NieGrzeczne Recenzje: przygoda

In Alice Hoffman, czary

"Zasady magii" Alice Hoffman - magiczne wprowadzenie do świata Owensów. ;) [Lily]

Tytuł: „Zasady magii”

Autor: Alice Hoffman

Tłumaczenie: Danuta Górska

Wydawnictwo: Albatros

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 320

Opis Wydawcy: W tej rodzinie miłość jest przekleństwem…

Wszystko zaczęło się w 1620 roku, kiedy Maria Owens została oskarżona o czary – ukarano ją za to, że pokochała niewłaściwego mężczyznę.

Kilkaset lat później w Nowym Jorku lat 60., w świecie, który zmienia się z dnia na dzień, Susanna Owens wie, że trójka jej dzieci jest niebezpiecznie wyjątkowa.

Trudna Franny, o skórze białej jak mleko i krwistoczerwonych włosach, nieśmiała i piękna Jet, która potrafi czytać w myślach, i charyzmatyczny Vincent, który odkąd nauczył się chodzić, pakuje się w tarapaty.

Od samego początku Susanna wyznaczyła swoim dzieciom sztywne granice: żadnych wędrówek w świetle księżyca, czarnych strojów, kotów, kruków, świec ani podręczników czarnej magii. A przede wszystkim: żadnych ognistych romansów!

Odwiedziny u ciotki Isabelle w Massachusetts otworzą dzieciom oczy na przeszłość ich rodziny. Na jaw wyjdą skrywane tajemnice i prawda o tym, kim naprawdę są. Po powrocie do Nowego Jorku każde z nich wejdzie na nową drogę i na swój sposób spróbuje uciec od rodzinnej klątwy. Czego by jednak nie robili młodzi Owensowie, nie mogą uniknąć miłosnych rozczarowań i uczuciowych zawodów.

~*~*~*~

„Zasady magii” Alice Hofman to idealna lektura dla czytelników lubujących się w świecie, w którym magia jest niczym powiew wiatru owiewający nasze twarze każdego dnia. Tak właśnie się czułam podczas lektury tej wspaniałej historii.

„Przypominajcie klientkom, żeby uważały, czego sobie życzą – radziła Isabelle. – Co się stanie, to się nie odstanie. Raz wprawione w ruch, żyje własnym życiem.”

Autorka przedstawia losy rodziny Owensów: Franny, Jeta i Vincenta, którzy należą do rodu czarownic. Każde z nich jest obdarzone wyjątkowym talentem. I choć matka próbowała odciąć ich od korzeni, to jednak w każdym z nich, gdy zaczynają wkraczać w dorosłość, zaczyna budzić się moc, którą muszą poznać i oswoić. Razem z niezwykłymi darami, otrzymują także przekleństwo towarzyszące temu rodowi. Klątwa dotyka każdego członka rodziny, której skutkiem jest utrata ukochanej osoby i jak przekonała się ich matka, nie ma przed nią ucieczki.

Pewnego dnia do trójki rodzeństwa przychodzi zaproszenie od ciotki Isabelle do jej niezwykłego domu przy ulicy Magnolii. Od tej pory rozpoczyna się ich podróż przez świat do tej pory przed nimi ukrywany w poszukiwaniu prawdy o sobie oraz w jaki sposób pokonać klątwę ciążącą na ich rodzinie.

„Powiedziała mu, żeby dotykał jej wszędzie, a on posłuchał z radością. Pragnęła zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło w przeszłości, i żyć tylko tą chwilą.”

Powieść napisana lekko, ze szczyptą magii, w narracji trzecioosobowej sprawia, że czytelnik zagłębia się w świat wykreowany przez Alice Hofman i nie ma ochoty z niego wyjść. W tej historii, zwykłe życie przeplata się z czarami. Mamy tu wszystko – miłość, klątwę, tajemnice rodzinne, uprzedzenia oraz tradycje.

To, co uwielbiam u Alice Hoffman, to bohaterowie. Każde z nich inne, każde ze swoimi problemami i miłościami. Każde musi dokonać własnych, często niełatwych wyborów. Autorka idealnie balansuje emocjami, subtelnie ukazując nam całą paletę emocji. Mamy tu do czynienia zarówno z poczuciem straty i nieuchronnością losu, jak również z tęsknotą za czymś, co nigdy się nie spełni. Jest i miłość… ulotna w świecie Owensów niczym płomień świecy zgaszonej lekkim powiewem wiatru.

„Nie ja podejmuję wszystkie decyzje (…) Staram się tylko jak najlepiej przyjmować to, co przyniesie życie. To cała tajemnica, wiesz? W ten sposób zmieniasz swój los.”

Ja byłam zachwycona tą książką, którą upajałam się niczym najlepszym winem, rozsmakowując się każdą stroną. Z pewnością więc będę z niecierpliwością wyczekiwać zbliżającej się premiery drugiej części, bo wiem, że warto. Jeżeli kochacie więc czary, tak jak ja, to „Zasady magii” będą idealną lekturą na te jeszcze mgliste wieczory. ;)

Lily

Moja ocena: 5,5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Albatros.

, by NieGrzeczne Recenzje

In czas, Everless

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

Tytuł: „Everless”

Autor: Sara Holland

Tłumaczenie: Ewa Bobocińska

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 352

Część: I

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: W królestwie Sempery czas jest walutą. Zaklęty jest w krwawym żelazie i tworzony z krwi poddanych. Siedemnastoletnia Jules musi zbliżyć się do śmiertelnie niebezpiecznej królowej i wrócić do Everless, by uratować życie ojca.

Everless to pałac jednego z pięciu największych rodów Sempery, królestwa rządzonego przez Królową, która przed wiekami stanęła na czele armii i wypędziła z kraju najeźdźców pragnących zdobyć tajemnicę krwawego żelaza. Tę tajemnicę odkryła legendarna para – Czarodziejka i Alchemik. To oni, wedle podań, nauczyli królową, jak z krwi poddanych tworzyć krwawe żelazo, czyli metal, w którym zaklęty jest czas. Biedacy muszą sprzedawać swoją krew, żeby zapłacić za ochronę, a arystokracja może dowolnie przedłużać sobie życie – kilkaset lat to norma.

~*~*~*~

„Everless” Sary Holland to powieść z gatunku fantastyki, obok której nie sposób przejść obojętnie. Historia, która przedstawia czas jako walutę, naprawdę intryguje i wciąga od pierwszej strony.

„Zastanawiam się, ile może być czasu w tej zbiorowości? Setki stuleci. Dziesięć tysięcy lat, a może i więcej. A każdy z Gerlingów ma dziesięć razy więcej od każdego z nas.”

Miejscem akcji jest królestwo Sempery, rządzone przez bezwzględną królową. Tu czas jest walutą, przetapianą na krwawe żelazo, tworzone z krwi poddanych. Biedacy muszą sprzedawać swoją krew, żeby zapłacić za ochronę, podczas gdy arystokracja przedłuża sobie życie bez żadnych przeszkód.

Główną bohaterką jest Jules, która pragnąc uratować życie ojca, powraca do Everless, pałacu jednego z pięciu największych rodów Sempery. W dzieciństwie bowiem, syn władcy próbował wepchnąć do ognia swojego młodszego brata, z którym Jules się przyjaźniła i którego uratowała od śmierci w płomieniach wstrzymując czas. To zdarzenie spowodowało, że wraz z ojcem musieli uciekać z pałacu. Ukryli się zatem w małej wiosce na prowincji Crofton, w obawie przed zemstą starszego syna władców Everless oraz odkryciem jej niezwykłej zdolności.

„Koncentruję się, staram się uspokoić przyspieszone bicie serca. I wtedy – czasami tak się zdarza – cały świat zdaje się zwalniać. Nie, wcale się nie zdaje. Gałęzie naprawdę przestają szeptać na wietrze. Cichnie nawet ledwo słyszalne trzaskanie śniegu wtapiającego się w ziemię, jakby świat wstrzymał oddech.”

Powrót Jules jest bardzo ryzykowny i choć ojciec stara się ją ostrzec, dziewczyna pragnie za wszelką cenę ocalić jedynego członka rodziny, jaki jej pozostał. Panika ojca wzmaga u niej też ciekawość oraz czujność. Pragnie rozwikłać tajemnicę, którą niesie jej własne życie, a w związku z tym, konieczne jest zbliżenie się do śmiertelnie niebezpiecznej królowej. W pałacu spotyka zarówno Liama, którego całe życie się obawiała, jak również Roana, przyjaciela z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.

Bardzo podobała mi się kreacja poszczególnych postaci. Niektóre są tak niejednoznaczne, że czytelnik do końca nie wie, czy zaklasyfikować je jako dobre, czy złe. Do tego, sama główna bohaterka, jako nieustraszona, odważna, a jednocześnie troskliwa i kochająca dziewczyna, od pierwszych stron daje się polubić. Nie sposób jej więc nie kibicować, gdy najpierw walczy o życie ojca, następnie o odkrycie tajemnicy związanej z jej egzystencją i mocą wstrzymywania czasu.

„Po wysączeniu dziesięciu lat z krwi człowiek czuje się trochę jak pijany, choć bez takiego przyjemnego szmerku w głowie jak po madelu. Zataczam się i opieram się ręką o ścianę, wstrząsana dreszczami.”

Miejsce akcji również zostało przez autorkę opisane w sposób wyrazisty i niezwykle malowniczy. Czytając tę powieść czytelnik ma wrażenie, jakby znalazł się w samym środku świata stworzonego przez Sarę Holland, magicznego, a jednocześnie niezwykle bezwzględnego. Bardzo zainteresował mnie również wątek związany z płatnością czasem, który został świetnie opisany i poprowadzony w niniejszej lekturze.

Podsumowując, w tej książce odnajdziecie zarówno tajemnice, złą królową, wątek czasu ludzkiego życia, jako walutę płatności, a także miłość, zdradę i niespodziewane zwroty akcji. Przy tej powieści, nie będziecie się nudzić. Do tego należy dodać fenomenalną oprawę graficzną. Urzekająca okładka i zegar zdobiący każdy róg strony tylko potwierdzają, jak wiele pracy włożono w dopracowanie najmniejszego detalu "Everless". Osobiście, wpisuję tę historię na listę ulubionych powieści fantastycznych tego roku. ;)

„Powoli zaczyna docierać do mnie potworna prawda – ogromna i mroczna, której przez cały czas nie potrafiłam uchwycić (...)”

Czekam z niecierpliwością na drugą część, zaś Was zachęcam do sięgnięcia po „Everless”. Nie będziecie żałować. ;)

Moja ocena: 5,5/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

In czarownice, czary

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

Tytuł: „Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom pierwszy. Księżyc jest pierwszym umarłym”

Autor: Karina Bonowicz

Wydawnictwo: Initium

Ilość stron: 576

Rok wydania: 2019

Część: I

Opis wydawcy: Według legendy, wiele stuleci temu czwórka przyjaciół została wygnana z rodzinnej wioski, gdyż ludzie lękali się ich czarów. Rozeszli się w cztery strony świata, ale zadziwiającym zbiegiem okoliczności i tak wszyscy dotarli w to samo miejsce – do czarciego kamienia. Tam wywołali diabła i dobili z nim targu... Ich potomkowie przez wieki odczuwali skutki tego paktu i bezskutecznie próbowali się z niego wywikłać. Czy przedstawicielom kolejnego pokolenia uda się wreszcie wrócić do normalności? Jakie przeszkody będą musieli wcześniej pokonać? Z jakimi przeciwnikami się zmierzyć? Jakich sojuszników pozyskać? Małe miasteczko na odludziu stanie się sceną niezwykłych wydarzeń.

Po niespodziewanej śmierci rodziców siedemnastoletnia Alicja trafia pod opiekę ciotki, która mieszka w posępnym miasteczku na Podkarpaciu o mrocznej nazwie Czarcisław. Niezbyt zachwycona wyjazdem z Warszawy, dziewczyna nie czuje się dobrze w nowym miejscu, najwyraźniej pełnym dziwaków i kryjącym jakieś ponure sekrety. Zagubiona nastolatka krok po kroku odkrywa, że nikt tu nie jest tym, za kogo się podaje. Sama też musi zmierzyć się z brzemieniem swojej prawdziwej natury i wykonać niebezpieczne zadanie.

~*~*~*~

Powiem Wam, że polska fantastyka ma się naprawdę nieźle, a polska fantastyka w wydaniu kobiecym, jeszcze lepiej. ;) W przypadku książki „Gdzie Diabeł mówi Dobranoc”, w pierwszej kolejności przyciągnął mnie tytuł, zaraz potem okładka, dopełniając ciekawość opisem. Tym sposobem, spędziłam kilka dni ze świetnie napisaną powieścią z gatunku fantastyki dla młodzieży. I nie przeszkadzał mi fakt, że już dawno jestem po etapie „młodzieńczym”. :P Historia Alicji mnie pochłonęła bez reszty. Ale, zacznijmy od początku.

Siedemnastoletnia Alicja Kujadynowicz trafia do ciotki Tatiany po nagłej śmierci rodziców. Czarcisław, to małe miasteczko gdzieś na Podkarpaciu, czyli w środku niczego, jak to określa miejsce swojego zesłania nasza bohaterka. :D Ciotka okazuje się być całkiem młodą kobietą, nieco dziwną, ale rokującą na niezłą opiekunkę, której największym mankamentem jest totalny brak zdolności kulinarnych. Alicja nie ma problemów z aklimatyzacją, gdyż całe życie wraz z rodzicami przeprowadzała się z miejsca na miejsce. Jednak nigdy dotąd nie mieszkała na wsi, gdzie każdy o każdym wszystko wie i każdego zna. Dziewczyna poznaje specyficznych mieszkańców i ich dziwne zwyczaje, a z czasem legendy, które początkowo wywołują rozbawienie, by następnie przerazić ją swym realizmem.

Miejscowa legenda głosi, że czwórka przyjaciół została założycielami miasteczka przywołując Diabła przy czarcim kamieniu dobili targu z Diabłem, skazując tym samym siebie i swoich potomków na życie z klątwą. Kolejne pokolenia starają się zerwać pakt, jednak nie wszyscy są chętni brać udział w niebezpiecznym rytuale.

"Na myśl o tym, co wydarzyło się na cmentarzu, Alicja dostawała gęsiej skórki."

W ten niezwykły świat, pełen sekretów i dziwnych stworzeń dosłownie wpada Alicja, która w dodatku okazuje się być guślnicą - czyli potocznie mówiąc - czarownicą. Kreacja jej postaci bardzo przypadła mi do gustu. Jest naprawdę realistyczna i wyrazista. Ma charakterek odpowiedni dla jej wieku. Wyróżnia się na tle pozostałych bohaterów, przyciągając uwagę czytelnika. Nie sposób jej nie polubić, i nie wspierać w decyzjach, czy też wątpliwościach, a nawet obawy przed nieznanym.

"Dogadywanie się z tobą to jak proszenie Władimira Putina, żeby odmówił modlitwę za pokój na świecie."

Niewątpliwie fascynujący są także pozostali mieszkańcy miasteczka. Zarówno drugo, jak i trzecioplanowe postacie są przemyślane, każda z nich ma swoje zadanie i udział w wydarzeniach. Kilka zaskoczyło mnie pozytywnie, inne, wprawiły w zdumienie swoim postępowaniem. Z pewnością nie można liczyć na nudę podczas lektury, gdyż książka opiera się na świetnie skonstruowanych dialogach i dynamicznej akcji.

"Stara Szottowa? - prychnęła Tatiana. - No, zdziwiłabyś się. To zupełnie przeciwny kierunek.

- To znaczy?

- Przewodnicząca kółka różańcowego i naczelna stroicielka ołtarzy na Boże Ciało. - Tatiana przewróciła oczami.

Alicja się skrzywiła.

- Serio?

- Serio, serio. Więc lepiej przy niej nie próbuj żadnych sztuczek, bo będziesz miała na karku egzorcystę i dziewczynki sypiące kwiatki."

Książka została napisana w narracji trzecioosobowej, a fabuła poprowadzona jest głównie z punktu widzenia Alicji. Możemy jednak w kilku momentach mieć wgląd w życie pozostałych bohaterów, co niewątpliwie można poczytać za duży plus. Uwielbiam wiedzieć, co tam się dzieje u reszty postaci, co myślą, czy też co odczuwają.

"- Jurko? - Alicja zmarszczyła brwi. Skąd on... Powiedziałaś mu?

- Po pierwsze, jest patologiem, więc się zna - odparła spokojnie Tatiana. - Po drugie, zna nas i zawsze nam pomaga...

- ... tuszować takie sprawy - dokończyła Natasza. - Gdyby nie on, bylibyśmy w dupie.

Dziadek Olgi i Borysa chrząknął znacząco.

- W odbycie - poprawiła się Natasza, co go raczej nie uspokoiło.

Świetnie. A więc nie dość, że znalazła się w siedlisku dziwadeł, to jeszcze ci, którzy są normalni, pomagają innym utrzymywać, że generalnie nic się nie dzieje, po lesie nie biegają wilkołaki i nikt nikomu nie wysysa krwi."

Autorka doskonale nakreśliła świat przedstawiony. Czytelnik ma wrażenie jakby naprawdę znalazł się w Czarcisławiu i słuchał fascynujących opowieści o słowiańskich legendach, przeżywając przygodę wraz z Alicją i jej niezwykłymi towarzyszami. Pierwszy tom przekonał mnie do tego, że warto czekać na kolejne. Zakończenie wbiło mnie w fotel. Fabuła jest przemyślana, dialogi realistyczne, bohaterowie prawdziwi i efektowni. Akcja rozgrywa się stopniowo, dzięki czemu czytelnik ma możliwość poznać i przywiązać się do postaci. Wierzenia słowiańskie dodają uroku i magii całej książce, a humor, niekiedy czarny, sprawia, że co i rusz uśmiechałam się do siebie podczas lektury. Karinę Bonowicz mogę spokojnie wpisać na listę moich ulubionych autorek z gatunku rodzimej fantastyki.

Z całego serca polecam Wam tę powieść i czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy historii Alicji, jej ekscentrycznej ciotki i paczki osobliwych przyjaciół.

Moja ocena: 6/6

Lily

Za możliwość przeczytania niniejszej książki dziękuję Wydawnictwu Initium.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Albatros, Damian Dibben

"Bo jaki sens ma życie, jeśli nie jest przygodą?" - recenzja niezwykłej książki pt. "Mam na imię Jutro" Damian Dibben [Lily]

Tytuł: „Mam na imię Jutro”

Autor: Damian Dibben

Tłumaczenie: Janusz Ochab

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 384

Opis Wydawcy: Urzekająca opowieść o odwadze, poświęceniu i magicznej więzi łączącej człowieka i jego najwierniejszego towarzysza.

Rok 1815. Zimowy wieczór w Wenecji. Pewien pies czuwa przy katedrze, mając nadzieję, że wreszcie pojawi się jego pan. Dawno temu właśnie tu się rozdzielili i tu mieli się spotkać. Minęły jednak lata, a po panu – lekarzu, chemiku i filozofie, z którym przemierzył całą Europę, odwiedzając królewskie dwory i pola bitwy – wciąż nie ma śladu. Pies wyczuwa jednak trop jego odwiecznego wroga. Porzuca więc w miarę bezpieczne schronienie i wyrusza w podróż w poszukiwaniu najbliższego mu człowieka.

Z mokrym nosem przy ziemi i wiernym towarzyszem, kundlem wabiącym się Sporco, u boku musi się spieszyć – by znaleźć pana, zanim zrobi to ten Zły. I nie może się przy tym nadziwić, że te dwunożne istoty rządzące światem, które potrafią kochać i tworzyć takie piękne rzeczy, stać na tyle okrucieństwa. Mimo to nie traci nadziei i pędzi na swych czterech łapach na ratunek panu.

Bo czy ktoś może kochać bardziej niż pies?

~*~*~*~

Tym razem zacznę od okładki, bowiem to, jak wiele pracy włożono w nią, jest godne podziwu. A to, co okala treść „Mam na imię jutro” jest wręcz magiczne i przyciągające wzrok. Mnie również chwyciła za literackie serce a to, co znajduje się od wewnętrznej strony sprawiło, iż jeszcze głębiej weszłam w historię o psie, który przez długie lata swego życia niestrudzenie poszukiwał dawnego przyjaciela. Niewątpliwie na uwagę zasługuje zarówno kolorystyka, jak i niejako „streszczenie” powieści poprzez zamieszczone na okładce grafiki. W centrum wszystkiego, jest oczywiście nasz Czempion.

„Nadciągają szare chmury, zaczyna się robić chłodniej, przepada wiosenny nastrój. Czuję się jak idiota, bo spędziłem tu tyle czasu, wierząc, że dziś wydarzy się coś cudownego. Dlaczego po tylu latach miałoby się to stać właśnie dzisiaj?”

Pewnego zimowego wieczoru w Wenecji, w roku 1815, mężczyzna zostawia swojego psa pod katedrą i każe mu na siebie czekać. Jeżeli kiedykolwiek się zgubią, właśnie w tym miejscu, na schodach katedry mają się ponownie odnaleźć. Jednak mijają lata, a pan się nie pojawia, lecz pies zaczyna wyczuwać zapach jego odwiecznego wroga…

„Vilder siedzi pośród żołnierzy niczym olbrzymia wrona i ukradkiem znów wyjmuje butelkę z balsamem, upija łyk i chowa ją do kieszeni, W tle wznosi się wielka kopuła katedry. Mojej katedry. Każda cząstka ciała, każdy mięsień, ścięgno i włos drżą mi z niepewności, pozostaję jednak na miejscu.”

Już na początku dowiadujemy się, iż czekający na swego pana pies odbył podróż przez wiele żywotów. Historia rozpoczyna się od niejako ostrzeżenia. Kiedy to na brzeg wypływa ciało kuriera wzięte przez chwilę omyłkowo za człowieka, przed którym zdaje się, iż pan Czempiona ucieka. Niedługo jednak spotykają Vildera, człowieka, który może mieć związek ze zniknięciem pana. Postać ta będzie nam towarzyszyć niemal przez całą powieść, gdyż wyczuwszy jej zapach, nasz Czempion wraz z kumplem Sporco wyruszają jego tropem. Może on, bowiem doprowadzić psa do swojego pana.

„Las ciągnie się bez końca, koła brną w koleinach. Wreszcie zostawiamy za sobą liściaste drzewa, droga się prostuje, nabieramy tempa, wjeżdżając między iglaki. Towarzyszy nam tętent końskich kopyt, a właściwie ich echo odbite od drzew, i ostatnie promienie zachodzącego słońca.”

Narratorem powieści jest nasz Czempion, który wspomina chwile spędzone ze swoim panem oraz przygody, jakie ich spotkały. Retrospekcje przeplatane są teraźniejszością, w której żyje pies. Poznajemy jego przyjaciół, jak choćby wspomnianego wcześniej kundla Sporco — psiaka zostawionego na brzegu jeszcze, gdy był szczeniakiem, czy też LaPerlę — suczkę, wyrzuconą z domu po śmierci jej pani.

„Słyszę radosne szczekanie i znajomy tupot łap. Przesuwam jedzenie, chowając je w legowisku. Sporco, „bałaganiarz”, jak go nazywam, to bezpański piec, który często kręci się w pobliżu izby celnej, szukając resztek.”

Książkę bardzo przyjemnie się czyta. Napisana w narracji pierwszoosobowej, w całości z punku widzenia naszego Czempiona, który snuje niezwykle wciągającą opowieść. Wyraziste opisy, świetne poczucie humoru autora, doskonale skonstruowane dialogi oraz niekonwencjonalna fabuła sprawiają, że jest to lektura, którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto ceni doskonale napisaną historię.

„Nie byłem tam, powiedział z żalem w oczach – żalem, który sięgał daleko w przeszłość, żalem, że on nie był równie silny jak brat, że zabrakło mu hartu ducha, by wykorzystać życie, które otrzymał.”

Wraz z psem zwiedzamy różne miejsca, przemierzając świat, zatrzymując się w czasie, niczym na przystanku autobusowym. Czy zatem naszemu Czempionowi uda się w końcu odnaleźć swego przyjaciela, ukochanego pana? Jakie przygody były jego udziałem? I jaki związek z historią ma złowrogi Vilder? Tego dowiecie się z lektury. ;)

Cała powieść jest owiana tajemnicą, która wisi nad czytelnikiem aż do samego końca. Niesie również ze sobą przesłanie, by nie zatracać się w przeszłości i czerpać z życia, jakie mamy tu i teraz. Spoglądać z nadzieją w przyszłość.

„To ważna nauka. Nie ma sensu spalać się z powodu przeszłości. Nie warto bać się kłopotów, które mogą nadejść. Nie ma powodu, by bać się ich dzisiaj. (…) I jutro – jutro zaczniemy od nowa.”

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Albatros.

, by NieGrzeczne Recenzje

In fantastyka, królestwo

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Tytuł: „Onyx&Ivory”

Autor: Mindee Arnett

Tłumaczenie: Paulina Braiter

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 480

Rok wydania: 2019

Opis wydawcy: Nazywają ją Zdrajczynią Kate. To przydomek, który Kate Brighton odziedziczyła po ojcu, po tym, jak próbował zabić arcykróla Rime.

Wypędzona z szeregów szlachty Kate pracuje jako kurierka pocztowa. W tym fachu mogą przetrwać tylko najlepsi i najszybsi z jeźdźców, bo kiedy zapada noc, na świat wychodzą gadźce – mordercze bezskrzydłe smoki. Na szczęście Kate ma sekret, który zapewnia jej przewagę. Jest dzikunką, władającą zakazaną magią, która pozwala jej wpływać na umysły zwierząt.

I właśnie ta magia doprowadza ją do miejsca, gdzie gadźce za dnia dokonały masakry całej karawany, z której ocalał tylko Corwin Thormane, syn króla. Jej pierwsza miłość, chłopak, którego poprzysięgła zapomnieć po tym, jak skazał jej ojca na śmierć.

Teraz, gdy ich drogi znów się skrzyżowały, Kate i Corwin muszą zapomnieć o przeszłości, by stawić czoło nowemu zagrożeniu i jeszcze mroczniejszym siłom, budzącym się w królestwie.

~*~*~*~

„Onyx&Ivory” Mindee Arnett przyciągnęła mnie najpierw okładką, a następnie opisem. Gdy zaczęłam czytać tę powieść z gatunku fantastyki, poczułam się tak, jakbym przeniosła się w czasie i przestrzeni wprost do świata przedstawionego przez autorkę. Książka okazała się wspaniałą, barwną i niesamowicie wciągającą lekturą, którą chętnie przeczytam ponownie w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Fabuła została poprowadzona w narracji trzecio osobowej z punktu widzenia zarówno Kate, jak i Corwina — głównych bohaterów powieści.

Kate, to królewska kurierka i jednocześnie córka zdrajcy korony. Corwin, arcyksiążę i prawdopodobny następca tronu Norgardu, który skazał ojca ukochanej na śmierć. Po tym, jak ojciec Kate został zabity za usiłowanie zamordowania arcykróla, Kate staje się pariasem pośród ludu Norgardu i podejmuje trudną decyzję o opuszczeniu miasta, które do tej pory było jej domem. Nigdzie nie czuje się na miejscu. Wszędzie traktowana jest jak zdrajczyni, choć to jej ojciec zawinił. Do tego, musi strzec tajemnicy dotyczącej jej prawdziwej natury. Jest bowiem dzikunką – władającą pierwotną magią. Kate potrafi wpływać na umysły zwierząt, lecz jej dar jest w świecie w którym żyje zakazany, a ludzie go posiadający zostają skazani na śmierć.

„Kate nie odrywała od niego wzroku . Jej serce stało się odrębną istotą żyjącą wewnątrz niej, szarpało się i dygotało. Tak wiele rzeczy pragnęła powiedzieć. Pozwoliłeś, żeby mój ojciec umarł. Zniszczyłeś mi życie. Złamałeś mi serce.”

Kiedy Farhold, gdzie pracuje Kate, odwiedza książę podczas objazdu miasteczek, dziewczyna myśli tylko o tym, by nie spotkać dawnej miłości na swojej drodze. Po tym, jak Corwin skazał jej ojca na śmierć, pragnęła o nim zapomnieć raz na zawsze. Niestety Fortuna to bardzo kapryśna kobieta i ponownie stawia tych dwoje naprzeciw siebie. Corwin nie zapomniał tej energicznej, mądrej i pięknej dziewczyny. Wiedział jednak, że jako synowi arcykróla nie jest dane być z tym, kogo sam wybierze. Podejmuje decyzję, by jak najszybciej opuścić miasto i Kate, odgradzając się tym samym od przeszłości i uczuć.

Niedługo jednak główna bohaterka cieszy się samotnością, gdyż wracając z kolejnej kurierskiej dostawy napotyka gadźce – postrach wszystkich miast. Stwory, które dotąd atakowały tylko w nocy, pojawiają się nagle za dnia. Gdy okazuje się, iż ich celem jest orszak arcyksięcia, Kate z drżeniem serca rusza im z pomocą. Ryzykując rozpoznanie, używa swojej magii oraz rewolweru stworzonego przez jej przyjaciela, także dzikuna, by ocalić Corwina. Pielęgnując mężczyznę, ponownie wraca myślami do czasów, kiedy wszystko było prostsze i piękniejsze. Od tej chwili obydwoje wkraczają ponownie na wspólną ścieżkę, by ocalić swój świat i siebie nawzajem.

„Lepiej mieć dwie osoby, które naprawdę szczerze Cię kochają, niż całe miasto niepewnych przyjaciół.”

Ta powieść mnie bardzo przyjemnie zaskoczyła. Spodziewałam się czegoś zupełnie innego, książki przygodowo-fantastycznej. Otrzymałam trzymający w napięciu dramat, świetnie wykreowanych bohaterów, doskonale skonstruowany romans, a do tego wszystkiego tło polityki, która tak jak w realnym świecie także tutaj wpływa na tok wydarzeń oraz mąci ludziom w głowach. Bardzo podobało mi się ukazanie nierówności społecznych i nienawiści do nieznanego. Autorka niezwykle trafnie przedstawiła, co może się stać, jeśli pozwolimy by uprzedzenia i niewiedza stanęły na drodze prawdzie oraz poznaniu.

„Dzikuni czy nie, to wciąż ludzie. Dokonują dobrych i złych wyborów, tak jak i my.”

Walka, jaką toczą bohaterowie odbywa się na dwóch frontach. Konieczność odkrycia, skąd pojawiły się dzienne gadźce mordujące ich lud, nałożą się na poddanie się przez Corwina niebezpiecznym próbom uroru, które mają wskazać następnego arcykróla. Do tego, w najbliższym kręgu arcyksięcia kryje się zdrajca.

Podczas lektury zachwycałam się tym, jak ciekawy zestaw bohaterów przedstawiła Mindee Arnett w swojej powieści. Sama Kate jest silną, niezłomną kobietą, która pomimo życia na wygnaniu potrafiła znaleźć skrawek miejsca, gdzie była, choć trochę szczęśliwa. Z pewnością wiele zmienili przyjaciele, których pragnie za wszelką cenę chronić. To oni są teraz jej rodziną, jedyną, jaka po śmierci ojca jej pozostała. Główna bohaterka nie jest wyidealizowana, ma wady jak każdy z nas i chyba to od razu spowodowało, że polubiłam ją i kibicowałam przez całą książkę. Pomimo tego, iż nadal gdzieś w głębi serca tli się w niej uczucie do Corwina, nie pozwala, by traktował ją jak przygodę, która szybko przeminie, pozostawiając po sobie jedynie ból i żal. Potrafiła unieść się ponad gniew, jaki w niej płonął i pomóc w ocaleniu Norgardu, z którego ją wypędzono.

„Wszyscy jesteśmy ludźmi, Wasza Wysokość, nieważne, obdarzonymi magią czy nie, a każdy człowiek jest zdolny do zdrady.”

Corwin z kolei jest rozdartym wewnętrznie młodym mężczyzną, na którego barkach spoczywa potencjalna odpowiedzialność za swój lud. Po tragicznym wydarzeniu podczas jego wyprawy, z której wrócił z przydomkiem Zagubiony Książę, jest jeszcze bardziej niepewny tego, czy sobie poradzi w roli władcy. Kiedy jednak z bliska zaczyna się przyglądać poczynaniom swojego brata oraz pod wpływem Kate, zaczyna zastanawiać się, czy to, w co do tej pory wierzył, nie jest jedynie złudzeniem i świetną grą prowadzoną przez wrogów, skrytych pod płaszczem przyjaciół. Z przyjemnością śledziłam jego przemianę z niepewnego niejako chłopca w świadomego swej roli oraz siły charakteru mężczyznę.

„ — Sądziłem, że znów zostaliśmy przyjaciółmi… tak jak kiedyś.

Kate zacisnęła wargi. Powróciły wspomnienia ostatnich tygodni — porannych przejażdżek za miastem, przekomarzań, mimowolnych dotknięć. Choć próbowała się opierać, pozwoliła mu znowu zakraść się do jej życia, a sobie zapomnieć o wszystkim, co ich dzieli.

To arcyksiążę. Nigdy nie będzie nikim innym. Westchnęła.

— Nigdy nie będzie już tak jak kiedyś, Corwinie — rzekła cicho. — Te czasy umarły wraz z moim ojcem.

Corwin wzdrygnął się i spuścił wzrok; wyraźnie czuł się winny. odwrócił się i wyszedł, pozostawiając ją w ciemności i ciszy. Samą z własną dumą i niczym ponadto.”

Jeżeli chodzi o pozostałe postaci, przyznam, że byłam niesamowicie mile zaskoczona. Każda z nich ma swoje znaczenie i rolę do odegrania. Jednocześnie, autorka otwiera przed nami jedynie mały fragment wykreowanych bohaterów i życia jakie prowadzili przed pojawieniem się na ścieżce Kate, czy Corwina. Wiele z tych postaci jest niejednoznacznych do tego stopnia, że z zaskoczeniem śledziłam ich przemianę w dobrą, bądź złą stronę. Co do niektórych byłam zaskoczona, kim okazali się w rzeczywistości. Tak samo jak niespodzianką stało się dla mnie rozwiązanie zagadki samej próby zamordowania arcyksięcia przez ojca Kate.

„Wszelka magia wypływa z tego samego źródła, wszystko łączy się ze sobą. Gdy spotyka samą siebie, po prostu znika.”

Cała fabuła jest naprawdę dobrze napisana, pozostawiająca miejsce dla czytelnika na myślenie, niepodająca wszystkiego na srebrnej tacy. Ta książka jest przesiąknięta tajemnicami, wartką akcją, fantastycznymi bohaterami i naprawdę dobrze skonstruowanym wątkiem romantycznym i przygodowym. Autorka przemyca w powieści treści dotyczące nierówności, nietolerancji i manipulacji, walki o lepsze jutro oraz to, do czego są zdolni ludzie, by zdobyć władzę. Powagę powieści bardzo fajnie przełamuje poczucie humoru Arnett, dzięki czemu mroczna nieco fabuła otrzymuje momenty oddechu, kiedy czytelnik może uśmiechnąć się pod nosem.

„— Wyglądasz, jakbyś się denerwował — zauważył Dal. Siedział w fotelu z kieliszkiem wina w dłoni. Według obliczeń Corwina był to już trzeci kieliszek.

Corwin wywrócił oczami.

— Na pewno do mnie mówisz? Ponoć wino to odwaga w płynie.

— Istotnie, tak powiadają. — Dal wstał i uniósł kieliszek w toaście. — I czuję się gotów zabijać olbrzymy i zawstydzać bogów. Chcesz trochę?”

Uwielbiam takie historie i ze szczerego serducha mogę Wam ją polecić, mając nadzieję, że Wam również się ona spodoba. ;) Teraz pozostaje mi z niecierpliwością oczekiwać na kolejną część. :)

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania niniejszej książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

In akcja, fantastyka

Intrygi, władza i miłość w świetnej kontynuacji powieści Holly Black „Zły król” [Lily]

Tytuł: „Zły król”

Autor: Holly Black

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Wydawnictwo: Jaguar

Data Wydania: 2019

Ilość stron: 392

Opis Wydawcy: Ziemia kryje szczątki tych, którzy musieli odejść, ale to dopiero początek….

Najpierw bestialski mord, potem krwawa rzeź królewskiej rodziny i nieoczekiwana koronacja – ale tak, to był dopiero początek.

Niemało trzeba sił, by zadawać cios za ciosem i nigdy nie poddawać się znużeniu. O tak, to pierwsza i najważniejsza lekcja: musisz być silna.

Gdy wyszło na jaw, że w żyłach Dęba płynie królewska krew, na Jude spoczęło brzemię odpowiedzialności za to, żeby jej braciszek po prostu dożył dnia, w którym będzie mógł przywdziać na swoje skronie koronę.

Tymczasem na tronie elfów zasiada zły król, Cardan, a Jude przybiera niewdzięczną rolę szarej eminencji. Nie dość, że w świecie opętanych żądzą władzy magicznych istot wciąż zmieniają się sojusze i układy, to niełatwo jest zapanować nad kapryśnym władcą. Cardan nie zaniedbuje żadnej okazji, by sponiewierać i upokorzyć Jude, choć wcale nie słabnie jego deliryczna fascynacja dziewczyną.

Gdy staje się aż nazbyt jasne, że za sprawą knowań kogoś z bliskiego otoczenia śmiertelne niebezpieczeństwo zagraża wszystkim, których Jude darzy miłością, nadchodzi pora, by zdemaskować zdradę, a przy tym przecież trzeba jakoś sobie radzić z mieszanymi i bardzo żywymi uczuciami, które w niej budzi Cardan – ongiś zepsute książątko, teraz król – król, nad którym należy panować, bo stawką jest utrzymanie się kruchej lecz zdeterminowanej ludzkiej istoty przy władzy (i przy życiu) w czarodziejskim świecie.

~*~*~*~

Już pierwsza część serii Holly Black rozpoczęta powieścią „Okrutny książę” zapadła mi głęboko w pamięć i serce. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła, wyraziści bohaterowie i lekkie pióro autorki ponownie mnie porwały w niezwykły świat przepełniony magią.

„Jest tylko teraz. Tylko jutro, dziś wieczór i teraz oraz jeszcze wkrótce i nigdy.”

Po krwawym przewrocie w Krainie Elfów zapanował nowy król i nowy porządek. Jude jako seneszal Cardana, połączona z nim paktem, na mocy którego osadzony na tronie Cadran ma wykonywać jej polecenia przez rok, usiłuje ochronić swojego małego braciszka Dęba przed grożącym mu niebezpieczeństwem. Niepokorny król, raz za razem pokazuje tej ludzkiej dziewczynie, że nie wykonuje jej poleceń z przyjemnością. Wydaje się jednak, że wszystko idzie dokładnie tak, jak sobie to zaplanowała Jude. Niestety, do czasu...

„Kiedy nikt nie patrzy, możecie sobie coś wziąć. Trudniej jednak jest taką zdobycz zachować, nawet jeśli ma się przewagę. (…) Władzę znacznie łatwiej jest zdobyć, niż ją utrzymać.”

Na horyzoncie bowiem pojawiają się nowe problemy i nowe zagrożenie. Jude, jako szpieg usiłuje zdobyć informacje, które pozwolą jej utrzymać Cardana na tronie oraz brata w ukryciu, jednocześnie nie doprowadzając do wojny, która może pochłonąć Elfi świat i zdominować przez chciwość i zawiść, która rosła w siłę przez lata.

„Musisz mieć dość siły, by zadawać cios za ciosem, cios za ciosem, nie poddając się znużeniu. To pierwsza rzecz, jakiej musisz się nauczyć – jak wykrzesać z siebie tę siłę. Będziesz przy tym cierpieć. Ale ból daje siłę.”

W „Okrutnym księciu” mogliśmy widzieć jak Jude dorasta, jak kształtuje się jej silny charakter, jej zawziętość oraz to jak próbuje znaleźć swoje miejsce pośród odmienności świata Elfów. W kontynuacji, dziewczyna pokazuje swoją siłę oraz determinację w obronie tych, których kocha. Jude jest naprawdę dopracowaną postacią, z którą czytelnik przemierza magiczny świat. Od pierwszej części jej kibicowałam, choć momentami wydawała się aż nazbyt bezwzględna, to jednak rozumiałam jej wybory. Z ciekawością przyglądałam się temu, jak najpierw walcząc o dobro swojego braciszka, później zaś krok po kroku upajając się poczuciem władzy, dokonywała się w niej przemiana. Silna, bezkompromisowa dziewczyna, która z trudem dopuszcza do siebie myśl, że ona także zasługuje na miłość i szczęście, głęboko zapadła mi w czytelnicze serce.

Kolejną z głównych rozgrywających tę powieść postacią jest Cardan. To najbardziej niejednoznaczny i skomplikowany bohater występujący w książce. Z jednej strony wydaje się wieść próżniacze życie jako król, któremu nie zależy na niczym poza uciechą i przyjemnościami, z drugiej zaś, pokazał, że potrafi być odpowiedzialnym władcą, a nie tylko marionetką Jude. Enigmatyczny, pełen sprzeczności powoduje, że całość fabuły jest jeszcze bardziej tajemnicza, a zakończenie ponownie zaskakujące. To, w jaki sposób wzajemnie na siebie działają Jude i Cardan sprawia, że ich relacja jest nie tylko intrygująca, ale i pociągająca. Jestem niezmiernie ciekawa, jak zakończy się ich wspólna historia.

"Kiedy jest się szpiegiem, strategiem czy w ogóle kimkolwiek, jedną z najtrudniejszych rzeczy jest czekanie."

W tej powieści jest tak wiele barwnych postaci drugoplanowych, z których każda ma wpływ na wydarzenia mające miejsce w książce. Wszystkie są dopracowane, charakterne i wyraziste. Najchętniej rozpływałabym się nad każdą po kolei, niestety doprowadziłoby to do tego, że dokonałabym streszczenia fabuły. Pozostawię więc Was z takim posmakiem przygody, jakiej doświadczyłam czytając zarówno „Okrutnego księcia”, jak i „Złego króla”. Tej serii po prostu nie można przegapić, a co więcej, koniecznie należy ją przeczytać. ;) Fantastyka young adult w najlepszym wydaniu, jaką dotąd miałam okazję poznać.

Historia Jude, jej rodziny i przyjaciół jest pełna polityki, walki o władzę, która upaja i zniewala. Przedstawia skomplikowane relacje rodzinne, opowiada o tym, jak bolesna jest zdrada tych, których darzymy zaufaniem, a także o miłości, która pojawia się całkiem niespodziewanie powodując zamęt w sercach. Świetnie wykreowane postaci, zarówno pierwszoplanowe, jak i drugoplanowe sprawiają, że czytelnik chłonie łapczywie każde słowo, zagłębiając się w fantastycznie wykreowany świat magicznych stworzeń i krajobrazów. Polecam Wam serię napisaną przez Holly Black z całego przesiąkniętego czarami serducha.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Zasady magii" Alice Hoffman - magiczne wprowadzenie do świata Owensów. ;) [Lily]

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

"Bo jaki sens ma życie, jeśli nie jest przygodą?" - recenzja niezwykłej książki pt. "Mam na imię Jutro" Damian Dibben [Lily]

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Intrygi, władza i miłość w świetnej kontynuacji powieści Holly Black „Zły król” [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Zasady magii" Alice Hoffman - magiczne wprowadzenie do świata Owensów. ;) [Lily]

Czas na sprzedaż w "Everless" Sary Holland [Lily]

"Gdzie Diabeł mówi Dobranoc. Tom 1. Księżyc jest pierwszym umarłym" Karina Bonowicz [Lily]

"Bo jaki sens ma życie, jeśli nie jest przygodą?" - recenzja niezwykłej książki pt. "Mam na imię Jutro" Damian Dibben [Lily]

Fantastyka w najlepszym wydaniu, czyli "Onyx&Ivory" Mindee Arnett [Lily]

Intrygi, władza i miłość w świetnej kontynuacji powieści Holly Black „Zły król” [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe