NieGrzeczne Recenzje: śmierć

In Diana Brzezińska, kryminał

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

Tytuł: „Zaufasz mi”

Autor: Diana Brzezińska

Wydawnictwo: Otwarte

Ilość stron: 528

Rok wydania: 2020

Opis wydawcy:

Policja w Szczecinie znów ma pełne ręce roboty. Miastem wstrząsają wiadomości o kolejnych samobójstwach. Życie odbiera sobie młody chłopak wychodzący na prostą, nastolatka, która ma wszystko, ojciec dwójki dzieci... Co pchnęło ich do samobójstwa? I czy na pewno sami odebrali sobie życie?

Ada Czarnecka przechodzi traumę po ostatnim śledztwie. Bierze urlop, zrywa wszelkie kontakty i wyjeżdża, zostawiając wszystko za sobą. Jednocześnie podejmuje trudną decyzję o rozwodzie.

Krystian Wilk nie pozwala jej jednak zniknąć na długo. Ściąga ją z powrotem na komendę do zespołu śledczego do sprawy tajemniczych samobójstw. Jednak to nie jedyny powód. Krystian już wie, co znaczy dla niego rudowłosa psycholog policyjna. I choć Ada ciągle nie potrafi mu zaufać, ich relacja coraz bardziej się zacieśnia...

~*~*~*~

Kontynuacja „Będziesz moja” uderza ponownie bardziej w gatunek obyczajowy, niż w kryminał, skupiając się na traumie pani psycholog oraz walce komisarza o tę niezwykłą przyjaźń, który również boryka się z problemami. Autorka skupia się na relacjach między bohaterami, którzy nie są zero jedynkowi, lecz pełni rys, ran, jakie z trudem próbują zaleczyć. W tej walce z trudnościami trochę gubi się wątek kryminalny, choć jest z pewnością dużo ciekawszy niż w pierwszej części.

Ada przebywa na zwolnieniu, nie mogąc sobie poradzić z tym, co wydarzyło się podczas porwania jej przez mordercę. Dręczące ją koszmary nie pozwalają zapomnieć o koszmarze jaki przeżyła. Wyjeżdżając do rodziców, urywa wszelkie kontakty, pragnąc uciec przed problemami. Ciągnięta przez siostrę od jednego specjalisty do drugiego, czuje bezradność. Wie, że nikt nie zrozumie tego, co przeżyła, a tym samym, nie jest w stanie jej pomóc. Była tylko jedna osoba…

"Krystian pochylił się nad biurkiem, ich twarze znalazły się zaledwie kilka centymetrów od siebie. Z przyjemnością chłonął zapach jej perfum. Frezja z nutą róży, goździka i narcyza idealnie pasowała do Ady. Od kiedy wprowadziła się do niego, a w jego łazience stanęła szklana buteleczka z zielonym płynem, pokochał ten zapach bez reszty."

Krystian po tym, jak nie uchronił Ady przed porwaniem, usiłuje zagłuszyć wyrzuty sumienia w jedyny sobie znany sposób. Ponownie rozpoczyna swoje jedno nocne podboje, powoli wyniszczając swój organizm. W pewnym momencie jednak trafia na sprawę, która może dać mu to, czego potrzebuje – motywacji dla Ady, by powróciła do pracy, a przede wszystkim, do niego.

Kiedy policja otrzymuje wiadomości o kolejnych samobójstwach, prokurator Przemysław Wilk zaczyna podejrzewać, że ktoś nakłania tych ludzi do ukrócenia swojego życia i wcale nie jest to ich samodzielna decyzja. Ta sprawa daje z kolei Krystianowi pretekst do kontaktu z Adą. Krok po kroku, stara się dotrzeć do kobiety, którą wcześniej zawiódł. Gdy kobieta zaczyna walczyć o swoje stanowisko pracy i zdrowie psychiczne, Krystian wikła się w związek z inną tylko po to, by udowodnić Adzie, że jest zdolny do bycia tylko z jedną kobietą. Jak ta historia się zakończy? Cóż… Tego musicie się przekonać sami, sięgając po tę lekturę, ale wierzcie mi, ostatnie strony naprawdę Was zaskoczą. ;)

"Policjanci wymienili między sobą zakłopotane spojrzenia. Samo pojawienie się prokuratora było dosyć kłopotliwe, nie mówiąc już o osobie, której zupełnie nie znali, a która nie była wezwanym negocjatorem."

Bohaterowie ponownie zostali świetnie wykreowani i nie ustępują poprzedniej części. To niewątpliwie największy atut autorki, która świetnie potrafi pokazać złożoność relacji międzyludzkich, ich problemy oraz walkę z własnymi słabościami. Wątek kryminalny, choć dużo lepiej nakreślony, niż w pierwszej części, to jednak dalej wydaje się powoli walczyć o główną rolę z bohaterami i ich kłopotami. Z pewnością zakończenie daje nam nadzieję na ciekawą zagadkę kryminalną w trzeciej części. Osobiście nie mogę się jej doczekać, bo to co się dzieje na ostatnich stronach to kryminalne ciasteczko z kremem. ;)

Książki Diany Brzezińskiej może i nie są klasycznym kryminałem, choć pewnie w zamierzeniu takie miały być, jednak poruszane w nich problemy oraz naprawdę dobrze wykreowane postaci, powodują, że czyta się je szybko, płynnie i z wciąż rosnącą ciekawością. Polecam Wam zatem powieści tej autorki z czystym sumieniem, bo warto zagłębić się w historię, jaką nam opowiada na ich kartach. :D

Lily

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Otwarte.

, by NieGrzeczne Recenzje

In dramat, editio red

"Rysunkowy chłopak" K.N. Haner [Lily]

Tytuł: „Rysunkowy chłopak”

Autor: K. N. Haner

Wydawnictwo: Editio Red

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 352

Opis Wydawcy: Pełna dramatyzmu i emocji powieść o zwykłej dziewczynie, którą spotyka wymarzonego mężczyznę.

Od tragicznej śmierci brata Diana z dnia na dzień popada w coraz większą depresję. Dziewczyna nie potrafi cieszyć się z czegokolwiek, a wypadek na uczelni sprawia, że ma ochotę ze wszystkiego zrezygnować, nawet z wymarzonych studiów artystycznych. Jest przekonana, że nie ma siły walczyć o swoją przyszłość, a tym bardziej o siebie. Wtedy poznaje Ryana. Ten jeden moment sprawia, że wszystko się zmienia. Mężczyzna wydaje się być idealny, pomaga jej odnaleźć radość życia i poradzić sobie z problemami.

Czasami jednak nic nie jest takie, jakim się wydaje. Chwile są ulotne, a czasu nie da się zatrzymać.

Czy Diana i Ryan zdołają oszukać przeznaczenie?

~*~*~*~

Po dość mocnej historii zaprezentowanej w „Nieczystych więzach”, K. N. Haner przychodzi do czytelników z łagodniejszą oprawą. „Rysunkowy chłopak” to opowieść osadzona w czasach studenckich, gdzie głównymi bohaterami są: zamknięta w sobie Diana i przebojowy Ryan.

Na samym początku poznajemy Dianę. Dziewczyna próbuje poradzić sobie z tragiczną śmiercią brata, jednak nic nie jest w stanie jej pomóc. Z dnia na dzień popada w coraz większe odrętwienie. Nie potrafi się z niczego cieszyć, a sytuacja na uczelni, gdzie studiuje tylko pogłębia depresyjny stan. Kiedy wydaje się, że nie widzi w swoim życiu sensu, na jej drodze staje Ryan. W tym momencie wszystko ulega zmianie. Ale czy ten mężczyzna, który pomaga jej stanąć na nogi, faktycznie jest tak idealny na jakiego się kreuje?

"Akurat przechodziłam korytarzem w stronę wyjścia na ogród, gdy nagle dostrzegłam Ryana. Stał w holu przed głównym wejściem. Moje serce zaczęło walić jak szalone."

Ta książka z pewnością jest zupełnie inna od tej, którą miałam okazję przeczytać, zapoznając się z twórczością autorki. Przyznam, że początkowo nie mogłam jakoś wejść w tę historię. Było zbyt… słodko, a jednocześnie za bardzo melodramatycznie. Jednak im głębiej wnikałam do świata wykreowanego przez Haner, tym ciekawiej się robiło.

Na pewno, nie brakuje tu emocji. Jest ich naprawdę sporo, gdyż i bohaterka nie miała łatwo. Śmierć bliskiej osoby zawsze pozostawia po sobie ślad i w tym wypadku również tak było. Diana jednak wciąż rozpamiętując tragedię nie pozwala sobie przez długi czas na oczyszczenie i wyrwanie się z okowów żałoby. Do tego nakładają się całkiem nowe problemy, przez które dziewczyna stanie w końcu na krawędzi. Czy rzuci się w przepaść, czy też ponownie ktoś ją uratuje przed ostatecznością?

"Podeszłam do barierki, sekundę później byłam już po drugiej stronie. Wystarczyło jedynie puścić poręcz (...) Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, co popycha osoby do podjęcia takiego kroku. Powody na pewno w każdym przypadku są różne, ale cel tylko jeden... Ulżyć swojemu cierpieniu."

Nie mam pojęcia, jak to jest, ale od jakiegoś czasu mam problem z bohaterkami powieści, jakie czytam. I tu nie było inaczej. Dziewczyna, pomimo dramatycznych przeżyć, nie przekonała mnie, w dodatku mnie drażniła. Za to moją sympatię zyskał Ryan, choć facet ma niejedno za uszami, to mu trzeba przyznać ;)

„Rysunkowy chłopak” napisany został w narracji pierwszoosobowej z punktu widzenia Diany. Historię czyta się płynnie i szybko, zaś tajemnice to niejako podtytuł niniejszej powieści. Jeżeli lubicie dramaty i mnóstwo emocji, to z pewnością będziecie się dobrze bawić podczas lektury. ;)

Lily

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Editio Red.

, by NieGrzeczne Recenzje

In decyzje, dramat

"Powiedz mi to szeptem" - niekończąca się spirala przemocy w powieści Kerry Anne King [Lily]

Tytuł: „Powiedz mi to szeptem”

Autor: Kerry Anne King

Tłumaczenie: Justyna Spandel

Wydawnictwo: Niezwykłe

Ilość stron: 354

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: Samotna matka, Maisey Addington, nigdy nie spełniała oczekiwań swojej matki. Nie wyszła za mąż, była odrobinę zagubiona w życiu i marnowała swoje wysokie IQ na pracę bez perspektyw. Jedyną rzeczą, która wychodzi Maisey, jest jej relacja z dwunastoletnią córką, Elle… dopóki rozmowa telefoniczna nie niszczy równowagi ich życia. Matka Maisey jest w śpiączce, a starzejący się ojciec musi zmierzyć się z oskarżeniami o znęcanie się i zaniedbanie.

Wracając do rodzinnego domu, Maisey musi podjąć rozdzierającą serce decyzję dotyczącą wyboru podtrzymania życia swojej matki lub jej śmierci. Zdezorientowany ojciec zniszczył dokumenty rodzinne, a wśród nich znajdowała się ostatnia wola matki. Szukając odpowiedzi, Maisey odkrywa jedną tajemnicę za drugą, aż trafia na druzgocącą prawdę.

Obsesja Maisey dotycząca rozwiązania rodzinnej tajemnicy zmusza ją do zbadania swoich najmroczniejszych wspomnień oraz jest bodźcem do rozpoczęcia walki z ojcem Elle o opiekę nad nią. Czy miłość Maisey do córki będzie na tyle silna, aby przerwać krąg przemocy i stworzyć dla nich nowy początek?

~*~*~*~

Powieść „Powiedz mi to szeptem” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Kerry Anne King. Jestem zaskoczona, jak bardzo poruszyła mnie ta książka. Sam tytuł zwiastował dużą dawkę emocji, lecz to, co otrzymałam, było szokującym obrazem, o którym może i mamy świadomość, że istnieje, lecz traktujemy go, jako odległy. Takie historie dzieją się gdzieś poza nami, gdy jednak spojrzymy na problem przemocy w rodzinie z bliska, czujemy niemoc wobec bólu ukrytego za uśmiechem.

"Według mnie czas nie jest liniowy. Płynie w losowych pętlach i wirach, a niekiedy niezrozumiałe skacze. Rozkoszowała się możliwością posiadania osobistego tunelu czasoprzestrzennego, który otwiera się na alternatywne kontinuum czasu, ilekroć jestem zaangażowana w interesujące mnie zajęcie: czytanie, mówienie czy malowanie."

Główna bohaterka jest dość specyficzną osobą. Wydaje się być mało rozgarnięta, zagubiona we własnych myślach. A jednak, pomimo tego, iż nie odnajduje się wśród meandrów życia, ma cudowną córkę, która jest dla niej wszystkim. Maisey Addington nie miała łatwego dzieciństwa. Pomimo posiadania kochających rodziców, przez cały czas czuła, że w jej rodzinie brakuje kogoś bardzo ważnego. Kiedy jej matka – Leah, trafia do szpitala, zaś ojcu grozi więzienie, kobieta wraca do domu. Na miejscu okazuje się, że musi podjąć bardzo trudne decyzje. Do kłopotów zdrowotnych obojga jej rodziców dochodzą także skrywane przez lata tajemnice matki, które mogą wszystko zmienić.

"Chcę wsiąknąć w podłogę pośrodku porozrzucanych dokumentów i szlochać jak przestraszone dziecko, ale nie mogę. Jest zbyt wiele do zrobienia. A ja jestem jedyną osobą, która może się tym zająć."

Maisey wydawała mi się być naprawdę zagubiona i bardzo niezdecydowana, co do własnego życia i decyzji, jakie musi każdego dnia podejmować. Z pewnością wpływ na to, jaka była główna bohaterka, miało zachowanie i lęki jej matki, które na nią przelewała. Choroba Leah daje szansę kobiecie rozwiązać zagadkę z przeszłości, i wreszcie pozwolić zaznać zasłużony spokój. Obsesyjnie więc dąży do wyciągnięcia na światło dzienne wszystkich mrocznych rodzinnych sekretów. Odnalezienie siostry, do tej pory będącej dla niej jedynie wymyśloną przyjaciółką ze wspomnień spowoduje lawinę, jakiej nikt nie zdoła zatrzymać.

"Całe moje dotychczasowe życie było kłamstwem, a ludzi, z którymi muszę o tym porozmawiać, nie są w stanie udzielić mi odpowiedzi."

Wszystko, co dotąd było niewyraźne i mgliste w głowie Maisey, nagle nabiera ostrości i sensu. Kiedy zaś dochodzi do sytuacji, gdy to córka głównej bohaterki jest zagrożona, szepty zmieniają się w rozpaczliwy krzyk o sprawiedliwość dla jej matki, Marley, Elly oraz dla niej samej. Córka Leah rozpoczyna więc walkę o życie bez przemocy i strachu. Czy zdoła się wyrwać z tego zaklętego kręgu?

"Zazwyczaj, kiedy na mnie krzyczy, wycofuję się, ale teraz, z silnym mężczyzną siedzącym obok, zaczynam naśladować wkurzający, racjonalny ton głosu Grega. Część mnie podnosi spiczaste uszy i przejmuje kontrolę."

Fabuła poprowadzona została głównie oczami Maisey, w narracji pierwszoosobowej. Z drugiej strony otrzymujemy opowieść Tony’ego – strażaka, który walcząc z własnymi cieniami z przeszłości, mimowolnie zaczyna pomagać kobiecie wrzuconej w wir dramatycznych wydarzeń. W tym wypadku, narracja została utrzymana w trzeciej osobie. Wszystkie luki w opisywanej historii, autorka uzupełnia poprzez dziennik matki głównej bohaterki.

"Bardziej od ciała bolała mnie dusza. Coś we mnie pękło i od tej chwili było już złamane. Mógłbyś pomyśleć, Walterze, że zostało to już naprawione dzięki wszystkim latom spędzonym z Tobą, ale sądzę, że niektórych rzeczy nie da się naprawić."

Postać Tony’ego idealnie została wpasowana w niniejszą powieść. Powoli odkrywa przed nami, dlaczego tak bardzo zaangażował się w sprawę zupełnie mu obcej dziewczyny. Szybko przywiązuje się zarówno do niej, jak i do jej córki. Wciąż jednak tkwi w przeszłości, która widziana oczami dziecka, głęboko się w nim wyryła wpływając na to, w jaki sposób postępuje, jako dorosły mężczyzna.

"I nagle wspomnienie przenika go tak głęboko, że prawi upuszcza broń. Wypuszcza jeden nierówny oddech, zanim odzyskuje kontrolę. Zawsze tak robi, to część jego ćwiczenia."

„Powiedz mi to szeptem” niewątpliwie skłaniająca do myślenia, ukazująca przemoc ukrytą pod płaszczem miłości. Kerry Anne King pokazuje czytelnikowi, że to, co przeżywa małe dziecko, kształtuje je w określony sposób. Niejednokrotnie lęki odczuwane przez dorosłego wypływają z przeszłości. Jednocześnie autorka daje nam wyraźnie do zrozumienia, jak związek dwojga ludzi może być toksyczny, i jak łatwo możemy wpaść w spiralę błędów popełnionych przez rodziców, świadomie bądź nie, powielanych przez nas w przyszłości.

Moja ocena: 6/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Niezwykłe.

, by NieGrzeczne Recenzje

In bestia, Bestia.PrzebudzenieLizzyDanton

Kim jest prawdziwy potwór w powieści L.A. Fiore „Bestia.Przebudzenie Lizzy Danton”? [Lily]

Tytuł: „Bestia. Przebudzenie Lizzy Danton”

Autor: L.A. Fiore

Wydawnictwo: Niezwykłe

Rok Wydania: 2018

Ilość stron: 296

Opis Wydawcy:

Nazywają go potworem.

Zimne jak lód bladoniebieskie oczy prześwietlają cię na wylot.

Jest bezwzględny.

Jest okaleczony.

Jest niebezpieczny.

Żyje w zamku godnym baśni, ale nie jest księciem.

Jest bestią.

Jest brutalem.

Jest zabójcą.

Przeznaczenie sprawi, że nasze światy zderzą się ze sobą.

Nazywają go potworem, ale jest moim ocaleniem.

~*~*~*~

Powieść, którą miałam okazję przeczytać, jest napisana lekkim, swobodnym stylem, w dodatku z ciekawą i intrygującą fabułą. Co prawda, język autorki czasami troszkę mi nie pasował do klimatu Szkocji, były to jednak, tylko momenty. Jeżeli chodzi o całą fabułę, jest niczym powiew świeżości po nieco statycznych w swych rozwiązaniach romansach. Wczułam się zarówno w klimat, jaki nakreśliła autorka przenosząc czytelnika do Szkocji i tajemniczej posiadłości Lairda, jak również od razu poczułam więź z bohaterami przedstawionymi na kartach książki.

Wydaje mi się, że dobrze zacząć od tego, co mimo wszystko, trochę nie wyszło w tej pozycji. Dokładniej, chodzi o samą końcówkę powieści. Tak, zaczynam od końca. :D Trudno będzie mi wyjaśnić Wam, z czym konkretnie miałam problem, gdyż tym samym zdradziłabym zakończenie, zatem zobrazowanie tego będzie nieco mgliste, wybaczcie. Chodzi bowiem, o mało realne wydarzenie i zdumiewającą, całkowicie nie rzeczywistą reakcję, zarówno „gości”, którzy są jego świadkami, jak również samych głównych bohaterów. O ile, Brochana mogłabym zrozumieć, o tyle zupełnie nie uwierzyłam w podjęte działania i reakcję pozostałych postaci.

Kolejnym mankamentem dla mnie były, ogólnie ujmując, wulgaryzmy. Choć nie uświadczymy ich tu w ogromnej ilości, jak to niestety miało miejsce w wielu czytanych ostatnio przeze mnie romansach, to po prostu nie pasowały i do postaci, która je wypowiadała, i do całości powieści, która jednak stara się utrzymywać pewien styl i poziom. Naprawdę, na określenie, na przykład, narządów płciowych, istnieje więcej słów, niż te, które wychodzą z ust Lizzy… Ale, jak mówię, to są moje odczucia, Wam może to zupełnie nie przeszkadzać i nawet nie zwrócicie na to uwagi. ;)

Tyle z moich wątpliwości. Pora na pozytywy.

„Bestia. Przebudzenie Lizzy Danton” zaskoczyła mnie, gdyż opis zupełnie nie oddaje treści książki. Chyba pierwszy raz mi się przydarzyło, iż podczas lektury miałam oczy niczym kot ze Shreka, tyle że ze zdziwienia. Co i rusz spoglądałam na tył okładki, czy faktycznie czytam właściwą książkę. Dobra, przyznaję, że nie wiedziałam, czy zaliczyć to do minusów, czy też pozytywów. Bądź co bądź, niespodzianka była mimo wszystko przyjemna. :D Koniec dygresji, wracajmy do meritum, czyli treści. Spodziewałam się mrocznego romansu z mężczyzną uważanym przez gawiedź za potwora, prawdziwej bestii, niczym ze znanej zapewne większości historii o „Pięknej i Bestii”. Nic bardziej mylnego. Bestia została użyta w niniejszej powieści jako przenośnia dla pokazania, iż potwory mogą kryć się tam, gdzie się tego nie spodziewamy, bądź w ogóle nie powinno ich tam się spotkać.

Mamy zatem dwójkę głównych bohaterów; Brochana, zabójcę na zlecenie oraz Elizabeth, skrzywdzoną przez matkę i zagubioną w życiu artystkę. Kiedy Lizzy otrzymuje informację o spadku pozostawionym jej przez ciotkę, której nie było jej dane poznać, przeczuwa, że w końcu może będzie miała swoje miejsce. Przyjeżdża zatem do małej wioski w Szkocji, Tulloch Croft, zachwycając się pięknem tamtejszych widoków. Jej wzrok przykuwa majestatyczna posiadłość wpisująca się w zachwycający krajobraz. Od razu pojawia się w jej głowie myśl, że należy ten zapierający dech w piersiach widok uwiecznić. Nie zrażona obiegowymi opiniami mieszkańców o zabójczym, dosłownie jak i w przenośni, Lairdzie postanawia poprosić właściciela majątku o możliwość uwiecznienia na płótnie tego urzekającego miejsca.

"Zakochałam się. Postanowiłam zapukać; (...). Czy jest tam równie cudownie jak na zewnątrz?"

Od samego początku jest zafascynowana nie tylko Szkocją, ale i niedostępnym, tajemniczym oraz nieco burkliwym Brochanem. Mężczyzna przyciąga ją niczym magnes, choć sam stara się odepchnąć dziewczynę, zwłaszcza kiedy dowiaduje się o jej pokrewieństwie z Biranną Calhoun. Lizzy mimo iż nigdy nie była w Szkocji, jest dobrze znana mieszkańcom, a raczej jej matka Norah, która uciekła w niesławie, separując swoją córkę od ciotki Brianny. Los jednak bywa przewrotny i potrafi dwie skrzywdzone dusze ze sobą połączyć. Cóż, może nie tyle los miał coś z tym wspólnego, co właśnie przewidująca i, jak twierdzi Brochan będąca wiedźmą, cioteczka. :D

Śmierć Brianny odbiła się na Brochanie, którego to kobieta broniła przed potworem jakim był jego ojciec, przez co stała się mu bliska bardziej niż człowiek, który zamiast miłości dawał mu jedynie odczuć nienawiść i ból. Ponownie dochodzimy do słowa „bestia”. Wydawało mi się przez całą fabułę, że określenie to pasuje do bardzo wielu postaci, zaś najmniej do głównego bohatera.

"Odnajdź szczęście, Brochanie. Życie jest za krótkie, by żyć nienawiścią."

Zarówno Brochan, jak i Lizzy próbują poradzić sobie z ranami zadanymi im w przeszłości, z cieniami wciąż wiszącymi nad obojgiem, oraz rodzącym się miedzy nimi uczuciem. O ile, Lizzy wydaje się, że znalazła swoje miejsce i jest pewna tego co czuje oraz, że może zacząć od nowa, o tyle w Brochanie jest dużo więcej, strachu, co ciekawe jak na zabójcę, oraz niezaleczonych blizn, które nadal się sączą, sprawiając, że jego serce stanowi niezdobytą twierdzę. To, czy Lizzy uda się choć trochę ją naruszyć, przekonacie się sami sięgając po tę pozycję. ;) Przyznam się Wam, że z Lizzy połączył mnie sposób czytania, czym zdobyła niekwestionowaną moją sympatię. :D

"- Co robisz? - Brochan przestał czytać. Położył na kolanach książkę i zaczął mi się przyglądać.

- Czytam zakończenia.

- Zanim przeczytasz książkę?

- Tak.

- Dlaczego?

- Skoro nie podoba mi się zakończenie, to po co tracić czas i czytać całą książkę?

- Jeśli znasz zakończenie, po co zawracać sobie głowę czytaniem całej opowieści?

- Bo książka to podróż, a zakończenie jest tylko jej częścią.

Uniósł brew.

- No co? Ona jest jak życie. Koniec nie jest tak ważny jak droga, która do niego prowadzi."

Bohaterowie są dobrze nakreśleni, przepełnieni emocjami, ludzcy i prawdziwi i nie pozbawieni poczucia humoru, choć jest on momentami czarny. ;) Poznajemy historię obojga, co daje nam możliwość zrozumienia ich sposobu działania, podjętych przez nich decyzji oraz potrzeby zamknięcia pewnych etapów w życiu, pragnienie zdobycia miłości i bezpieczeństwa.

"- Pojechałeś do chatki? Dlaczego? - zapytałam, ale nie odpowiedział. - Aż tak bardzo chciałeś zobaczyć mój koniec? A może wykurowałeś mnie po to, bym w pełni zdrowa i świadoma, kiedy będziesz mnie zrzucał z okna?

- Ostatnie trzy dni spędziłem na usiłowaniach, by utrzymać cię przy życiu, tak więc wyrzucanie cię przez okno byłoby co najmniej marnotrawstwem."

Od samego początku kibicowałam tym dwojgu. Trzymałam kciuki za to, by Lizzy i Brochan pozwolili sobie na lepsze jutro. Podczas lektury namacalnie czułam ich emocje, a o to, wbrew pozorom wcale nie tak łatwo. Autorka wprowadza czytelnika w mroczny świat, w którym króluje przemoc i to w miejscu, gdzie każdy powinien czuć się kochany i bezpieczny, a nie zaszczuty, zniszczony i pokonany, jak to było w przypadku bohaterów Bestii. Potwór ukazany w powieści to wcale nie główny bohater, jak można sądzić na pierwszy rzut oka. To, co istotne, to wyraźne nakreślenie problemu przez autorkę, jakim jest niewątpliwie przemoc, zarówno ta fizyczna, jak i psychiczna w rodzinie i brak reakcji otoczenia na dziejące się wokół zło.

"Gdybym miał serce, pewnie pękłoby na widok tego, jak samotna jest panna Danton. Odepchnięta, sponiewierana, porzucona... Jej przekleństwem było to, że się urodziła. Znałem to uczucie aż za dobrze."

Książka mnie zaskoczyła, w wielu aspektach. I naprawdę, było to zaskoczenie pozytywne. Owszem, ma swoje mankamenty, i niekiedy mało logiczne rozwiązania, ale przesłanie jakie z sobą niesie przysłania wszystko, co się nie do końca udało. Te delikatne niedociągnięcia nie pozbawiły jej waloru ciekawej i wciągającej lektury przy której nie powinniście się nudzić, a i wynieść z niej coś znacznie więcej, niż tylko historię miłosną.

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Niezwykłe.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ameryka w Ogniu, debiut

Przerażająca wizja przyszłości w powieści pt. „Ameryka w ogniu” Omar El Akkad [Lily]

Tytuł: „Ameryka w ogniu”

Autor: Omar El Akkad

Tłumaczenie: Jacek Żuławnik

Wydawnictwo: W.A.B.

Rok Wydania: 2018

Ilość stron: 464

Opis Wydawcy: Debiutancka powieść egipskiego dziennikarza Omara El Akkada, porównywana z takimi pozycjami, jak "Droga" Cormaca McCarthy’ego i "Spisek przeciwko Ameryce" Philipa Rotha.

W 2074 roku w Stanach Zjednoczonych wybucha druga wojna secesyjna. Na jej tle przedstawiono dzieje rodziny z Luizjany, opowiedziane z perspektywy sześciolatki Sarat. Niewinna dziewczynka szybko oswaja się z grozą wojny, stając się narzędziem w rękach jednej ze stron sporu. Niezwykła kronika ludzkich losów i działań wojennych w futurystycznej przyszłości największego światowego mocarstwa.

~*~*~*~

Powieść, która poraża możliwą, mroczną wizją przyszłości świata — to pierwsza myśl, jaka mi przyszła po przeczytaniu „Ameryki w ogniu”, debiutu Omara El Akkada.

„Pragnienie zapewnienia sobie bezpieczeństwa, znalezienia schronienia przed bombami, ptakami i okrucieństwem wojny wydawało jej się rozsądne. Ale głęboko w głowie Sarat zrodziła się i rozwijała myśl, że być może to dążenie do bezpieczeństwa jest samo w sobie kolejną formą przemocy — przemocy tchórzostwa, milczenia, uległości. Bo czym jest poczucie bezpieczeństwa, jeśli nie hukiem bomby spadającej na dom kogoś innego?”

Książka została podzielona na cztery części obrazujące poszczególne etapy życia rodziny Chestnut. Ciekawym zabiegiem jest zmiana przez autora narracji z trzecioosobowej na pierwszoosobową, którą wprowadza wyłącznie w ostatniej, czwartej części powieści. Fabuła została osadzona pomiędzy rokiem dwa tysiące siedemdziesiątym piątym a dwa tysiące sto dwudziestym trzecim. Na przestrzeni tych lat poznajemy głównych bohaterów powieści. Jesteśmy uczestnikami ich drogi ku dorosłości, spoglądamy na zachodzące w nich zmiany, towarzyszymy w walce o życie.

„Czasem zapominamy (…) że w życiu nadal istnieje piękno.”

Martina Chestnut żyje wraz z mężem Benjaminem i ich trójką dzieci; synem Simonem oraz bliźniaczkami Sarą T. i Daną, kilkadziesiąt metrów od zachodniego brzegu Missisipi w St. James w stanie Luizjana. Gdy podczas pobytu Banjamina Chestnuta w Baton Rouge ginie on w zamachu, życie całej rodziny ulega diametralnej zmianie. Martina, w obawie o los dzieci, postanawia wyruszyć na Południe, by dotrzeć do obozu dla uchodźców w Patience. Później, po latach spędzonych w obozie, kobieta będzie żałowała podjętej decyzji o opuszczeniu swojego domu, a jej dzieci przejdą przez prawdziwe piekło.

„Szkoda, prawda? Pierwszą rzeczą, jaką usiłują ci odebrać, jest twoja historia.”

Pomimo tego, iż w książce poznajemy los całej rodziny Chestnut, wydaje się, że na pierwszy plan wysuwa się młoda, naiwna, lecz bardzo ciekawa otaczającego ją świata, Sarat. Każde z czwórki bohaterów ulega przeobrażeniu na naszych oczach, lecz moim zdaniem, największą transformację przechodzi właśnie jedna z bliźniaczek. Podczas lektury towarzyszyły mi kontrastujące ze sobą uczucia wobec Sarat i jej zachowania. Z jednej strony współczułam dziewczynie, która takie wiele straciła i wycierpiała, z drugiej zaś, z przerażeniem przyglądałam się jej przemianie i decyzjom jakie podejmowała. Zaczęłam się zastanawiać, co musi spotkać człowieka, by zrobił to, co Sarat. Nie znalazłam odpowiedzi.

„Nie istniało takie kłamstwo, z którego jej strach przed utonięciem nie potrafiłoby uczynić prawdy.”

W niniejszej powieści możemy dostrzec, że wojna wydobywa z człowieka to, czego nie spodziewa się, że w ogóle w nim istnieje, dopóki nie zaistnieją odpowiednie okoliczności. Obrazuje, jak łatwo można manipulować ludźmi, którzy są podatni na wyzwania i charakteryzują się źle pojmowaną odwagą. Otrzymujemy przykład kształtowania się sposobu myślenia młodego człowieka, dorastającego pośród wybuchów bomb, nędzy i usiłowania odnalezienia swojego miejsca oraz celu, pośród śmierci i próby przetrwania.

„Martwi wprawdzie opuścili to miejsce, ale zapach pozostał. Tak jak ślady ich obecności.”

Obraz Ameryki, podzielonej i pogrążonej w bratobójczych walkach, został przez autora nakreślony w niezwykle obrazowy i realistyczny sposób. Czytelnik ma wrażenie, jakby przeniósł się w czasie, do przyszłości, która wcale nie wydaje się fikcją, lecz żywym obrazem tego, co może się wydarzyć. Globalne ocieplenie, którego efektem było podnoszenie się stanu wód w oceanach, a w konsekwencji doprowadziło do znacznego zalania kontynentów. Udoskonalone wirusy, w jednej chwili niszczące miliardy ludzkich istnień. Bezsensowność wojny, która nic nie daje, poza bólem i śmiercią. Wydaje się aż nazbyt znajome, prawda?

„(…)najskuteczniejszym żołnierzem, najmniej obciążonym strachem jest ten, kogo złamano w dzieciństwie.”

„Ameryka w ogniu” to debiut idealny. Świetnie napisana i doskonale skonstruowana historia, porażająca realizmem, obfitująca w opisy przenoszące czytelnika do Ameryki przyszłości. Ameryki pogrążonej w drugiej wojnie secesyjnej. Ameryki podzielonej, jak nigdy dotąd. Ameryki pochłanianej kawałek po kawałku przez naturę, którą wcześniej zniszczył człowiek. Ameryki pełnej krwi i śmierci. Ameryki ukształtowanej przez wojnę.

„Długo odwracałem głowę, spoglądałem w drugą stronę. Prawdę mówiąc, nigdy zbytnio nie przejmowałem się tym, jak jedni traktują drugich; myślałem, że przecież trwa wojna i może właśnie na tym ona polega: na łamaniu wszelkich zasad.”

Mimo iż jest to fikcja literacka, to wydaje się być przepowiednią dla świata, w którym obecnie żyjemy. Powieść wciąga czytelnika w sam środek fabuły, i nie wypuszcza aż do ostatniej strony, pozostawiając w oszołomieniu i zadumie nad tym, dokąd zmierza świat i czy fikcja wykreowana przez Omara El Akkada nie okaże się mrocznym proroctwem.

Niniejsza powieść, to po prostu kawał dobrej literatury, którą z całego serca polecam.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B. oraz zazyjkultury.pl

, by NieGrzeczne Recenzje

In dramat, Editio

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Autor: R.K. Lilley

Tytuł: „Rock Bottom. Tristan i Danika. Tom II”

Data premiery: 28.08.2018 r.

Wydawnictwo: Editio w sekcji: editiored

Opis wydawcy: Początek historii Tristana i Daniki przypominał rollercoaster. W poprzednim tomie serii tych dwoje młodych ludzi — bardzo niegrzecznego przystojniaka i poukładaną dziewczynę z żelaznymi zasadami — połączyła szalona miłość. To był ogromnie wyczerpujący, kipiący namiętnością, pożądaniem i gniewem związek. Jednak te dwa skrajne charaktery nie mogą bez siebie żyć, a równocześnie nie umieją być ze sobą. Na pewno z zapartym tchem śledziłaś tragiczne wydarzenia, które pozostawiły bolesne piętno na duszy Tristana, i pełną czułego oddania miłość Daniki, która robiła wszystko, aby cierpienie ukochanego choć trochę zelżało i aby ich uczucie przetrwało…

Jeśli sięgasz po tę książkę, aby się po raz kolejny przekonać, że prawdziwa miłość zwycięża wszelkie przeszkody, przeżyjesz bolesne rozczarowanie. Dowiesz się, jak bardzo mściwe są demony przeszłości i jak bardzo bezwzględnie uderzają w ludzi konsekwencje ich błędnych decyzji. Danika walczy jak lwica. W końcu musi jednak stanąć twarzą w twarz z prawdą. Najtrudniejszą, z jaką kiedykolwiek przyszło jej się mierzyć. Tristan, choć przeczuwa, że Danika jest tą jedyną, nie potrafi z nią być. Wie, że nie może jej stracić, ale wystawia łączącą ich więź na próby, mimo że rozpaczliwie potrzebuje miłości, mądrości i siły Daniki.

Rock Bottom to intensywna, szalona i hipnotycznie uzależniająca powieść. Nie licz na spokojnie przespaną noc!

Kiedy miłość nie może zwyciężyć…

~*~*~*~

„Rock Bottom” to drugi tom serii rozpoczętej książką „Bad Things”, której recenzję znajdziecie tu: Bad-things-tristan-i-danika-tom-1

Ci z Was, którzy czytali moją opinię na temat pierwszej części, doskonale wiedzą, że dopatrzyłam się w niej pewnych niedociągnięć i ubytków, których uzupełnienia upatrywałam w kontynuacji. Nie zawiodłam się na autorce, bowiem „Rock Bottom” zawiera w sobie wszystko to, czego oczekiwałam po tak trudnej tematyce, jaką podjęła w tej serii R.K. Lilley.

W pierwszej kolejności, pragnę zaznaczyć, że cała seria jest przeznaczona dla osób pełnoletnich, chociaż poruszane w niej tematy uzależnień powinny stanowić literaturę obowiązkową dla nastolatków, którzy tak bardzo „zakochali się”, wręcz chorobliwie i w nadmiarze ostatnimi czasy w eksperymentowaniu z różnego rodzaju substancjami, które mogą błyskawicznie, bądź też powoli kawałek po kawałku, pozbawić ich życia.

Druga część rozpoczyna się tam, gdzie zakończyła się pierwsza. Nie ma dużego przeskoku czasowego, bowiem od tragicznych wydarzeń mija ledwie kilka tygodni. Zarówno Danika, jak i Tristan starają się przeżyć żałobę i powrócić do życia. Nie jest łatwo, zwłaszcza naszemu głównemu bohaterowi, który stracił najbliższą mu osobę, a własna matka wciąga go w niekończącą się spiralę poczucia winy.

Oboje zaś pochłania wir wydarzeń zapoczątkowanych powrotem Tristana do zespołu i podpisanie kontraktu płytowego. Od tej pory, stopniowo, krok po kroku, każde z bohaterów traci część duszy, a ich serca zaczynają rozpadać się, niczym ledwie trzymający się na swej delikatnej konstrukcji domek z kart. Tym razem, bohaterowie muszą nauczyć się bycia w związku na odległość, co chyba jeszcze szybciej doprowadziło do ich upadku.

Książka liczy sobie zaledwie dwieście osiemdziesiąt osiem stron, zatem nie będę zagłębiać się w to, co się na tej niewielkiej ilości kart dzieje. Po konkrety zapraszam do samej książki. ;) Historia została napisana w narracji pierwszoosobowej, zarówno z punktu widzenia Daniki, jak również Tristana. Nie zrozumiałam tylko jednego zabiegu, dokonanego przez Lilley, mianowicie wprowadzenia narracji ze strony przyjaciółki obojga głównych bohaterów, Frankie. Może jest w tym jakiś cel, którego ja obecnie nie widzę…

Styl autorki jest lekki, a słownictwo, na całe szczęście, nie należy do kanonu podwórkowego i jest bogate jak na literaturę erotyczną. Całość czyta się szybko i płynnie. To, co mi osobiście się spodobało, to fakt, iż pomimo gatunku w jakim została powieść napisana, tj. romansu erotycznego w konwencji New Adult, erotyka nie góruje nad tym, co najważniejsze — ukazaniu uzależnienia w różnym odcieniu i konsekwencji przekroczenia granicy zabawy i eksperymentowania.

Lilley wyraźnie zarysowała te granice, po przekroczeniu których najczęściej nie ma już powrotu. Decyzje, jakie podejmą bohaterowie, to jak bardzo się od siebie uzależnili, że jedno nie jest w stanie żyć bez drugiego, popadając w pewnego rodzaju obsesję na swoim punkcie oraz używki, które tylko chwilowo dają ukojenie, ukazują bardzo przygnębiający obraz, na który spogląda się ze smutkiem, a nawet rozpaczą.

To, co mnie uderzyło czytając tę lekturę, to rozmiar i wielość tragicznych zdarzeń, które autorka zrzuciła na Danikę. To ona jest w tej powieści najbardziej zniszczona, nie tyle przez sam związek z mężczyzną, który nie poradził sobie z własnymi problemami, ile przez decyzje jakie Tristan podjął, a które dotknęły w najgorszy z możliwych sposobów ukochaną kobietę.

„Zdawało mi się zupełnie logiczne, że po tygodniu ładowania akumulatorów z Daniką choć przez chwilę będę w pełni nią nasycony. (…)

Okazało się jednak, że to tak nie działa. Ani trochę.

Było dokładnie na odwrót.

Kontrast pociągnął mnie na dno jeszcze szybciej.”

Często miałam wrażenie, że Tristan w pewnym sensie nie dorósł do roli jaką przyszło mu spełnić. Pozostał w swej mentalności rozrywkowym nastolatkiem, a nie dorosłym mężczyzną. Było to bardzo przykre, zwłaszcza przez pryzmat tego, co działo się z Daniką.

Czasami pojawiały się momenty, w których przez alkoholowo—narkotyczną zasłonę przedostawały się trzeźwe myśli. Gdyby Tristan, zamiast trzymać się tego, co ciągnęło go na dno, chwycił się przyszłości, może ta historia miałaby zupełnie inne zakończenie…

„To nie jest dla mnie dobre miejsce — myślałem przynajmniej raz dziennie.”

Nie będzie spojlerem przekazanie Wam, że książka kończy się pełnym goryczy rozstaniem, bez happy endu i w bardzo tragicznych okolicznościach, gdyż już na początku zdradza nam to sama autorka. Bo i nie zakończenie jest tu najistotniejsze, a droga którą przebyli główni bohaterowie. Ta historia miała swoje wzloty, swoje momenty, kiedy czytelnik miał wrażenie, że główne postaci wyjdą jeszcze na prostą, że skończy się wszystko starym i banalnym niekiedy: „i żyli długo i szczęśliwie”. Niestety, R.K. Lilley dość szybko rozwiewa tę delikatną mgiełkę.

„Po raz pierwszy w życiu zaczęłam wyobrażać sobie śmierć. Niekoniecznie chodziło mi o to, by skończyć z własnym życiem, ale o związany z nią spokój, wyciszenie.”

Lilley uwypukliła wszystko to, co w poprzedniej części zostało wydelikacone i obsypane nieco tęczowym proszkiem. Tu nie ma tęczy, nie ma cukru. Jest mnóstwo bólu, rozpaczy, straconych szans i nadziei, niewłaściwych decyzji oraz zaślepienia. Tristan stanowczo za późno zdał sobie sprawę z tego, że zabrnął w narkotyczno—alkoholowym zaćmieniu stanowczo za daleko. Musiało zginąć tyle osób, nim dotarło do niego, że sam zniszczył coś, co trafia się niewielu — prawdziwą miłość i możliwość założenia rodziny, przełamania, kładącej się wciąż cieniem, na obecnym życiu bohaterów, przeszłości.

Danika okazała się tą silniejszą połówką, choć to ona mogłaby zostać usprawiedliwiona, gdyby się całkowicie załamała. Tak się nie stało, a jakiś niewielki promyk nadziei zabłysnął dla niej w chwili, gdy pozostała w niej jedynie pustka. Do samego końca, do ostatecznej straty usiłowała uratować związek, który nieuchronnie chylił się ku upadkowi.

Bohaterowie zostali po prostu świetnie wykreowani. Są naprawdę z krwi i kości. Czytelnik może sobie wyobrazić, że historia Daniki i Tristana zapewne może przydarzyć się w realnym życiu. Emocje wylewają się z kart rzewnym strumieniem. Czułam ból i rozpacz każdego z nich, zaś końcówka pozostawiła we mnie pustkę, jaką odczuwała Danika. Płakałam nad losem głównych bohaterów, nad błędami, które kosztowały ich tak wiele.

„Dramat nigdy nie odciska całego swego piętna od razu. Zawsze musi minąć jakiś czas, zanim wyryje się w pamięć i uderzy z pełną mocą: zanim namacalnie odczujesz jego wpływ, a na powierzchnię wypłyną okruchy prawdziwych uczuć i prawdziwych reakcji, a ta strata miała nas jeszcze wiele kosztować.”

Rock Bottom ukazuje, jak niebezpieczne jest życie na krawędzi, jak złe i toksyczne towarzystwo może jeszcze bardziej człowieka spychać w przepaść. Książka pokazuje, że narkotykami i alkoholem nie zabijemy samotności, nie zlikwidujemy bólu, nie zasypiemy problemów. Musimy z życiem zmierzyć się na trzeźwo, by móc otrzymać szansę na szczęście. Tristan swoim zachowaniem i podjętymi decyzjami zniszczył nie tylko własne życie, i to bardzo mocno wybrzmiewa w tej powieści.

„Moje życie było przeklęte. Ludzie, których kochałem, ludzie mi bliscy, którzy na mnie polegali, umarli — a ja ponosiłem za to odpowiedzialność. Z mojej perspektywy każdej z tych śmierci dało się zapobiec, a ja zawiodłem na całej linii.”

To, co jeszcze istotnego można zauważyć w tej pozycji, to wpływ jaki ma na życie dzieci, zachowanie ich rodziców. Jakże łatwo potrafimy powielać schemat, w który wtłoczono nas już za młodu. Tak też było tutaj, chociaż na ogromne brawa zasługuje to, jak genialnie autorka potrafiła przekazać nam, czytelnikom dwie drogi jakie można obrać. Bo w gruncie rzeczy, nie jesteśmy swoimi rodzicami, choć przerażające jest to, jak własna rodzina niekiedy może nas pchnąć ku tragedii. Każdy z nas jednak może zmienić to, co wydaje się przekazane nam wraz z urodzeniem, ale musimy mieć w sobie dość siły, by chwycić wyciągniętą ku nam pomocną dłoń. Danice się to w końcu udało, choć straciła wszystko, co było dla niej ważne, i co ogromnie kochała. Tristan z kolei musiał zostać całkiem sam i naocznie przekonać się o skutkach własnych wyborów, by się obudzić z letargu „rozrywkowego” życia, by nie skończyć tak, jak jego najbliżsi. Oboje zaś ocknęli się, gdy śmierć rozciągnęła swój czarny płaszcz na tyle szeroko, by pochłonąć kolejne dusze.

„Wciąż cierpiałam, moje serce wciąż czuło ból po wszystkich stratach, ale mimo to postanowiłam dać życiu kolejną szansę.

Przebudzić się, ruszyć z miejsca, spróbować małymi krokami iść we właściwym kierunku. Byłam na tej ścieżce zupełnie sama.”

Tę książkę polecam przeczytać łącznie z częścią pierwszą, jedną po drugiej, gdyż stanowią moim zdaniem nierozerwalną całość.

To nie jest banalny erotyk, czy zwyczajny romans. Ta książka jest tak prawdziwa, że aż przerażająca. Autorka zaserwowała swoim bohaterom brutalność rzeczywistości w której przyszło im istnieć. Dawno nie było mi dane przeczytać tak dobrej powieści, przedstawiającej tę ciemną stronę związków, a także zaprzeczającej szerokiej opinii, iż romanse niczego więcej poza rozrywką nie wnoszą. To lektura z morałem. Ukazuje jak uzależnienie może zniszczyć, nie tylko osobę uzależnioną, ale i tych, którzy są nam bliscy. Przedstawia, że często otoczenie i własna rodzina może nas popchnąć ku urwisku i tylko od nas zależy, czy będziemy mieli na tyle siły, by się oprzeć i w porę zawrócić, by nie spaść i nie roztrzaskać się o skały.

Ta pozycja, zapewniam, da Wam wiele do myślenia. A przynajmniej mam taką nadzieję, bo jest to bardzo mądra książka osadzona w czasach, kiedy dostępność do niebezpiecznych „rozrywek” może szybko zakończyć coś, co mamy najcenniejszego — życie.

Polecam tę pozycję całym sercem.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki ogromnie dziękuję Wydawnictwu Editio, sekcji editiored.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

"Rysunkowy chłopak" K.N. Haner [Lily]

"Powiedz mi to szeptem" - niekończąca się spirala przemocy w powieści Kerry Anne King [Lily]

Kim jest prawdziwy potwór w powieści L.A. Fiore „Bestia.Przebudzenie Lizzy Danton”? [Lily]

Przerażająca wizja przyszłości w powieści pt. „Ameryka w ogniu” Omar El Akkad [Lily]

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Zaufasz mi" Diany Brzezińskiej [Lily]

"Rysunkowy chłopak" K.N. Haner [Lily]

"Powiedz mi to szeptem" - niekończąca się spirala przemocy w powieści Kerry Anne King [Lily]

Kim jest prawdziwy potwór w powieści L.A. Fiore „Bestia.Przebudzenie Lizzy Danton”? [Lily]

Przerażająca wizja przyszłości w powieści pt. „Ameryka w ogniu” Omar El Akkad [Lily]

Mroczna kontynuacja miłości, która niesie ból — przedpremierowo „Rock Bottom” R.K. Lilley [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe