NieGrzeczne Recenzje: fantastyka

In fantastyka, Holly Black

Zakończenie fantastycznej trylogii - "Królowa niczego" Holly Black [Lily]

Tytuł: „Królowa niczego”

Autor: Holly Black

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 376

Rok wydania: 2020

Opis wydawcy:

Jude powraca do świata Fearie. Musi zmierzyć się z Cardanem, którego wciąż kocha, pomimo jego zdrady. Kiedy po raz pierwszy ujawnia się mroczna klątwa, Jude musi stać się pierwszą śmiertelną Królową Wróżek i odkryć, jak przełamać czar – lub zaryzykować zachwianie równowagi całego świata wróżek.

Jude nudzi się na wygnaniu. Dla zabicia czasu i dla pieniędzy przyjmuje delikatne zlecenia. Ktoś pożera elfy przebywające w krainie ludzi i należałoby położyć temu kres? Oto zadanie w sam raz dla Jude!

Niezbyt mile widzianym urozmaiceniem codzienności są odwiedziny Taryn. Bliźniaczka domaga się od Jude szczególnej przysługi: wygnanka z królestwa elfów ma narazić się na hańbiącą śmierć, byle ocalić siostrę przed konsekwencjami pewnego krwawego nietaktu.

Jude ma jednak swoje powody, żeby się zgodzić. Przecież to wyborny pretekst, żeby nieco zamącić w bajecznym Elysium.

Wie, że czeka ją konfrontacja z Cardanem.

Jude jest śmiertelnie niebezpieczną przeciwniczką dla swoich wrogów, ale czy dość potężną, by pokonać magię? Czy zwykła śmiertelniczka przemocą lub przemyślnością zdoła przełamać klątwę?

~*~*~*~

I nadeszła ta chwila… Holly Black zakończyła trylogię, która zachwycała miłośników fantastyki, a co ważniejsze elfów. :D „Królowa niczego” zbiera zarówno zachwyty nad tym, jak akcja rozwija się z szybkością tornada i niewątpliwym brakiem nudy. Jednak, autorka zbiera cięgi za zakończenie historii Jude. Cóż, zgadzam się w pewnym zakresie, iż zakończenie nieco naciągnięto, jednak mimo wszystko, całość jest wyborna.

„...nie mogę zaprzeczyć, że niepokojąco kusi mnie perspektywa wślizgnięcia się do Elfhame jako Taryn. Na samą myśl o tym i że mogłabym zobaczyć Cardana, moje serce bije szybciej.”

Jude, będąc na wygnaniu, wciąż myśli o miejscu, które stało się jej prawdziwym domem. Życie w świecie ludzi nie jest już dla niej. Za wiele się zmieniło. By przetrwać robi to, co potrafi najlepiej – ściga złoczyńców. Dopiero wizyta siostry spowoduje impuls, któremu nie będzie potrafiła się oprzeć. Musi uratować Taryn, która wpadła w kłopoty, jakie mogą kosztować ją życie. Wkracza zatem ponownie do Królestwa Elfhame jako siostra bliźniaczka. Czy jednak się ukryje przed mężem, który ją skazał na wygnanie? Co się stanie, gdy porwie ją dawny cień, który nadal rzuca na jej los cień? Musicie koniecznie przeczytać, by się dowiedzieć tego, i wiele więcej… ;)

„Nigdy tak bardzo nie pragnęłam dowieść, że mówię prawdę, ale nie ma na to sposobu. Każda przysięga, którą mogłabym złożyć, jest nic nie warta.”

Fabuła ostatniej części mknie do przodu, niczym rozpędzony jaguar, aż do samego końca. Nie ma czasu na nudę, a to, co się dzieje rozpala wyobraźnię do maksimum. Główna bohaterka dopiero od drugiego tomu mi się spodobała i aż do ostatniej strony nie traci rezonu. Również relacja pomiędzy Jude i Cardanem przez całą trylogię tliła się, wzbudzała niepewność, a zarazem ciekawość, jak to się rozwiąże. Oboje byli zarówno rywalami, jak i wspólnikami. To, co ma miejsce w „Królowej niczego” spełniło moje oczekiwania. Osobiście nie byłam zaskoczona zwieńczeniem tej historii. Zszokowana byłabym, gdyby okazało się inaczej. ;P

„Próbuję otworzyć oczy, próbuję usiąść, ale ciemność gromadzi się po bokach mojego pola widzenia., by w następnej chwili całkowicie mnie przytłoczyć.”

Autorka konsekwentnie prowadzi powieść z punktu widzenia Jude, kreśląc obrazy tak wyraziste, że ma się wrażenie, iż jest się w samym środku elfiego świata. To, w jaki sposób wykreowała krainę przepełnioną intrygami, politycznymi zagrywkami i walką o władzę, zasługuje niewątpliwie na uznanie. W samym środku jest miłość i nienawiść – dwie potężne emocje, które tworzą w trylogii Holly Black niepowtarzalny klimat.

„Odwracam się i wymierzam mu siarczysty policzek. Moja dłoń rozmazuje złoto, na jego policzku wykwita czerwony ślad. Przez długą chwilę patrzymy na siebie w milczeniu, zdyszani. W jego oczach lśni jednak coś zupełnie innego niż gniew.”

Autorka wraz z trzema powieściami trafiła na moją listę ulubionych. Mam nadzieję, że Was również zaczarują tak, jak mnie. Polecam Wam z całego serca tę elficką trylogię.

Lily

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

In czas, Everless

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

Tytuł: „Everless”

Autor: Sara Holland

Tłumaczenie: Ewa Bobocińska

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 352

Część: I

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: W królestwie Sempery czas jest walutą. Zaklęty jest w krwawym żelazie i tworzony z krwi poddanych. Siedemnastoletnia Jules musi zbliżyć się do śmiertelnie niebezpiecznej królowej i wrócić do Everless, by uratować życie ojca.

Everless to pałac jednego z pięciu największych rodów Sempery, królestwa rządzonego przez Królową, która przed wiekami stanęła na czele armii i wypędziła z kraju najeźdźców pragnących zdobyć tajemnicę krwawego żelaza. Tę tajemnicę odkryła legendarna para – Czarodziejka i Alchemik. To oni, wedle podań, nauczyli królową, jak z krwi poddanych tworzyć krwawe żelazo, czyli metal, w którym zaklęty jest czas. Biedacy muszą sprzedawać swoją krew, żeby zapłacić za ochronę, a arystokracja może dowolnie przedłużać sobie życie – kilkaset lat to norma.

~*~*~*~

„Everless” Sary Holland to powieść z gatunku fantastyki, obok której nie sposób przejść obojętnie. Historia, która przedstawia czas jako walutę, naprawdę intryguje i wciąga od pierwszej strony.

„Zastanawiam się, ile może być czasu w tej zbiorowości? Setki stuleci. Dziesięć tysięcy lat, a może i więcej. A każdy z Gerlingów ma dziesięć razy więcej od każdego z nas.”

Miejscem akcji jest królestwo Sempery, rządzone przez bezwzględną królową. Tu czas jest walutą, przetapianą na krwawe żelazo, tworzone z krwi poddanych. Biedacy muszą sprzedawać swoją krew, żeby zapłacić za ochronę, podczas gdy arystokracja przedłuża sobie życie bez żadnych przeszkód.

Główną bohaterką jest Jules, która pragnąc uratować życie ojca, powraca do Everless, pałacu jednego z pięciu największych rodów Sempery. W dzieciństwie bowiem, syn władcy próbował wepchnąć do ognia swojego młodszego brata, z którym Jules się przyjaźniła i którego uratowała od śmierci w płomieniach wstrzymując czas. To zdarzenie spowodowało, że wraz z ojcem musieli uciekać z pałacu. Ukryli się zatem w małej wiosce na prowincji Crofton, w obawie przed zemstą starszego syna władców Everless oraz odkryciem jej niezwykłej zdolności.

„Koncentruję się, staram się uspokoić przyspieszone bicie serca. I wtedy – czasami tak się zdarza – cały świat zdaje się zwalniać. Nie, wcale się nie zdaje. Gałęzie naprawdę przestają szeptać na wietrze. Cichnie nawet ledwo słyszalne trzaskanie śniegu wtapiającego się w ziemię, jakby świat wstrzymał oddech.”

Powrót Jules jest bardzo ryzykowny i choć ojciec stara się ją ostrzec, dziewczyna pragnie za wszelką cenę ocalić jedynego członka rodziny, jaki jej pozostał. Panika ojca wzmaga u niej też ciekawość oraz czujność. Pragnie rozwikłać tajemnicę, którą niesie jej własne życie, a w związku z tym, konieczne jest zbliżenie się do śmiertelnie niebezpiecznej królowej. W pałacu spotyka zarówno Liama, którego całe życie się obawiała, jak również Roana, przyjaciela z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.

Bardzo podobała mi się kreacja poszczególnych postaci. Niektóre są tak niejednoznaczne, że czytelnik do końca nie wie, czy zaklasyfikować je jako dobre, czy złe. Do tego, sama główna bohaterka, jako nieustraszona, odważna, a jednocześnie troskliwa i kochająca dziewczyna, od pierwszych stron daje się polubić. Nie sposób jej więc nie kibicować, gdy najpierw walczy o życie ojca, następnie o odkrycie tajemnicy związanej z jej egzystencją i mocą wstrzymywania czasu.

„Po wysączeniu dziesięciu lat z krwi człowiek czuje się trochę jak pijany, choć bez takiego przyjemnego szmerku w głowie jak po madelu. Zataczam się i opieram się ręką o ścianę, wstrząsana dreszczami.”

Miejsce akcji również zostało przez autorkę opisane w sposób wyrazisty i niezwykle malowniczy. Czytając tę powieść czytelnik ma wrażenie, jakby znalazł się w samym środku świata stworzonego przez Sarę Holland, magicznego, a jednocześnie niezwykle bezwzględnego. Bardzo zainteresował mnie również wątek związany z płatnością czasem, który został świetnie opisany i poprowadzony w niniejszej lekturze.

Podsumowując, w tej książce odnajdziecie zarówno tajemnice, złą królową, wątek czasu ludzkiego życia, jako walutę płatności, a także miłość, zdradę i niespodziewane zwroty akcji. Przy tej powieści, nie będziecie się nudzić. Do tego należy dodać fenomenalną oprawę graficzną. Urzekająca okładka i zegar zdobiący każdy róg strony tylko potwierdzają, jak wiele pracy włożono w dopracowanie najmniejszego detalu "Everless". Osobiście, wpisuję tę historię na listę ulubionych powieści fantastycznych tego roku. ;)

„Powoli zaczyna docierać do mnie potworna prawda – ogromna i mroczna, której przez cały czas nie potrafiłam uchwycić (...)”

Czekam z niecierpliwością na drugą część, zaś Was zachęcam do sięgnięcia po „Everless”. Nie będziecie żałować. ;)

Moja ocena: 5,5/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

In debiut, fantastyka

"Zemsta pachnie wilkiem" J.G.Latte [Lily]

Tytuł: „Zemsta pachnie wilkiem”

Autor: J.G. Latte

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 364

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy:

Jeśli chcesz ocalić życie, musisz dołączyć do watahy...

Marta, szefowa firmy ochroniarskiej, nie boi się nikogo i niczego. Zawsze liczy tylko na siebie, a nowe wyzwania traktuje jako życiową przygodę. Jednak pewnego dnia los stawia na jej drodze wroga, z którym nie będzie w stanie poradzić sobie w pojedynkę. Dzika wataha wilkołaków, potworów, jakie znała do tej pory jedynie z książek i filmów, w jednej chwili zamienia jej życie w koszmar.

Jej wrodzona wola walki nie pozwoli pogodzić się z porażką, a pragnienie zemsty doda jej siły do działania. Tym bardziej że u jej boku nagle pojawi się zabójczo przystojny, tajemniczy mężczyzna, który zabierze ją do nadprzyrodzonego świata pełnego istot obdarzonych zadziwiającymi mocami...

~*~*~*~

„Zemsta pachnie wilkiem” to debiut polskiej pisarki J.G Latte. Książka z gatunku fantastyki z domieszką akcji i romansu. Historia niewątpliwie jest wciągająca i warto po nią sięgnąć, jeśli lubicie wilkołaki, charakterne główne bohaterki, które nie uginają się pod ciężarem dramatycznych wydarzeń i seksownych mężczyzn z poczuciem humoru. Do tego ostatniego chyba nikogo nie muszę przekonywać, prawda? ;)

Autorka zaczyna dosyć szokująco. Główna bohaterka – Marta, zostaje bowiem napadnięta przez dwóch potężnych mężczyzn, jak się okazuje, nie będących do końca ludźmi. Kobieta nie ginie z rąk oprawców tylko dzięki stworzeniom, jakie zjawiły się jej na ratunek. Okazuje się, że to, co dotąd uważała za postaci z bajki, jest jak najbardziej prawdziwe. To zdarzenie skieruje ją do miejsca, które bardzo wiele zmieni w jej dotychczasowym życiu. Rozpocznie walkę o przywrócenie własnego poczucia wartości oraz o prawo do zemsty na swoich oprawcach.

„Mijały kolejne minuty, powoli i denerwująco, jakby czas chciał zrobić im na złość i odwlec jak najdłużej wyczekiwany moment zemsty, zwalniając obroty wedle uznania.”

Marta to silna i nieustępliwa postać. Nie złamało jej nawet tak brutalne wydarzenie jakim był gwałt. Jako szefowa firmy ochroniarskiej zarządza zatrudnionymi w niej mężczyznami. Nic więc dziwnego, że gdy ma do czynienia z potężnymi i władczymi wilkołakami, szybko odnajduje się w ich społeczności. Ułatwia jej również to, że przywódca watahy mimowolnie ją pociąga.

Nazar, pełen tajemnic przywódca, chce za wszelką cenę powstrzymać zbrodniarza. Kiedy udaje mu się w końcu wraz ze swoimi pobratymcami uratować jedną z ofiar Kaleba, wie że nie może na tym poprzestać. Musi złapać gwałciciela i wymierzyć mu stosowną karę. Nie spodziewa się tylko jednego – hardej kobiety, którą jego wewnętrzny wilk wybierze sobie jako partnerkę. Jak jednak przekonać do swojej osoby dziewczynę tak boleśnie skrzywdzoną przez innego mężczyznę?

„Nie mogła opanować drżenia rąk, uświadamiając sobie, że jeszcze nigdy w życiu żaden mężczyzna jej tak mocno nie pragnął. Jej – kobiety silnej, lubiącej zabluźnić, mającej pod sobą stado facetów, którzy brali ją zazwyczaj za kumpla, a nie obiekt pożądania.”

Ta historia jest przepełniona akcją, niespodziewaną miłością oraz humorem. Napisana w narracji pierwszoosobowej, zarówno w punktu widzenia Marty, jak również Nazara, dzięki czemu otrzymujemy możliwość bliższego poznania życia wilkołaków.

Latte przenosi czytelników do świata fantastycznych stworzeń taki jak wilkołaki, czarownice czy wampiry. W ten cały galimatias wpada ludzka kobieta, co wywraca jej świat do góry nogami. Czy główna bohaterka poradzi sobie z takim nadmiarem wrażeń i dziwnych, niezrozumiałych zdarzeń? Przekonajcie się sami, sięgając po tę książkę.

„Powoli zaczynam rozumieć fascynację chłopaków twoją osobą. Ta mieszanka odwagi i szczerości w komplecie z ładną buzią tworzy prawie idealne połączenie.”

Powieść czyta się szybko i naprawdę trudno się od niej oderwać. To naprawdę udany debiut polskiej autorki. Świat, jaki nam przedstawia jest ciekawy i obfitujący w emocje oraz wielość zdarzeń. Tu nie sposób się nudzić. ;) Najbardziej przypadły mi do gustu fragmenty opisujące życie watahy oraz historia Nazira. Ten facet zdobył moje serducho, to pewne. :D Bardzo chętnie dowiedziałabym się jeszcze więcej o ich życiu oraz zwyczajach, także czekam na kolejne powieści J. G. Latte. ;)

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję autorce.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Adrienne Young, Ann

"Klan" Adrienne Young, czyli fantastyka o wikingach w młodzieżowym wydaniu [Ann]

, by NieGrzeczne Recenzje

In czarownice, czary

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

Tytuł: „Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom pierwszy. Księżyc jest pierwszym umarłym”

Autor: Karina Bonowicz

Wydawnictwo: Initium

Ilość stron: 576

Rok wydania: 2019

Część: I

Opis wydawcy: Według legendy, wiele stuleci temu czwórka przyjaciół została wygnana z rodzinnej wioski, gdyż ludzie lękali się ich czarów. Rozeszli się w cztery strony świata, ale zadziwiającym zbiegiem okoliczności i tak wszyscy dotarli w to samo miejsce – do czarciego kamienia. Tam wywołali diabła i dobili z nim targu... Ich potomkowie przez wieki odczuwali skutki tego paktu i bezskutecznie próbowali się z niego wywikłać. Czy przedstawicielom kolejnego pokolenia uda się wreszcie wrócić do normalności? Jakie przeszkody będą musieli wcześniej pokonać? Z jakimi przeciwnikami się zmierzyć? Jakich sojuszników pozyskać? Małe miasteczko na odludziu stanie się sceną niezwykłych wydarzeń.

Po niespodziewanej śmierci rodziców siedemnastoletnia Alicja trafia pod opiekę ciotki, która mieszka w posępnym miasteczku na Podkarpaciu o mrocznej nazwie Czarcisław. Niezbyt zachwycona wyjazdem z Warszawy, dziewczyna nie czuje się dobrze w nowym miejscu, najwyraźniej pełnym dziwaków i kryjącym jakieś ponure sekrety. Zagubiona nastolatka krok po kroku odkrywa, że nikt tu nie jest tym, za kogo się podaje. Sama też musi zmierzyć się z brzemieniem swojej prawdziwej natury i wykonać niebezpieczne zadanie.

~*~*~*~

Powiem Wam, że polska fantastyka ma się naprawdę nieźle, a polska fantastyka w wydaniu kobiecym, jeszcze lepiej. ;) W przypadku książki „Gdzie Diabeł mówi Dobranoc”, w pierwszej kolejności przyciągnął mnie tytuł, zaraz potem okładka, dopełniając ciekawość opisem. Tym sposobem, spędziłam kilka dni ze świetnie napisaną powieścią z gatunku fantastyki dla młodzieży. I nie przeszkadzał mi fakt, że już dawno jestem po etapie „młodzieńczym”. :P Historia Alicji mnie pochłonęła bez reszty. Ale, zacznijmy od początku.

Siedemnastoletnia Alicja Kujadynowicz trafia do ciotki Tatiany po nagłej śmierci rodziców. Czarcisław, to małe miasteczko gdzieś na Podkarpaciu, czyli w środku niczego, jak to określa miejsce swojego zesłania nasza bohaterka. :D Ciotka okazuje się być całkiem młodą kobietą, nieco dziwną, ale rokującą na niezłą opiekunkę, której największym mankamentem jest totalny brak zdolności kulinarnych. Alicja nie ma problemów z aklimatyzacją, gdyż całe życie wraz z rodzicami przeprowadzała się z miejsca na miejsce. Jednak nigdy dotąd nie mieszkała na wsi, gdzie każdy o każdym wszystko wie i każdego zna. Dziewczyna poznaje specyficznych mieszkańców i ich dziwne zwyczaje, a z czasem legendy, które początkowo wywołują rozbawienie, by następnie przerazić ją swym realizmem.

Miejscowa legenda głosi, że czwórka przyjaciół została założycielami miasteczka przywołując Diabła przy czarcim kamieniu dobili targu z Diabłem, skazując tym samym siebie i swoich potomków na życie z klątwą. Kolejne pokolenia starają się zerwać pakt, jednak nie wszyscy są chętni brać udział w niebezpiecznym rytuale.

"Na myśl o tym, co wydarzyło się na cmentarzu, Alicja dostawała gęsiej skórki."

W ten niezwykły świat, pełen sekretów i dziwnych stworzeń dosłownie wpada Alicja, która w dodatku okazuje się być guślnicą - czyli potocznie mówiąc - czarownicą. Kreacja jej postaci bardzo przypadła mi do gustu. Jest naprawdę realistyczna i wyrazista. Ma charakterek odpowiedni dla jej wieku. Wyróżnia się na tle pozostałych bohaterów, przyciągając uwagę czytelnika. Nie sposób jej nie polubić, i nie wspierać w decyzjach, czy też wątpliwościach, a nawet obawy przed nieznanym.

"Dogadywanie się z tobą to jak proszenie Władimira Putina, żeby odmówił modlitwę za pokój na świecie."

Niewątpliwie fascynujący są także pozostali mieszkańcy miasteczka. Zarówno drugo, jak i trzecioplanowe postacie są przemyślane, każda z nich ma swoje zadanie i udział w wydarzeniach. Kilka zaskoczyło mnie pozytywnie, inne, wprawiły w zdumienie swoim postępowaniem. Z pewnością nie można liczyć na nudę podczas lektury, gdyż książka opiera się na świetnie skonstruowanych dialogach i dynamicznej akcji.

"Stara Szottowa? - prychnęła Tatiana. - No, zdziwiłabyś się. To zupełnie przeciwny kierunek.

- To znaczy?

- Przewodnicząca kółka różańcowego i naczelna stroicielka ołtarzy na Boże Ciało. - Tatiana przewróciła oczami.

Alicja się skrzywiła.

- Serio?

- Serio, serio. Więc lepiej przy niej nie próbuj żadnych sztuczek, bo będziesz miała na karku egzorcystę i dziewczynki sypiące kwiatki."

Książka została napisana w narracji trzecioosobowej, a fabuła poprowadzona jest głównie z punktu widzenia Alicji. Możemy jednak w kilku momentach mieć wgląd w życie pozostałych bohaterów, co niewątpliwie można poczytać za duży plus. Uwielbiam wiedzieć, co tam się dzieje u reszty postaci, co myślą, czy też co odczuwają.

"- Jurko? - Alicja zmarszczyła brwi. Skąd on... Powiedziałaś mu?

- Po pierwsze, jest patologiem, więc się zna - odparła spokojnie Tatiana. - Po drugie, zna nas i zawsze nam pomaga...

- ... tuszować takie sprawy - dokończyła Natasza. - Gdyby nie on, bylibyśmy w dupie.

Dziadek Olgi i Borysa chrząknął znacząco.

- W odbycie - poprawiła się Natasza, co go raczej nie uspokoiło.

Świetnie. A więc nie dość, że znalazła się w siedlisku dziwadeł, to jeszcze ci, którzy są normalni, pomagają innym utrzymywać, że generalnie nic się nie dzieje, po lesie nie biegają wilkołaki i nikt nikomu nie wysysa krwi."

Autorka doskonale nakreśliła świat przedstawiony. Czytelnik ma wrażenie jakby naprawdę znalazł się w Czarcisławiu i słuchał fascynujących opowieści o słowiańskich legendach, przeżywając przygodę wraz z Alicją i jej niezwykłymi towarzyszami. Pierwszy tom przekonał mnie do tego, że warto czekać na kolejne. Zakończenie wbiło mnie w fotel. Fabuła jest przemyślana, dialogi realistyczne, bohaterowie prawdziwi i efektowni. Akcja rozgrywa się stopniowo, dzięki czemu czytelnik ma możliwość poznać i przywiązać się do postaci. Wierzenia słowiańskie dodają uroku i magii całej książce, a humor, niekiedy czarny, sprawia, że co i rusz uśmiechałam się do siebie podczas lektury. Karinę Bonowicz mogę spokojnie wpisać na listę moich ulubionych autorek z gatunku rodzimej fantastyki.

Z całego serca polecam Wam tę powieść i czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy historii Alicji, jej ekscentrycznej ciotki i paczki osobliwych przyjaciół.

Moja ocena: 6/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Initium.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, emocje

"Muza koszmarów" - Laini Taylor, czyli historia, która zapiera dech w piersiach [Ann]

Tytuł: „Muza koszmarów”

Autor: Laini Taylor

Wydawnictwo: SQN

Wydano: 27.02.2019

Stron: 479

~*~*~*~

Opis wydawcy:

Lazlo i Sarai nie są już dłużej tym, kim byli. Sarai, Muza Koszmarów, dopiero odkrywa pełnię swoich możliwości, tymczasem Lazlo musi dokonać wyboru niemożliwego: ocalić życie ukochanej czy wszystkich mieszkańców Szlochu? Otwarcie zapomnianych drzwi do nowych światów zamiast odpowiedzi przynosi wiele pytań – czy bohaterowie zawsze muszą zabijać potwory, czy mogą je...ocalić?

~*~*~*~

Zdecydowanie potrzebowałam dawki dobrze napisanej fantastyki. Przekonałam się ostatnio do romansów, ale jednak powieści fantastyczne mają zarezerwowane specjalne miejsce w moim sercu, dlatego „Muza koszmarów” wydała mi się tak interesującą pozycją. Czy słusznie?

Im bardziej podoba mi się książka, tym trudniej jest mi napisać o niej opinię, bo żadne słowa nie wydają się wystarczająco właściwe. Odczuwam jakiś dziwny, wewnętrzny przymus oddania powieści sprawiedliwości, co czasem blokuje mnie na dłuższy czas. Tak było w przypadku „Muzy koszmarów”. Lekturę zakończyłam już kilka tygodni temu, ale za każdym razem otwierając plik tekstowy, miałam problem... Choć w głowie kłębiły się setki przemyśleń i zachwytów, nie potrafiłam ubrać tego w słowa.

Wiecie, czego najbardziej żałowałam zaraz po lekturze „Muzy koszmarów”? Tego, że nie przeczytałam wcześniej pierwszego tomu tej historii, czyli „Marzyciela”. Teraz z perspektywy czasu stwierdzam, że mój odbiór całości byłby inny, a samo zanurzenie się w wykreowanym świecie nastąpiłoby łatwiej, bowiem drugi tom jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z pierwszej części. Na początku czułam się przytłoczona ogromem wątków, postaci, rozmiarami świata i odkrywaniem motywów postępowania bohaterów. Na szczęście autorka na tyle zgrabnie prowadzi narrację i nie pozwala się nudzić czytelnikowi, dynamicznie rozwijając akcję, że kiedy już złapałam rytm i przyzwyczaiłam się do bohaterów, po prostu przepadłam w lekturze tej historii.

Urzekł mnie sposób budowania przez autorkę świata przedstawionego. Bogactwo opisów, mnogość szczegółów pozwalają w pełni zanurzyć się w wykreowanych przez nią realiach. Dodatkowym atutem jest piękny, wręcz magiczny język, jakim prowadzi narrację. Każde zdanie ma tutaj znaczenie, a sama powieść może stać się źródłem wspaniałych cytatów.

„Ulice były pełne jak żyły, pulsowały niczym pompowane strumienie krwi. Tłum cisnął się przez miejskie arterie, a potem się z nich wylewał. Szloch krwawił swoimi mieszkańcami.”

Bohaterowie „Muzy koszmarów”, nie tylko ci pierwszoplanowi, wydają się realni, nie są jedynie papierowymi, jednowymiarowymi postaciami. Popełniają błędy, wyciągają z nich wnioski, nie są do końca dobrzy lub źli. Najbardziej przykuła moją uwagę historia sióstr: Kory i Novy, których długą wędrówkę mogliśmy obserwować. Poznajemy je jako nastolatki, które przez całe życie pragnęły dołączyć do niebieskich bogów, a później mamy okazję obserwować ich nieszczęsny los, ciągle zastanawiając się w jaki sposób ich wątek splecie się z nitkami Lazla i Sarai. I kiedy wreszcie dochodzi do konfrontacji, jest po prostu epicko.

Bardzo podobała mi się również kreacja Minyi, potężnej istoty w ciele dziecka, którą w jednym momencie można nienawidzić, by zaraz pochylić się z troską nad dźwiganym przez nią brzemieniem. Poznajemy dokładnie jej motywy i mamy okazję zrozumieć, co doprowadziło ją do przeobrażenia się w tak odpychającą postać.

Sama dwójka głównych bohaterów: Lazlo, który teraz stał się niebieskim boskim pomiotem i odkrywa pełnię swej mocy i martwa Sarai, towarzysząca mu jako duch dostarczają czytelnikowi mnóstwa emocji i dają się łatwo polubić. Wciąż im kibicujemy, świadomi wiszącego nad nimi zagrożenia, nie potrafiąc pogodzić się z możliwością wiecznej rozłąki. Ich uczucie jest pięknie opisane, dostarczając czytelnikowi mnóstwa wzruszeń i powodów do wstrzymywania oddechu.

„Istniało takie słowo z mitologii: „sathaz”. Oznaczało pragnienie posiadania czegoś, co nigdy nie mogło być twoje. Oznaczało bezmyślną, beznadziejną tęsknotę, marzenie ulicznika o byciu królem i pochodziło z opowieści o człowieku, który ukochał księżyc. Lazlo uwielbiał tę historię, lecz teraz ją znienawidził. Mówiła bowiem o pogodzeniu się z niemożliwym, a tego zrobić nie mógł. Gdy Sarai rozwiewała się w jego ramionach, był pewien jednego: musiał z tym walczyć.”

„Muza koszmarów” przedstawia nam fascynującą rozgrywkę bogów, walkę o władzę i wpływy, a także jej pokłosie i jej ciężar dla ciemiężonych przez nich słabszych. To opowieść o tym, jak destrukcyjną siłą może stać się nienawiść i o mocy przebaczenia. O tym, że każdy wybór ma konsekwencje i jak efektem motyla wpływa na losy na pozór niezwiązanych osób.

Nie skłamię, stwierdzając że „Muza koszmarów” wysuwa się na prowadzenie wśród przeczytanych przeze mnie w tym roku książek. Mogę z całego serca polecić ją fanom fantastyki, a także czytelnikom, którzy na kartach powieści szukają emocji i głębszego przesłania. Jestem pewna, że za jakiś czas ponownie wrócę do tej pozycji, teraz znając również „Marzyciela”, ponieważ to jedna z tych historii, które można czytać wielokrotnie, odkrywając w nich za każdym razem coś nowego.

Moja ocena: 6/6

Autor: Ann

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu SQN

, by NieGrzeczne Recenzje

In fantastyka, królestwo

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Tytuł: „Onyx&Ivory”

Autor: Mindee Arnett

Tłumaczenie: Paulina Braiter

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 480

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: Nazywają ją Zdrajczynią Kate. To przydomek, który Kate Brighton odziedziczyła po ojcu, po tym, jak próbował zabić arcykróla Rime.

Wypędzona z szeregów szlachty Kate pracuje jako kurierka pocztowa. W tym fachu mogą przetrwać tylko najlepsi i najszybsi z jeźdźców, bo kiedy zapada noc, na świat wychodzą gadźce – mordercze bezskrzydłe smoki. Na szczęście Kate ma sekret, który zapewnia jej przewagę. Jest dzikunką, władającą zakazaną magią, która pozwala jej wpływać na umysły zwierząt.

I właśnie ta magia doprowadza ją do miejsca, gdzie gadźce za dnia dokonały masakry całej karawany, z której ocalał tylko Corwin Thormane, syn króla. Jej pierwsza miłość, chłopak, którego poprzysięgła zapomnieć po tym, jak skazał jej ojca na śmierć.

Teraz, gdy ich drogi znów się skrzyżowały, Kate i Corwin muszą zapomnieć o przeszłości, by stawić czoło nowemu zagrożeniu i jeszcze mroczniejszym siłom, budzącym się w królestwie.

~*~*~*~

„Onyx&Ivory” Mindee Arnett przyciągnęła mnie najpierw okładką, a następnie opisem. Gdy zaczęłam czytać tę powieść z gatunku fantastyki, poczułam się tak, jakbym przeniosła się w czasie i przestrzeni wprost do świata przedstawionego przez autorkę. Książka okazała się wspaniałą, barwną i niesamowicie wciągającą lekturą, którą chętnie przeczytam ponownie w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Fabuła została poprowadzona w narracji trzecio osobowej z punktu widzenia zarówno Kate, jak i Corwina — głównych bohaterów powieści.

Kate, to królewska kurierka i jednocześnie córka zdrajcy korony. Corwin, arcyksiążę i prawdopodobny następca tronu Norgardu, który skazał ojca ukochanej na śmierć. Po tym, jak ojciec Kate został zabity za usiłowanie zamordowania arcykróla, Kate staje się pariasem pośród ludu Norgardu i podejmuje trudną decyzję o opuszczeniu miasta, które do tej pory było jej domem. Nigdzie nie czuje się na miejscu. Wszędzie traktowana jest jak zdrajczyni, choć to jej ojciec zawinił. Do tego, musi strzec tajemnicy dotyczącej jej prawdziwej natury. Jest bowiem dzikunką – władającą pierwotną magią. Kate potrafi wpływać na umysły zwierząt, lecz jej dar jest w świecie w którym żyje zakazany, a ludzie go posiadający zostają skazani na śmierć.

„Kate nie odrywała od niego wzroku . Jej serce stało się odrębną istotą żyjącą wewnątrz niej, szarpało się i dygotało. Tak wiele rzeczy pragnęła powiedzieć. Pozwoliłeś, żeby mój ojciec umarł. Zniszczyłeś mi życie. Złamałeś mi serce.”

Kiedy Farhold, gdzie pracuje Kate, odwiedza książę podczas objazdu miasteczek, dziewczyna myśli tylko o tym, by nie spotkać dawnej miłości na swojej drodze. Po tym, jak Corwin skazał jej ojca na śmierć, pragnęła o nim zapomnieć raz na zawsze. Niestety Fortuna to bardzo kapryśna kobieta i ponownie stawia tych dwoje naprzeciw siebie. Corwin nie zapomniał tej energicznej, mądrej i pięknej dziewczyny. Wiedział jednak, że jako synowi arcykróla nie jest dane być z tym, kogo sam wybierze. Podejmuje decyzję, by jak najszybciej opuścić miasto i Kate, odgradzając się tym samym od przeszłości i uczuć.

Niedługo jednak główna bohaterka cieszy się samotnością, gdyż wracając z kolejnej kurierskiej dostawy napotyka gadźce – postrach wszystkich miast. Stwory, które dotąd atakowały tylko w nocy, pojawiają się nagle za dnia. Gdy okazuje się, iż ich celem jest orszak arcyksięcia, Kate z drżeniem serca rusza im z pomocą. Ryzykując rozpoznanie, używa swojej magii oraz rewolweru stworzonego przez jej przyjaciela, także dzikuna, by ocalić Corwina. Pielęgnując mężczyznę, ponownie wraca myślami do czasów, kiedy wszystko było prostsze i piękniejsze. Od tej chwili obydwoje wkraczają ponownie na wspólną ścieżkę, by ocalić swój świat i siebie nawzajem.

„Lepiej mieć dwie osoby, które naprawdę szczerze Cię kochają, niż całe miasto niepewnych przyjaciół.”

Ta powieść mnie bardzo przyjemnie zaskoczyła. Spodziewałam się czegoś zupełnie innego, książki przygodowo-fantastycznej. Otrzymałam trzymający w napięciu dramat, świetnie wykreowanych bohaterów, doskonale skonstruowany romans, a do tego wszystkiego tło polityki, która tak jak w realnym świecie także tutaj wpływa na tok wydarzeń oraz mąci ludziom w głowach. Bardzo podobało mi się ukazanie nierówności społecznych i nienawiści do nieznanego. Autorka niezwykle trafnie przedstawiła, co może się stać, jeśli pozwolimy by uprzedzenia i niewiedza stanęły na drodze prawdzie oraz poznaniu.

„Dzikuni czy nie, to wciąż ludzie. Dokonują dobrych i złych wyborów, tak jak i my.”

Walka, jaką toczą bohaterowie odbywa się na dwóch frontach. Konieczność odkrycia, skąd pojawiły się dzienne gadźce mordujące ich lud, nałożą się na poddanie się przez Corwina niebezpiecznym próbom uroru, które mają wskazać następnego arcykróla. Do tego, w najbliższym kręgu arcyksięcia kryje się zdrajca.

Podczas lektury zachwycałam się tym, jak ciekawy zestaw bohaterów przedstawiła Mindee Arnett w swojej powieści. Sama Kate jest silną, niezłomną kobietą, która pomimo życia na wygnaniu potrafiła znaleźć skrawek miejsca, gdzie była, choć trochę szczęśliwa. Z pewnością wiele zmienili przyjaciele, których pragnie za wszelką cenę chronić. To oni są teraz jej rodziną, jedyną, jaka po śmierci ojca jej pozostała. Główna bohaterka nie jest wyidealizowana, ma wady jak każdy z nas i chyba to od razu spowodowało, że polubiłam ją i kibicowałam przez całą książkę. Pomimo tego, iż nadal gdzieś w głębi serca tli się w niej uczucie do Corwina, nie pozwala, by traktował ją jak przygodę, która szybko przeminie, pozostawiając po sobie jedynie ból i żal. Potrafiła unieść się ponad gniew, jaki w niej płonął i pomóc w ocaleniu Norgardu, z którego ją wypędzono.

„Wszyscy jesteśmy ludźmi, Wasza Wysokość, nieważne, obdarzonymi magią czy nie, a każdy człowiek jest zdolny do zdrady.”

Corwin z kolei jest rozdartym wewnętrznie młodym mężczyzną, na którego barkach spoczywa potencjalna odpowiedzialność za swój lud. Po tragicznym wydarzeniu podczas jego wyprawy, z której wrócił z przydomkiem Zagubiony Książę, jest jeszcze bardziej niepewny tego, czy sobie poradzi w roli władcy. Kiedy jednak z bliska zaczyna się przyglądać poczynaniom swojego brata oraz pod wpływem Kate, zaczyna zastanawiać się, czy to, w co do tej pory wierzył, nie jest jedynie złudzeniem i świetną grą prowadzoną przez wrogów, skrytych pod płaszczem przyjaciół. Z przyjemnością śledziłam jego przemianę z niepewnego niejako chłopca w świadomego swej roli oraz siły charakteru mężczyznę.

„ — Sądziłem, że znów zostaliśmy przyjaciółmi… tak jak kiedyś.

Kate zacisnęła wargi. Powróciły wspomnienia ostatnich tygodni — porannych przejażdżek za miastem, przekomarzań, mimowolnych dotknięć. Choć próbowała się opierać, pozwoliła mu znowu zakraść się do jej życia, a sobie zapomnieć o wszystkim, co ich dzieli.

To arcyksiążę. Nigdy nie będzie nikim innym. Westchnęła.

— Nigdy nie będzie już tak jak kiedyś, Corwinie — rzekła cicho. — Te czasy umarły wraz z moim ojcem.

Corwin wzdrygnął się i spuścił wzrok; wyraźnie czuł się winny. odwrócił się i wyszedł, pozostawiając ją w ciemności i ciszy. Samą z własną dumą i niczym ponadto.”

Jeżeli chodzi o pozostałe postaci, przyznam, że byłam niesamowicie mile zaskoczona. Każda z nich ma swoje znaczenie i rolę do odegrania. Jednocześnie, autorka otwiera przed nami jedynie mały fragment wykreowanych bohaterów i życia jakie prowadzili przed pojawieniem się na ścieżce Kate, czy Corwina. Wiele z tych postaci jest niejednoznacznych do tego stopnia, że z zaskoczeniem śledziłam ich przemianę w dobrą, bądź złą stronę. Co do niektórych byłam zaskoczona, kim okazali się w rzeczywistości. Tak samo jak niespodzianką stało się dla mnie rozwiązanie zagadki samej próby zamordowania arcyksięcia przez ojca Kate.

„Wszelka magia wypływa z tego samego źródła, wszystko łączy się ze sobą. Gdy spotyka samą siebie, po prostu znika.”

Cała fabuła jest naprawdę dobrze napisana, pozostawiająca miejsce dla czytelnika na myślenie, niepodająca wszystkiego na srebrnej tacy. Ta książka jest przesiąknięta tajemnicami, wartką akcją, fantastycznymi bohaterami i naprawdę dobrze skonstruowanym wątkiem romantycznym i przygodowym. Autorka przemyca w powieści treści dotyczące nierówności, nietolerancji i manipulacji, walki o lepsze jutro oraz to, do czego są zdolni ludzie, by zdobyć władzę. Powagę powieści bardzo fajnie przełamuje poczucie humoru Arnett, dzięki czemu mroczna nieco fabuła otrzymuje momenty oddechu, kiedy czytelnik może uśmiechnąć się pod nosem.

„— Wyglądasz, jakbyś się denerwował — zauważył Dal. Siedział w fotelu z kieliszkiem wina w dłoni. Według obliczeń Corwina był to już trzeci kieliszek.

Corwin wywrócił oczami.

— Na pewno do mnie mówisz? Ponoć wino to odwaga w płynie.

— Istotnie, tak powiadają. — Dal wstał i uniósł kieliszek w toaście. — I czuję się gotów zabijać olbrzymy i zawstydzać bogów. Chcesz trochę?”

Uwielbiam takie historie i ze szczerego serducha mogę Wam ją polecić, mając nadzieję, że Wam również się ona spodoba. ;) Teraz pozostaje mi z niecierpliwością oczekiwać na kolejną część. :)

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania niniejszej książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

Zakończenie fantastycznej trylogii - "Królowa niczego" Holly Black [Lily]

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

"Zemsta pachnie wilkiem" J.G.Latte [Lily]

"Klan" Adrienne Young, czyli fantastyka o wikingach w młodzieżowym wydaniu [Ann]

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

"Muza koszmarów" - Laini Taylor, czyli historia, która zapiera dech w piersiach [Ann]

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

Zakończenie fantastycznej trylogii - "Królowa niczego" Holly Black [Lily]

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

"Zemsta pachnie wilkiem" J.G.Latte [Lily]

"Klan" Adrienne Young, czyli fantastyka o wikingach w młodzieżowym wydaniu [Ann]

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

"Muza koszmarów" - Laini Taylor, czyli historia, która zapiera dech w piersiach [Ann]

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe