grupy znajomych, którzy wybrali się na wycieczkę w góry, chcąc zdobyć szczyt Kebnekaise położony w Szwecji, daleko na północy, za kołem podbiegunowym, stanowi mrożące krew w żyłach opowiadanie o siłach z którymi nikt nie wygra.

Gdy piątka towarzyszy rozpoczyna swoją wspinaczkę, szybko okazuje się, że zgubili drogę, a ich przewodnik w przypływie rozpaczy upija się, co powoduje gniew pozostałych uczestników wyprawy. Podczas poszukiwań schronienia przed śnieżycą, zaczynają się dziać niezrozumiałe i tajemnicze rzeczy. Gdy grupa dociera do opuszczonego domku, zdaje im się, że znaleźli bezpieczne miejsce, by przetrwać do kolejnego świtu. Czy rzeczywiście tak jest?

„Wołają mnie.

Machają do mnie.

Tam w dole jest ciepło.

Oni nie mają twarzy.

Ale to nie szkodzi.”

Ostanie opowiadanie pt. „Zły duch” dotyczy Dziuni, ciężarnej kobiety, która obawia się o los swój i nienarodzonego dziecka. Oskarżana o noszenie w łonie złego ducha, musi radzić sobie z wrogością mieszkańców wsi w której mieszka. Chodząc na cmentarz gdzie spoczywa na niepoświęconej ziemi jej ukochany, który odebrał sobie życie, staje się celem złych spojrzeń i nienawistnych komentarzy. Nienawiść wobec niej i dziecka zdaje się pogłębiać i przybierać na sile, by w kulminacyjnym momencie objawić prawdę o katolickim miłosierdziu…

„Przywiedziona smutkiem i rozpaczą,

Zmęczeniem uśpiona,

Nad padołem niedoli niewinność

Haniebnie utracona.

Pączek mały kwiatu pięknego

Wyrwany niczym chwast.

Ledwie wzeszedł — przebity, zdeptany — zgasł.”

Myślę, że każda z historii przedstawiona w zbiorze „Na granicy” przez Jakuba Sobczyka mogłaby stanowić odrębną powieść. Autor ma ciekawe pomysły, a jego teksty są przemyślane i wywołują przeszywający dreszcz. Historie zawarte w zbiorze "Na granicy" skłaniają do przemyśleń, pozostawiając na długo po sobie ślad. Osobiście, dla tych o delikatnych nerwach, zalecam czytanie niniejszej książki za dnia. ;)

Lily

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Instytut" Stephen King czyli powrót Mistrza [Ann]

"Złamane dusze" Simone St. James [Ann]

"Omen" - gdy pozory mylą [Ann]

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Instytut" Stephen King czyli powrót Mistrza [Ann]

"Złamane dusze" Simone St. James [Ann]

"Omen" - gdy pozory mylą [Ann]

Przedpremierowa recenzja mrocznego zbioru opowiadań pt. "Na granicy" Jakub Sobczyk [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe