NieGrzeczne Recenzje: debiut

"Siła honoru" Linda Szańska

Tytuł: Siła honoru

Autor: Linda Szańska

Wydawnictwo: Burda Książki

„Siła honoru” to debiut autorki ukrywającej się pod pseudonimem – Linda Szańska. Do przeczytania tej pozycji skusiła mnie przede wszystkim wzmianka o doświadczeniach pani Lindy, które zostały wplecione w fikcję literacką. Lubię książki, gdzie prawdziwe wydarzenia są tłem dla tych wymyślonych i tu rzeczywiście mamy z tym do czynienia.

Kalina, córka znanego polityka, pracuje jako tancerka. Podczas jednego z występów przez przypadek wpada na Gabriela, który jak się potem okazuje, jest groźnym gangsterem. Ich drogi, choć z perturbacjami, w końcu krzyżują się na dobre, a para szybko zaczyna czuć coś więcej niż tylko cielesne przyciąganie. Niestety tajemnice, kłamstwa, a przede wszystkim zaś nienawiść Gabriela do ojca dziewczyny sprawiają, że ich relacja ciągle wystawiana jest na próbę… Oboje muszą walczyć nie tylko o ten związek, ale także o siebie i człowieczeństwo, które w warunkach, w jakich przyjdzie im żyć, niejednokrotnie można zatracić.

Obok wątku miłosnego, w książce mamy też mafijne porachunki, niebezpiecznych mężczyzn, przyjaźń oraz rodzinne relacje – to właśnie one stanowią zarzewie konfliktów, a karygodne zachowanie ojca Kaliny doprowadza do tragedii, z którą bohaterka musi się zmierzyć.
Jak dla mnie „Siła honoru” to całkiem dobrze wyważony miks kilku wątków, a powolne odkrywanie tajemnic, które wpływają na życie i decyzje bohaterów sprawia, że książka trzyma w napięciu. Jeśli dodamy do tego autentyczny świat poznańskich cynków, dostajemy świetną lekturę. Oczywiście miłość wiedzie prym, ale to w końcu literatura kobieca, więc niema w tym nic dziwnego.

Powieść przeczytałam w ciągu paru wieczorów i muszę przyznać, że bardzo mi się podobała. Było w niej coś z sensacyjnych filmów lat 90’. Jest polsko, prawdziwie, z łatwością można wczuć się w klimat i historię, którą opowiada nam autorka. Dużym plusem są dialogi pomiędzy Gabrielem a Diabłem. Ich „przekomarzanie” wywoływało uśmiech na mojej twarzy.
Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to jak dla mnie Gabriel mógł być mniej… słodki. Nie jestem pewna czy groźny mafios jest zdolny do takiej czułości, ale… miłość robi z nami różne dziwne rzeczy, więc przymykam na to oko.

Podsumowując, polecam, szczególnie fankom miłosnych historii z mafią nie tak do końca tle i czekam na kolejne książki autorki.

Meg

Moja ocena 7+/10

Za egzemplarz dziękujemy wydawnictwu Burda.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, debiut

Współczesny Kopciuszek, czyli "Ognista sukienka" [Ann]

Tytuł: "Ognista sukienka"

Autor: Patty Goodman

Wydawnictwo: WasPos

Ilość stron: 345

Rok wydania: 2020

Opis wydawcy:

Znasz bajkę o Kopciuszku? To dobrze, bo to całkowicie inna historia.
Amanda Holt to twardo stąpająca po ziemi studentka literatury. Dziewczyna o wyglądzie anioła z osobliwym charakterem. Jest cyniczna, wybuchowa i ma ognisty temperament. Romantyczne gesty i czułe słówka powodują u niej reakcje alergiczne.
Pewnego dnia na jej drodze staje on – nieziemsko przystojny i wpływowy milioner Blake Monroe. Playboy i najbardziej pożądany kawaler w Stanach, który traktuje kobiety jak rozrywkę.
Jak w bajce: jeden wieczór, jeden bal i całe życie dziewczyny wywraca się do góry nogami. Tylko dlaczego Kopciuszek przeklina, a książę przy pierwszym spotkaniu każe jej się rozbierać?

~*~*~*~

Lubię czasem dla odmiany przeczytać coś nieco lżejszego, co dostarczy mi podczas czytania sporej porcji humoru. Właśnie dlatego zainteresowałam się „Ognistą sukienką”. Autorka ostrzega nawet przed spożywaniem w trakcie lektury posiłków i ma rację, bo książka naszpikowana jest zabawnymi momentami. Ale po kolei.

Główna bohaterka, Amanda, to studentka literatury, która dorabia jako kelnerka. Na jednej z imprez przytrafia jej się historia jak z filmu. Przystojny, młody milioner prosi ją o drobną przysługę. Zachęcona aspektem finansowym dziewczyna się zgadza, przez co zostaje wplątana w zawirowania rodzinne i zakręconą intrygę, gdy wspomniany bogacz ogłasza przed całkiem sporą gromadą ludzi, że została jego narzeczoną. Na temat fabuły zdradzę tylko tyle, żeby zbyt mocno nie psuć zabawy z czytania niepotrzebnymi spoilerami.

Muszę przyznać, że „Ognista sukienka” to debiut całkiem udany. Chociaż sugerując się opisem i pomysłem na fabułę można odnieść wrażenie, że książka ta jest uwspółcześnioną wersją znanej wszystkim historii o Kopciuszku, nie jest to do końca prawda. Jasne, mamy motyw dziewczyny z biednej rodziny, która wpada w oko bogaczowi, jest zła matka (a nawet dwie), ale właściwie na tym podobieństwa się kończą. Amanda nie jest spokojną, szarą myszką, która potulnie przybiegnie na każde skinienie „księcia”. To pełna werwy bohaterka o ciętym języku. Jej przepychanki słowne z „Blakusiem” (czyli głównym bohaterem) i nieco sarkastyczny sposób bycia dostarczają czytelnikowi wielu okazji do śmiechu.

Nie mogę powiedzieć, żeby główna bohaterka całkowicie mnie „kupiła”, bo jednak momentami tych przekleństw było jak dla mnie za dużo, a ona sama robiła wiele rzeczy bez głębszego zastanowienia, co działało mi na nerwy. Ale w ogólnym rozrachunku jej kreację mogę uznać za udaną. Plus za wprowadzenie też wątków z jej niezbyt kolorowej przeszłości.

Główny bohater, Blake, też jest dość ciekawą odmianą od mrocznych, niebezpiecznych facetów, których można spotkać na kartach masy książek. Ma własne zdanie, odwagę, by postawić się matce i zagrać kilku osobom na nosie.

Komu szczególnie przypadnie do gustu styl powieści? Osobom, które nie lubią rozbudowanych opisów, bo tutaj tego nie uświadczycie. Akcja idzie do przodu, mamy sporo dialogów, a sposób pisania jest łatwo przyswajalny. Sprawia to, że „Ognista sukienka” jest pozycją idealną na wieczorny seans czytania dla odprężenia. Mnie lektura zajęła kilka godzin i przemknęłam przez całość właściwie za jednym podejściem.

Podsumowując: Jeśli szukacie pozycji łatwej i przyjemnej, „Ognista sukienka” jest czymś dla was. To taka baśń dla dorosłych ze sporą domieszką humoru i nutą erotyki, gdzie można się naprawdę dobrze bawić. Nie jest to może szczególnie ambitna lektura, ale jako rozrywka sprawdza się bardzo dobrze.

Ocena końcowa: 7-/10

Ann

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu WasPos.

, by NieGrzeczne Recenzje

In debiut, fantastyka

"Zemsta pachnie wilkiem" J.G.Latte [Lily]

Tytuł: „Zemsta pachnie wilkiem”

Autor: J.G. Latte

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 364

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy:

Jeśli chcesz ocalić życie, musisz dołączyć do watahy...

Marta, szefowa firmy ochroniarskiej, nie boi się nikogo i niczego. Zawsze liczy tylko na siebie, a nowe wyzwania traktuje jako życiową przygodę. Jednak pewnego dnia los stawia na jej drodze wroga, z którym nie będzie w stanie poradzić sobie w pojedynkę. Dzika wataha wilkołaków, potworów, jakie znała do tej pory jedynie z książek i filmów, w jednej chwili zamienia jej życie w koszmar.

Jej wrodzona wola walki nie pozwoli pogodzić się z porażką, a pragnienie zemsty doda jej siły do działania. Tym bardziej że u jej boku nagle pojawi się zabójczo przystojny, tajemniczy mężczyzna, który zabierze ją do nadprzyrodzonego świata pełnego istot obdarzonych zadziwiającymi mocami...

~*~*~*~

„Zemsta pachnie wilkiem” to debiut polskiej pisarki J.G Latte. Książka z gatunku fantastyki z domieszką akcji i romansu. Historia niewątpliwie jest wciągająca i warto po nią sięgnąć, jeśli lubicie wilkołaki, charakterne główne bohaterki, które nie uginają się pod ciężarem dramatycznych wydarzeń i seksownych mężczyzn z poczuciem humoru. Do tego ostatniego chyba nikogo nie muszę przekonywać, prawda? ;)

Autorka zaczyna dosyć szokująco. Główna bohaterka – Marta, zostaje bowiem napadnięta przez dwóch potężnych mężczyzn, jak się okazuje, nie będących do końca ludźmi. Kobieta nie ginie z rąk oprawców tylko dzięki stworzeniom, jakie zjawiły się jej na ratunek. Okazuje się, że to, co dotąd uważała za postaci z bajki, jest jak najbardziej prawdziwe. To zdarzenie skieruje ją do miejsca, które bardzo wiele zmieni w jej dotychczasowym życiu. Rozpocznie walkę o przywrócenie własnego poczucia wartości oraz o prawo do zemsty na swoich oprawcach.

„Mijały kolejne minuty, powoli i denerwująco, jakby czas chciał zrobić im na złość i odwlec jak najdłużej wyczekiwany moment zemsty, zwalniając obroty wedle uznania.”

Marta to silna i nieustępliwa postać. Nie złamało jej nawet tak brutalne wydarzenie jakim był gwałt. Jako szefowa firmy ochroniarskiej zarządza zatrudnionymi w niej mężczyznami. Nic więc dziwnego, że gdy ma do czynienia z potężnymi i władczymi wilkołakami, szybko odnajduje się w ich społeczności. Ułatwia jej również to, że przywódca watahy mimowolnie ją pociąga.

Nazar, pełen tajemnic przywódca, chce za wszelką cenę powstrzymać zbrodniarza. Kiedy udaje mu się w końcu wraz ze swoimi pobratymcami uratować jedną z ofiar Kaleba, wie że nie może na tym poprzestać. Musi złapać gwałciciela i wymierzyć mu stosowną karę. Nie spodziewa się tylko jednego – hardej kobiety, którą jego wewnętrzny wilk wybierze sobie jako partnerkę. Jak jednak przekonać do swojej osoby dziewczynę tak boleśnie skrzywdzoną przez innego mężczyznę?

„Nie mogła opanować drżenia rąk, uświadamiając sobie, że jeszcze nigdy w życiu żaden mężczyzna jej tak mocno nie pragnął. Jej – kobiety silnej, lubiącej zabluźnić, mającej pod sobą stado facetów, którzy brali ją zazwyczaj za kumpla, a nie obiekt pożądania.”

Ta historia jest przepełniona akcją, niespodziewaną miłością oraz humorem. Napisana w narracji pierwszoosobowej, zarówno w punktu widzenia Marty, jak również Nazara, dzięki czemu otrzymujemy możliwość bliższego poznania życia wilkołaków.

Latte przenosi czytelników do świata fantastycznych stworzeń taki jak wilkołaki, czarownice czy wampiry. W ten cały galimatias wpada ludzka kobieta, co wywraca jej świat do góry nogami. Czy główna bohaterka poradzi sobie z takim nadmiarem wrażeń i dziwnych, niezrozumiałych zdarzeń? Przekonajcie się sami, sięgając po tę książkę.

„Powoli zaczynam rozumieć fascynację chłopaków twoją osobą. Ta mieszanka odwagi i szczerości w komplecie z ładną buzią tworzy prawie idealne połączenie.”

Powieść czyta się szybko i naprawdę trudno się od niej oderwać. To naprawdę udany debiut polskiej autorki. Świat, jaki nam przedstawia jest ciekawy i obfitujący w emocje oraz wielość zdarzeń. Tu nie sposób się nudzić. ;) Najbardziej przypadły mi do gustu fragmenty opisujące życie watahy oraz historia Nazira. Ten facet zdobył moje serducho, to pewne. :D Bardzo chętnie dowiedziałabym się jeszcze więcej o ich życiu oraz zwyczajach, także czekam na kolejne powieści J. G. Latte. ;)

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję autorce.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Architektura uczuć, debiut

Zapowiedź patronacka "Architektura uczuć" Meg Adams

, by NieGrzeczne Recenzje

In D.B. Foryś, debiut

"Tylko żywi mogą umrzeć" D.B. Foryś - no bo w życiu liczy się fantazja [Meg]

Autor: D.B Foryś

Tytuł: Tylko żywi mogą umrzeć

Seria: Tessa Brown

Wydawnictwo: e-bookowo

Stron: 398

Od razu przyznam, że to jedna z tych książek, na które bardzo długo czekałam. „Tylko żywi mogą umrzeć” to pisarski debiut niesamowitej autorki D.B. Foryś, którą prywatnie podziwiam za warsztat i niezwykle przyjemne pióro, doskonale sprawdzające się zarówno w scenach akcji, jak i tych pełnych humoru.

Historię Tessy Brown poznałam już dawno temu i z niecierpliwością przebierałam nóżkami, kiedy ukarze się w wersji książkowej (nie obraziłabym się także na wersję kinową :D) . A teraz gdy już trzymam ją w ręku ciężko zebrać mi myśli. Wiecie, to jest tak, kiedy chce się napisać o wszystkich ważnych rzeczach, wyrzucić z siebie te potężne emocje, to w rezultacie ma się blokadę. Mam jednak nadzieję, że uda mi się choć trochę zachęcić Was do sięgnięcia po ten kawał dobrego, demonicznego fantasy. A skoro już jesteśmy przy demonach. Tessa, główna bohaterka i zarazem narratorka, to niezwykła kobieta, w której żyłach płynie trochę (w zasadzie to pół) tej demonicznej krwi. Za dnia Tessa pracuje jako barmanka, nocami poluje na wysłanników piekieł. W obu tych "branżach" bardzo pomaga jej cięty język oraz nadludzka siła, którą odziedziczyła po ojcu demonie.

Kiedy Tessa staje przed misją ocalenia świata(!), bez zastanowienia rzuca się w wir wydarzeń, po drodze zbierając ekipę świetnych… no nie mogę powiedzieć ludzi, ale powiedzmy po prostu przyjaciół, zdobywając kolejne potrzebne do jej rozwiązania artefakty, rozmawiając z duchami oraz siejąc spustoszenie tam, gdzie trzeba, w innych miejscach zaś tryskając humorem. I to w dodatku przednim.

Tessa jest niewątpliwie jedną z najsilniejszych i najbardziej niezależnych bohaterek, z jakimi ostatnio się spotkałam. Jej demoniczna natura nie pozwala na robienie czegoś na pół gwizdka ani na marudzenie. Jej chęć do działania napędza całą fabułę, ale przynosi także coraz to nowe tarapaty. Ta twarda dziewczyna jest też z całą pewnością postacią, której nie da się nie lubić. Odważna, lojalna, inteligentna, a do tego przezabawna. Co prawda czasem zgrywa superbohaterkę, to jednak zwykle z tych starć wychodzi obronną ręką. A nawet jeśli nie, ma przecież wspomnianych przyjaciół. Gabe, Deamon, Leo czy nawet Remi stają wraz z nią do walki o nasz świat. No i jest jeszcze Kilian. To chyba moja ulubiona postać. Ma w sobie jakiś urok i taki chłopięcy wdzięk. Niby wiekowy demon, ale sposób, w jaki traktuje Tess oraz jego miłość do słodyczy sprawiły, że pokochałam go całym sercem niemal od naszego pierwszego „spotkania”. Relacja pomiędzy Kilianem i Tess, rozkwitający na naszych oczach romans (który jednak nie jest dominujący w fabule) oraz fantastycznie humorystyczne przekomarzanie są po prostu cudowne. Wprowadzają do całości lekkości i powodują, że książka jest odpowiednia nie tylko dla fanów fantasy, ale także czytelników lubiących przygody, humor, romans.

Zapewniam, że czytając „Tylko żywi...” ani przez moment nie można narzekać na nudę. Autorka co rusz wprowadza nowe okazje do wplątania naszych bohaterów w jakieś kłopoty, akcja jest wartka, a opisy chociaż szczegółowe i diabelsko dopracowane nie męczą. Do tego bogate słownictwo oraz przyjemny w odbierze, lekki styl sprawiają, że jak już zaczniecie, nie będziecie mogli się oderwać. To, co jeszcze uważam za ogromny plus i co bardzo mi się podobało to research, który autorka musiała zrobić, aby móc napisać pewne sceny. Pojawiają się nazwy broni czy innych sprzętów, których do tej pory nie znałam, jednak są sprytnie wplecione w fabułę, dzięki czemu nie przytłaczają ani nie wybijają z rytmu.
Sposób, w jaki autorka prowadzi fabułę oraz jak dawkuje kolejne informacje, a także dobiera słownictwo i doprawia wszystko garściami humoru, sprawiają, że możemy się poczuć jakbyśmy byli tam w środku, tuż obok tego, co się dzieje i razem z bohaterami przeżywamy wszystkie przygody.

D.B. Foryś tworzy w swojej książce mroczny (chociaż czasem tak zabawny) świat, który może zostać całkowicie zawładnięty przez demoniczne siły, dając nam jednocześnie kilku świetnie wykreowanych bohaterów, mających ten świat uratować, przeciwstawiając się nawet największemu złu. Czy im się to uda i czy powstrzymają Apokalipsę, dowiecie się czytając, pamiętajcie jednak, by zwracać uwagę na wszystkie szczegóły, uważnie obserwować bohaterów, a potem… z niecierpliwością czekać na kolejny tom! Chociaż akcja pierwszej części zostaje w pewien sposób całkowicie rozwiązana, to pozostaje nam nadal wiele znaków zapytania oraz czeka na nas całkiem nowa przygoda do przeżycia.

Zanim przejdę do małego podsumowania, pozwolę sobie na małą prywatę.

Dorota serdeczne gratulacje!

Znamy się już trochę i wiesz, jak bardzo Ci kibicuję. Uwielbiam Twój styl i zaangażowanie w historię. Nauczyłaś mnie o pisaniu więcej niż wszystkie szkoły razem wzięte i mam nadzieję, że Twój debiut odniesie sukces taki, na jaki zasługujesz. Pisz, rób to, co kochasz i nie daj sobie nigdy wmówić, że nie powinnaś, bo robisz to świetnie!

A teraz Wam drodzy czytelnicy na koniec powiem, dlaczego powinniście biec do księgarni po „Tylko żywi mogą umrzeć”. Bo to jest naprawdę dobra książka. Dopracowana, wciągająca i przemyślana. Nie znajdziecie w niej żenujących opisów zbliżeń czego mamy teraz ogrom, ale z całą pewnością dostaniecie coś świeżego – gatunkowy miks, który nie odbije się Wam czkawką, za to wywoła emocje, sprawi, że serducho mocniej zabije, a ciekawość nie pozwoli odłożyć książki na bok. Obiecuję, nie pożałujecie.

Jeśli po przeczytaniu będzie Wam mało, to zerknijcie do dwóch antologii, w których znajdują się opowiadania autorki. W jednej nawet nawiązujące do powyższej książki. Wszystkie szczegóły znajdziecie np na stronie http://www.dbforys.pl albo na profilu fb oraz LC http://lubimyczytac.pl/autor/150646/d-b-forys

Za egzemplarz dziękuję autorce!

, by NieGrzeczne Recenzje

In Daria Skiba, debiut

"Uwolnij mnie" Daria Skiba - o trudnej miłości [Meg]

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ameryka w Ogniu, debiut

Przerażająca wizja przyszłości w powieści pt. „Ameryka w ogniu” Omar El Akkad [Lily]

Tytuł: „Ameryka w ogniu”

Autor: Omar El Akkad

Tłumaczenie: Jacek Żuławnik

Wydawnictwo: W.A.B.

Rok Wydania: 2018

Ilość stron: 464

Opis Wydawcy: Debiutancka powieść egipskiego dziennikarza Omara El Akkada, porównywana z takimi pozycjami, jak "Droga" Cormaca McCarthy’ego i "Spisek przeciwko Ameryce" Philipa Rotha.

W 2074 roku w Stanach Zjednoczonych wybucha druga wojna secesyjna. Na jej tle przedstawiono dzieje rodziny z Luizjany, opowiedziane z perspektywy sześciolatki Sarat. Niewinna dziewczynka szybko oswaja się z grozą wojny, stając się narzędziem w rękach jednej ze stron sporu. Niezwykła kronika ludzkich losów i działań wojennych w futurystycznej przyszłości największego światowego mocarstwa.

~*~*~*~

Powieść, która poraża możliwą, mroczną wizją przyszłości świata — to pierwsza myśl, jaka mi przyszła po przeczytaniu „Ameryki w ogniu”, debiutu Omara El Akkada.

„Pragnienie zapewnienia sobie bezpieczeństwa, znalezienia schronienia przed bombami, ptakami i okrucieństwem wojny wydawało jej się rozsądne. Ale głęboko w głowie Sarat zrodziła się i rozwijała myśl, że być może to dążenie do bezpieczeństwa jest samo w sobie kolejną formą przemocy — przemocy tchórzostwa, milczenia, uległości. Bo czym jest poczucie bezpieczeństwa, jeśli nie hukiem bomby spadającej na dom kogoś innego?”

Książka została podzielona na cztery części obrazujące poszczególne etapy życia rodziny Chestnut. Ciekawym zabiegiem jest zmiana przez autora narracji z trzecioosobowej na pierwszoosobową, którą wprowadza wyłącznie w ostatniej, czwartej części powieści. Fabuła została osadzona pomiędzy rokiem dwa tysiące siedemdziesiątym piątym a dwa tysiące sto dwudziestym trzecim. Na przestrzeni tych lat poznajemy głównych bohaterów powieści. Jesteśmy uczestnikami ich drogi ku dorosłości, spoglądamy na zachodzące w nich zmiany, towarzyszymy w walce o życie.

„Czasem zapominamy (…) że w życiu nadal istnieje piękno.”

Martina Chestnut żyje wraz z mężem Benjaminem i ich trójką dzieci; synem Simonem oraz bliźniaczkami Sarą T. i Daną, kilkadziesiąt metrów od zachodniego brzegu Missisipi w St. James w stanie Luizjana. Gdy podczas pobytu Banjamina Chestnuta w Baton Rouge ginie on w zamachu, życie całej rodziny ulega diametralnej zmianie. Martina, w obawie o los dzieci, postanawia wyruszyć na Południe, by dotrzeć do obozu dla uchodźców w Patience. Później, po latach spędzonych w obozie, kobieta będzie żałowała podjętej decyzji o opuszczeniu swojego domu, a jej dzieci przejdą przez prawdziwe piekło.

„Szkoda, prawda? Pierwszą rzeczą, jaką usiłują ci odebrać, jest twoja historia.”

Pomimo tego, iż w książce poznajemy los całej rodziny Chestnut, wydaje się, że na pierwszy plan wysuwa się młoda, naiwna, lecz bardzo ciekawa otaczającego ją świata, Sarat. Każde z czwórki bohaterów ulega przeobrażeniu na naszych oczach, lecz moim zdaniem, największą transformację przechodzi właśnie jedna z bliźniaczek. Podczas lektury towarzyszyły mi kontrastujące ze sobą uczucia wobec Sarat i jej zachowania. Z jednej strony współczułam dziewczynie, która takie wiele straciła i wycierpiała, z drugiej zaś, z przerażeniem przyglądałam się jej przemianie i decyzjom jakie podejmowała. Zaczęłam się zastanawiać, co musi spotkać człowieka, by zrobił to, co Sarat. Nie znalazłam odpowiedzi.

„Nie istniało takie kłamstwo, z którego jej strach przed utonięciem nie potrafiłoby uczynić prawdy.”

W niniejszej powieści możemy dostrzec, że wojna wydobywa z człowieka to, czego nie spodziewa się, że w ogóle w nim istnieje, dopóki nie zaistnieją odpowiednie okoliczności. Obrazuje, jak łatwo można manipulować ludźmi, którzy są podatni na wyzwania i charakteryzują się źle pojmowaną odwagą. Otrzymujemy przykład kształtowania się sposobu myślenia młodego człowieka, dorastającego pośród wybuchów bomb, nędzy i usiłowania odnalezienia swojego miejsca oraz celu, pośród śmierci i próby przetrwania.

„Martwi wprawdzie opuścili to miejsce, ale zapach pozostał. Tak jak ślady ich obecności.”

Obraz Ameryki, podzielonej i pogrążonej w bratobójczych walkach, został przez autora nakreślony w niezwykle obrazowy i realistyczny sposób. Czytelnik ma wrażenie, jakby przeniósł się w czasie, do przyszłości, która wcale nie wydaje się fikcją, lecz żywym obrazem tego, co może się wydarzyć. Globalne ocieplenie, którego efektem było podnoszenie się stanu wód w oceanach, a w konsekwencji doprowadziło do znacznego zalania kontynentów. Udoskonalone wirusy, w jednej chwili niszczące miliardy ludzkich istnień. Bezsensowność wojny, która nic nie daje, poza bólem i śmiercią. Wydaje się aż nazbyt znajome, prawda?

„(…)najskuteczniejszym żołnierzem, najmniej obciążonym strachem jest ten, kogo złamano w dzieciństwie.”

„Ameryka w ogniu” to debiut idealny. Świetnie napisana i doskonale skonstruowana historia, porażająca realizmem, obfitująca w opisy przenoszące czytelnika do Ameryki przyszłości. Ameryki pogrążonej w drugiej wojnie secesyjnej. Ameryki podzielonej, jak nigdy dotąd. Ameryki pochłanianej kawałek po kawałku przez naturę, którą wcześniej zniszczył człowiek. Ameryki pełnej krwi i śmierci. Ameryki ukształtowanej przez wojnę.

„Długo odwracałem głowę, spoglądałem w drugą stronę. Prawdę mówiąc, nigdy zbytnio nie przejmowałem się tym, jak jedni traktują drugich; myślałem, że przecież trwa wojna i może właśnie na tym ona polega: na łamaniu wszelkich zasad.”

Mimo iż jest to fikcja literacka, to wydaje się być przepowiednią dla świata, w którym obecnie żyjemy. Powieść wciąga czytelnika w sam środek fabuły, i nie wypuszcza aż do ostatniej strony, pozostawiając w oszołomieniu i zadumie nad tym, dokąd zmierza świat i czy fikcja wykreowana przez Omara El Akkada nie okaże się mrocznym proroctwem.

Niniejsza powieść, to po prostu kawał dobrej literatury, którą z całego serca polecam.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B. oraz zazyjkultury.pl

, by NieGrzeczne Recenzje

In Chłopak, debiut

"Chłopak, który pokazał mi, jak żyć" - czyli debiut kolejnej polskiej autorki Samanty Louis [Lily]

Autor: Samanta Louis

Tytuł: „Chłopak, który pokazał mi, jak żyć”

Rok wydania: 2018

Wydawnictwo: ebookowo.pl

Opis wydawcy: Anastasia była zamkniętą w swojej bańce mydlanej wokalistką, która nie darzyła sympatią mężczyzn. Powoli wspinała się po szczeblach kariery, ale nigdy nie chciała rozgłosu. Żyła w cieniu i chroniła swoją prywatność, by poza muzycznym światem zachować swoje zwyczajne życie. Wszystko zmieniło się podczas koncertu, który był zwiastunem nadchodzących problemów.

Nate był tancerzem dziewczyny, któremu nie wolno było naruszyć jej prywatnej przestrzeni osobistej, poza tańcem. Podczas zakończenia jednego z koncertów, postanawia złamać zasady, nie zdając sobie sprawy z tego, że wywoła tym lawinę zdarzeń, która zakończy się tragicznie. Jednak chłopak nie ma zamiaru odpuścić.

Mówi się, że miłość to lekarstwo, które jest w stanie uleczyć nawet najgłębsze rany, ale czy tylko?

~*~*~*~

„Chłopak, który pokazał mi, jak żyć” jest debiutem polskiej autorki piszącej pod pseudonimem Samanta Louis.

Książka przedstawia losy znanej piosenkarki Anastasii Clark i jej tancerza Nathana Scott. Pomimo tego, że pomiędzy tą dwójką już od jakiegoś czasu iskrzy, to Ana trzyma mężczyznę na dystans. Ma ich łączyć jedynie stosunek służbowy, nic więcej. Dziewczyna bowiem, po przejściach z przeszłości, odsuwa od siebie wszystkich wpisujących się w gatunek męski. Postępuje zgodnie z ustalonym planem i nie znosi, kiedy cokolwiek go burzy.

"Nie wolno mi się zakochać i tego będę się trzymać."

Wszystko zaczyna się zmieniać przez jeden pocałunek na scenie przed liczną publiką, którym to Nate łamie zasady Anastasii. Od tej chwili rozpoczyna się ich wspólna, szalona przygoda ku miłości, z kłodami co i rusz rzucanymi im pod nogi i widmem demona z przeszłości Any snującym się tuż za ich plecami. Kto prześladuje główną bohaterkę i jak poradzi sobie z odkrytymi po latach tajemnicami? O tym, musicie się przekonać już sami. ;)

"Los bywa przewrotny. Z dnia na dzień twoje poukładane życie może rozsypać się jak domek z kart. Czy tego chcesz, czy nie."

Jeśli chodzi zaś o kreację bohaterów, przyznam że czułam delikatny niedosyt odnośnie Anastasii. Za to Nathaniela, po prostu nie da się nie polubić już od pierwszej chwili. Jest pogodnym, pełnym życia i namiętności mężczyzną, który doskonale wie, co oznacza wierność, szacunek, poczucie obowiązku i miłość. Jest wytrwałym i stałym w swych uczuciach człowiekiem, który doskonale wie, czego chce od życia. Jest takim lukrowanym ciasteczkiem, którym z przyjemnością się delektuje, skubiąc kawałek po kawałku, mając wciąż ochotę na jeszcze.

"Porywam się z motyką na słońce. Jest to nierealne, że pozwoli mi zbliżyć się do siebie, lecz dopóki nie spróbuję, to się nie przekonam. Łatwo nie odpuszczę, nie spławi mnie tak szybko, jak jej się wydaje."

Co do głównej bohaterki, wydała mi się ona nieco przygaszona przy wyrazistej postaci, jaką jest Nate. Nie wiem do końca, co w Anastasii tkwiło, że nie do końca zdobyła moją sympatię, pomimo naprawdę niełatwego życia, jakie miała ta dziewczyna, i trudności z jakimi się zmagała. Radziła sobie z losem, jak potrafiła najlepiej, z pomocą wiernych przyjaciół.

Jeżeli zaś chodzi o jej związek z tancerzem, wydawało mi się, że Ana, przynajmniej początkowo, uzależniła się od Nathaniela, od poczucia bezpieczeństwa jakie jej dał, a jakiego sama nigdy nie zaznała za sprawą wydarzeń sprzed wielu lat. Sam Nate, też miał wątpliwości, czy Ana go nie wykorzystuje do tego, by poczuć się lepiej. Dziewczyna jednak w końcu pokazuje mu, że to, co czuje, to nie tylko przytulne ciepło jego ramion, i że pragnie nie kogokolwiek, a właśnie Nathaniela.

"Jestem mu wdzięczna za to, że nie odpuszcza. Jest przy mnie wtedy, kiedy zawsze się coś dzieje i najbardziej go potrzebuję. "

Samo poprowadzenie tej historii bardzo mi się podobało, choć jak dla mnie, akcja mknęła nieco za szybko, a sama książka skończyła się równie błyskawicznie. Chciałoby się jeszcze bardziej poznać bohaterów, pobyć z nimi jeszcze chwilę. :) Ledwie mnie wciągnęło, a już byłam na końcu. Ale cóż… tak to już bywa — wszystko się kiedyś kończy i jakoś trzeba z tym żyć dalej, czekając na kolejne historie.

Podsumowując, jest to romans z tłem dramatycznym i nutką akcji. Idealna lektura na jesienne wieczory, które do nas zawitały. Jest to książka dla romantycznych duszyczek, które wierzą, że miłość zawsze zwycięża i nie ma takich przeciwności losu, których by nie dało się w jej imieniu pokonać. Także, nie pozostaje mi nic innego, tylko zachęcać Was, byście chwycili ten debiut w swe czytelnicze łapki, jeśli jeszcze nie mieliście okazji. ;)

A na deser, zaserwuję Wam gorącego newsa! Otóż, Samanta Louis szykuje dla nas kolejną książkę, pt. "Zła Miłość", która już niebawem ukaże się nakładem wydawnictwa e-bookowo, a którą to ekipa NieGrzecznych Dziewczyn objęła swoim patronatem! :)

Obserwujcie zatem nasz profil na fb NieGrzeczne Dziewczyny Recenzują oraz NieGrzeczny Instagram, :P gdzie informujemy na bieżąco, co pośród NieGrzecznej trawki piszczy. ;)

Do kolejnego razu, drodzy zaczytani.

Lily

, by NieGrzeczne Recenzje

In debiut, Lily

„To, co ważne” — debiut Weroniki Żymełka [Lily]

Autor: Weronika Żymełka

Tytuł: To, co ważne

Wydawnictwo: Novae Res

Opis wydawcy: Czasem potrzeba tylko chwili, by odkryć, że to, co ważne, jest na wyciągnięcie ręki.

W życiu trzydziestoletniej Karoliny nie brakuje trudnych momentów. W jej pamięci wciąż powraca widmo traumatycznych wydarzeń sprzed lat, a codzienność przytłacza mnóstwem drobnych zmartwień i problemów, którym stara się jednak dzielnie stawiać czoła. Pomagają jej w tym trzy najważniejsze dla niej osoby: córka Emilka, babcia Marysia i przyjaciółka Marta. A pewnego dnia nieoczekiwanie pojawi się też mężczyzna, który szybko stanie się kimś więcej, niż tylko przypadkowym znajomym...

Czy mimo wszystkich przeciwności losu, ich związek będzie miał szansę na przetrwanie? Czy Karolina w końcu pogodzi się z tragediami, które dręczą ją od lat? I czy wyzwoli się od ciężaru tajemnicy, którą stara się ukryć przed całym światem?

~*~*~*~

„To, co ważne” jest debiutem Weroniki Żymełka. Historia przedstawia losy samotnej matki Karoliny, która wychowuje córkę Emilkę przy pomocy schorowanej babci Marysi oraz szalonej przyjaciółki Marty.

Pewnego dnia, podczas wyprawy rowerowej Karoliny, Emilki i Marty, prawie dochodzi do tragedii. Mężczyzna podążający wiejską drogą, nie zauważa małej dziewczynki na rowerku i w ostatniej chwili zjeżdża do rowu, rozbijając samochód, jednocześnie ratując życie dziecka. I, w taki oto sposób, poznajemy przystojnego Adama, który powoli będzie się wkradał w życie i serca czterech pań.

Nie będzie zaskoczeniem, że pomiędzy dwójką głównych bohaterów zaiskrzy, a wścibska Marta oraz pragnąca szczęścia dla wnuczki Maria rozpoczną misję swatania ze sobą Karoliny i Adama. Jak się zakończy ich plan, i czy dwoje skrzywdzonych przez los ludzi będzie w stanie napisać nową, wspólną historię? O tym, musicie dowiedzieć się sami, chwytając w czytelnicze rączki tę książkę. ;)

Poza standardowym wątkiem miłosnym, w tle pojawia się trudna przeszłość, zarówno Karoliny, jak i Adama. Przyznam szczerze, że aż takich dramatów w ich życiu nie spodziewałam się czytając pierwsze strony.

Powieść napisana została w narracji pierwszoosobowej, głównie z punktu widzenia Karoliny. W pewnym momencie, wprowadzona zostaje także narracja ze strony Adama, dzięki czemu mamy okazję nieco więcej dowiedzieć się o życiu mężczyzny. Ogromnie mnie cieszy, że autorka postanowiła wprowadzić także jego punkt widzenia, gdyż były to te momenty, które najbardziej mi przypadły do gustu i serca. ;)

„Kiedy człowiek stanie na skrzyżowaniu dróg, kiedy nie wie, którą ścieżką życia podążyć, gdzie postawić pewnie i stanowczo stopę, żeby nie popełnić błędu — nie pierwszy i nie ostatni raz w życiu — wtedy nie może liczyć na to, że ktoś za niego sprawdzi, która droga okaże się lepsza.”

Zauważyłam ostatnio, że coraz częściej drażnią mnie kreacje głównych bohaterek. :D W przypadku niniejszej powieści nie było inaczej. Karolina, choć można się z nią niejako utożsamić (nauczycielka borykająca się ze zwykłymi codziennymi problemami) i współczuć (dramaty z przeszłości oraz choroba babci), to jednak miała w sobie coś takiego, co mnie denerwowało. Był to jej ośli upór, że tak to ujmę, we wszystkim, nawet co do zwykłej rozmowy z osobami, które ją kochają, znają i pragną wszystkiego co najlepsze. Do tego, co mnie zaskoczyło, opór przed zwykłymi i szczerymi przeprosinami. Jeśli cokolwiek usłyszała, co jej się nie podobało, zaraz zamykała się na rozmowę. Choć możemy domyślać się, co przytrafiło się dziewczynie, to jednak jej przeszłość poznajemy dopiero na końcu książki. Do tego należy doliczyć śmierć rodziców w wypadku. Pasmo nieszczęść najwyraźniej cały czas się za nią ciągnie, nie dając wytchnienia.

Nie poddając licytacji, kto miał w życiu ciężej, jednak wydaje się, że Adam dużo lepiej poradził sobie z tragiczną przeszłością. Mimo tego, co go spotkało, kiedy w niezwykłych okolicznościach poznaje kobietę, do której ewidentnie czuje pociąg i widzi w niej szansę na zaznanie po raz kolejny szczęścia, robi wszystko, oczywiście z pomocą intrygującej i bardzo energicznej przyjaciółki Karoliny, by ponownie się z nią zobaczyć i przekonać, że jest nie tylko „piratem drogowym”. :P

Barwną i niewątpliwie wyróżniającą się postacią, do tego bardziej wyrazistą niż główna bohaterka, jest Marta, która także usiłuje sobie poradzić z własnymi problemami, mianowicie trudnością zajścia w ciążę. I choć wciąż przeżywa rozczarowanie, to jako przyjaciółka Karoliny od lat szkolnych wprowadza do jej życia nieco szaleństwa, radości i zabawy, jednocześnie będąc najlepszą ciotką dla Emilki. Żałowałam, że nie było jej więcej w powieści, gdyż za każdym razem, kiedy się pojawiała, wprowadzała szalenie pozytywną energię i wywoływała uśmiech.

„Jechała z werwą przed siebie w stronę zachodzącego słońca. W pewnym momencie Adam zauważył, że Marta oderwała obie ręce od kierownicy roweru i podniosła je wysoko w górę. Choć widział już tylko zamazany zarys jej ciała, który wraz z przybywającymi metrami stawał się coraz mniejszy, to zauważył, jeszcze , jak macha mu rękami na pożegnanie. Uśmiechnął się.”

„To, co ważne” jest książką o drugich szansach, jakie zsyła nam wszechmocna Fortuna. Autorka pokazuje, że pomimo mroku jaki może spowijać życie, może przebić się promyk nadziei i że nigdy nie jest za późno na szczęście. Jest to lekka i przyjemna książka obyczajowa z działu literatury kobiecej, na rozpoczynające się jesienne dni, doprawiona przesłaniem dla każdego z nas. ;)

Lily

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Siła honoru" Linda Szańska

Współczesny Kopciuszek, czyli "Ognista sukienka" [Ann]

"Zemsta pachnie wilkiem" J.G.Latte [Lily]

Zapowiedź patronacka "Architektura uczuć" Meg Adams

"Tylko żywi mogą umrzeć" D.B. Foryś - no bo w życiu liczy się fantazja [Meg]

"Uwolnij mnie" Daria Skiba - o trudnej miłości [Meg]

Przerażająca wizja przyszłości w powieści pt. „Ameryka w ogniu” Omar El Akkad [Lily]

"Chłopak, który pokazał mi, jak żyć" - czyli debiut kolejnej polskiej autorki Samanty Louis [Lily]

„To, co ważne” — debiut Weroniki Żymełka [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe