Tytuł: Pogięte bajki 

Autor: Marcin Pełka 

Gatunek: humor   

Ilość stron: 220

Wydawnictwo: Novae Res

“Pinokio napada na bank. W wiosce smerfów narasta konflikt związany z wyścigiem o rękę Smerfetki. Kryzys gospodarczy zmusza ekipę krasnoludków do pracy na kontrakcie w Kolumbii, a między Bolkiem i Lolkiem dochodzi do rękoczynów”

“Pogięte bajki” to zbiór dwudziestu dwóch opowiadań, a właściwie to bajek dla dorosłych. Każda historia nawiązuje do jakiejś bajki z czasów naszego dzieciństwa lub legendy, zasłyszanej od naszych dziadków. 

Pierwsze opowiadanie rozpoczynające zbiór, niemal od razu wywołuje uśmiech, a nawet śmiech. Dialogi między bohaterami są zabawne, pojawiają się wulgaryzmy, ale w mojej ocenie, to właśnie one czynią, że opowiadanie ma “jaja”. 

“– No to po jaką cholerę wyjeżdżasz z protekcjonalnym  “Prrr!”, skoro z góry wiadomo, że i tak się zatrzymam? [...]

– Ależ ty się drażliwy zrobiłeś! – Człowiek próbował złagodzić nieprzyjemną sytuację. – Bąk cię dziś w dupę ugryzł, czy co? [...]

– Dupy to mają osły! U mnie tę część ciała określa się mianem zadu! Za dużo czasu spędzasz na chlaniu wina z tym zielonym oszołomem z bagien.”

I na dobrą sprawę można odnieść wrażenie, że każde kolejne opowiadanie będzie równie zabawne. Kilka następnych historyjek powoduje, że można parsknąć śmiechem, ale większość z tych wspomnianych dwudziestu dwóch opowiadań nie ma nic wspólnego z uśmiechem bądź śmiechem. A przynajmniej u mnie nie nastąpiła taka reakcja. 

Bardzo podobało mi się powiązanie kilku bajek i stworzenie z nich jednej oraz slogan użyty przez autora. Wypadło to świetnie i tak “życiowo”. 

“ – Pronto! [...] Kuźwa! Co wy sobie jaja robicie? Mróz mi dupę urywa, a wy gzicie się w pościeli i zapominacie o akcji? [...] Gówno mnie to obchodzi! Macie tu być tak szybko, jak się da! Nara!

– Jaś czy Małgosia? – zapytał pajac.

– Oboje – odparła dziewczyna z zapałkami. “

Ponadto “Pogięte bajki” napisane są barwnym językiem z użyciem niecodziennych porównań i określeń. Wyjątkowe opisy miejsc i zachowań bohaterów także zasługują na plus. 

W opisywanych legendach przenosimy się w różne baśniowe miejsca, poznajemy różnych bohaterów, sytuacje i jesteśmy świadkami magii. 

Cały zbiór historyjek jest własną interpretacją autora i muszę przyznać, że miał on ciekawe pomysły na fabuły bajek. 

Niektóre opowiadania nie wciągnęły mnie tak bardzo, jak inne, ale zwalam to na swój gust czytelniczy. Mimo tego czytało mi się “Pogięte bajki” lekko, bo autor czaruje słowem i odniosłam wrażenie, że wręcz się nim bawi. 

Cała książka napisana została w narracji trzecioosobowej i myślę, że w innej formie nie miałaby ona takiego polotu, gdyż wszechwiedzący narrator najlepiej się tutaj nadawał. I szczerze mówiąc, to również mi się bardzo podobało. 

“Pogięte bajki” to lekka i przyjemna lektura, szczególnie dla osób, które nie przepadają za pełną powieścią, okraszona humorem i niezwykłymi miejscami, jak i bohaterami. 

Za możliwość przeczytania książki, dziękuję wydawnictwu Novae Res.

Samanta Louis 

Autor: Nina Nirali

Kategoria: literatura kobieca, obyczajowa

Wydawnictwo: Novae Res

Stron: 165

Nina Nirali napisała piękną, wzruszającą opowieść, która w tak krótkim czasie zawładnęła moim sercem, poruszając najbardziej wrażliwe miejsca. „Kiedy znów się spotkamy” pokazało mi, że przeznaczenie chyba naprawdę istnieje i czeka, aż człowiek wreszcie je pozna, dążąc do spełnienia. Spełnienia wszystkich swoich marzeń, pragnień, odległych, pozostawionych na inny czas celów. Poszukiwanie własnej tożsamości, wycieczki w dalekie zakątki świata, piękna, barwna miłość. Czegóż chcieć więcej? Czytelnicy spragnieni ów miłości, odnajdą w tej książce coś dla siebie. Uderzającą falę uczuć, namiętności, pożądania i emocji, nieustannie towarzyszących bohaterom. 

Historia opowiada o młodej, skromnej tłumaczce języka niemieckiego, mieszkającej w ślicznym Wiedniu. Kobieta prowadzi spokojne życie, sama zresztą będąc dość nudnawą osobą. Nie lubi wychodzić na imprezy, które swoją drogą bardzo ją przytłaczają, nie spędza czasu, spełniając się rozrywkowo. Woli poczytać dobrą lekturę, napawać się spokojem i ciszą. Zoe jest rozwódką, lecz dość szczęśliwą. Jej były mąż to zarazem cudowny przyjaciel, gotowy zawsze nieść pomoc. Jednak w momencie, gdy Zoe robi sobie małą wycieczkę do Brukseli, pomoc nie będzie wskazana. Przypadkiem natrafia na przystojnego mężczyznę o arabskich korzeniach, który robi na niej ogromne wrażenie. Los sprawił, że oboje ponownie się spotykają, a jedna noc będzie tylko początkiem wszystkiego. 

Polityk Mason Gupta Singh to bogaty, pełny rezerwy polityk, budzący skrajne uczucia w kobietach. Znajduje się w luźnym związku z piękną Hasamą, lecz po bliższym poznaniu z Zoe, jego Madhumakkhee (pszczoła), do mężczyzny dociera, że tak naprawdę małżeństwo z Hasamą byłoby największym błędem jego życia. Mason wraca do codzienności, do Londynu, lecz w głowie wciąż widzi obraz skromnej, otwartej, zawsze uśmiechniętej Zoe. 

„Kiedy znów się spotkamy” dostarczyło mi miłych wrażeń. Już dawno nie czytałam czegoś tak luźnego, a zarazem dostarczającego porządnych emocji. Wydawałoby się to sprzeczne, jednak tak właśnie było. Chociaż niejedna osoba mogłaby pomyśleć „hej, to się dzieje za szybko!”, mnie się podobało. Akcja niepotrzebnie nie przynudzała. Historia jest o miłości, i tej miłości nie brakuje, a to było najważniejsze. Bohaterowie wzbudzili moją ogromną sympatię. Zoe jako postać żeńska sprawiła, że powoli odzyskuję wiarę w normalne, niedenerwujące bohaterki w książkach, a dzięki Masonowi nie raz i nie dwa miałam wypieki na twarzy przez jego jak i myśli, tak i słowa wypowiadane do kochanki. Polubiłam także Petera, byłego męża Zoe, który okazał się przykładem cudownego przyjaciela. Oczywiście nie zabrakło złych charakterów jak Hasama czy po części Leila, matka naszej pszczółki, jednak uważam, że tak silny wątek rodzinny dodał tej książce na wartości. Poszukiwanie i odnajdowanie własnej tożsamości na tle pięknych Indii było naprawdę miłym, ciekawym doświadczeniem dla mnie jako czytelniczki. Miałam okazję sporo dowiedzieć się na temat tego kraju dzięki zamieszczonym w opisach informacjom, dobrze wplecionym w całą akcję. Lubię tamtejszą kulturę, także czytanie o tym było jak miód na serce. 

„Zawsze uczono mnie, aby wszystko planować, każdy dzień, miesiąc, a nawet rok. W końcu całe życie miałem zaplanowane. Gdy pojawiłaś się ty, żaden plan się już nie sprawdzał, a ja… zacząłem naprawdę żyć”

W książce podobało mi się sporo wątków. Od tego rodzinnego, miłosnego, po religijny. Bohater z początku prezentuje się jako ateista, mimo swoich muzułmańskich korzeni, jednak z biegiem czasu, z postępami w znajomości z Zoe, mężczyzna przechodzi radykalną zmianę dotyczącą wiary, co wyjątkowo sprawiło, że poczułam się jeszcze bardziej zaintrygowana. W końcu miłość przyczyniła się do czegoś, co wydawałoby się nie do zrealizowania. Do wiary w Stwórcę, z kogoś, kto sprawuje nad nami pieczę, pomaga odzyskać sens istnienia, wskazać lepszą dla nas ścieżkę. Tak właśnie dzieje się z bohaterami „Kiedy znów się spotkamy”. Odnajdują prawidłową, pełną emocji, wzruszeń, upadków i wlotów drogę, którą muszą przejść, aby być tym, kim naprawdę powinni się stać. 

„Religia ma łączyć, ma uczyć. Właściwie postrzegana pozwala być i pozostać człowiekiem”

Nina Nirali odwaliła kawał dobrej roboty, pisząc tę krótką, lecz uczuciową lekturę. Serce nie raz zabiło mi mocniej, czytając o losach bohaterów, których jak wspomnę, ogromnie polubiłam. Cała książka pozostawiła we mnie same miłe odczucia. Piękne krajobrazy Indii, wyprawy do odległych miejsc, walka o trwały, silny związek, żeglowanie na morzu wątpliwości — to wszystko sprawiło, że „Kiedy znów się spotkamy” to świetna odskocznia od poważnych, ciężkich lektur. Styl autorki dodatkowo powoduje, że książkę czyta się w oka mgnieniu, dlatego nie pozostaje mi nic innego jak polecić tę pozycję i zachęcić do kupna, gdy tylko ukaże się w sprzedaży. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res. 

Do poczytania,

Arystokratka 

Tytuł: Deadline 

Cykl: Przegląd Końca Świata 

Tom: 2 

Autor: Mira Grant 

Wydawnictwo: Sine Qua Non 

Liczba stron: 504 

Cena: 34,90 zł

Tytuł: Przegląd końca świata. FEED 

Tytuł oryginalny: Feed 

Autor: Grant Mira 

Wydawca: Wyd. Sine Qua Non 

Data premiery: 7 Listopada 2012 r.

Ilość stron: 496

Okładka: miękka

Cena: 34,90 zł

Autor: Katy Regnery
Tytuł: Weteran
Seria: Współczesne Baśnie
Wydawnictwo: NieZwykłe
Rok wydania: 2018
Stron: 347


   Bardzo się cieszę, że akurat ta książka będzie pierwszą zrecenzowaną przeze mnie na naszym nowym blogu. Od razu przyznam, iż jest to jedna z niewielu pozycji, które czytałam w ostatnim czasie z zapartym tchem. Do tego to właśnie przez nią uroniłam kilka łez, a nawet zdarzyło mi się przejechać przystanek tramwajowy, na którym miałam wysiąść. Ale po kolei…

   Savannah Carmichael to niesamowicie zdolna i pracowita dziewczyna pragnąca w swoim życiu przede wszystkim sukcesu. Wyjeżdża z rodzinnego miasteczka, aby spełniać się zawodowo jako dziennikarka śledcza. Niestety los nie jest dla niej łaskawy. Savannah daje się omotać pewnemu cwaniakowi, co kończy się tragedią – jej kariera wisi na włosku, a dziewczyna jest zmuszona wrócić do domu z podkulonym ogonem. Dzięki starej znajomej dostaje drugą szansę – ma napisać ckliwy materiał na Dzień Niepodległości. Chociaż temat kompletnie Vannie nie leży, a praca w dziale Lifestylowym nie jest spełnieniem jej marzeń to, jednak od czegoś musi zacząć. Szybko wpada na pomysł, aby opisać losy okaleczonego i żyjącego niczym pustelnik weterana wojennego Ashera Lee.    Jest tylko jeden problem. To zadanie wydaje się z góry skazane na porażkę. Mężczyzna bowiem od dobrych kilku lat nie wychodzi ze swojego mieszkania oraz nikogo do siebie nie dopuszcza, pozostając jedynie pod opieką znajomej babci (notabene świetnie wykreowana postać). Okaleczony podczas wybuchu, przez swój wygląd czuje się wykluczony ze społeczeństwa, które zamiast traktować go jak bohatera – widzi w nim bestię.

   Jak zapewne się domyślacie, Vannie jakimś cudem (jakim przekonacie się sami, ale tu ponownie – pani Potts „opiekunka” Ashera zbiera laury) udaje się go przekonać do wywiadu i tak oto w ten sposób nasi bohaterowie poznają się, powoli odnajdując w sobie uczucia, o jakich wcześniej nie marzyli.

   Historia oparta została na kanwie baśni „Piękna i Bestia”, która od zawsze i już na zawsze ma szczególne miejsce w moim sercu. Uwielbiam ją pod każdą postacią – zarówno tę oryginalną, jak i Disneyowską, więc tym bardziej cieszy mnie jej nowsza, świeższa wersja „dla dorosłych”. Bo sceny seksu i owszem w „Weteranie” znajdziemy, muszę jednak dodać, iż są naprawdę dobrze napisane. Raczej subtelne, a na pewno wyważone i opisane ze smakiem. Nawet standardowe „dojdź dla mnie maleńka” tutaj nabiera nowego wymiaru.

Trochę o kreacji bohaterów.

   Savannah, jak już wspomniałam, jest kobietą żądną sukcesu, za który przychodzi jej słono zapłacić. Zresztą to nie jedyne błędy, jakie popełnia, obdarzając wszystkich ogromną ufnością. I to jest taki mały minus tej książki, ponieważ jak na dziennikarkę śledczą, która została już raz oszukana, powinna wykazać się większą ilością rozsądku.

   Asher za to kradnie serce od razu. Chociaż… może ciut mało w nim „Bestii”? Jedno jest pewne – to postać ciekawie wykreowana, wyróżniająca się spośród tych wszystkich „milionerów” czy „bad boyów”. Ten mężczyzna ma duszę i to jaką piękną… Można zakochać się w nim bez pamięci.

   Wisienką na torcie jest pani Potts – opiekunka Ashera. Jej uwagi, działania i zagrania są bez wątpienia świetne, czasem zabawne, czasem przesadzone, lecz mądrości życiowej nie można jej odmówić.

   Katy Regnery ma przecudny styl. Każdą kolejną stronę czyta się z ogromną przyjemnością, zapominając o całym świecie. Nie sposób nie zatopić się w historii po same uszy, czy odłożyć ją na dłużej niż kilka minut.

    Na zakończenie muszę dodać, że jeśli lubicie ostatnio modne mroczne erotyki, to nie jest jedna z tych pozycji. To książka o miłości. Pięknej, prawdziwej miłości, która rodzi się pomiędzy dwoma zranionymi duszami. A czy przetrwa pomimo przeciwności losu? Aby się o tym przekonać, musicie (koniecznie!!) przeczytać „Weterana”.

Moja ocena mocne 5/6

 Autor: Meg