Tytuł: „Ściema”

Autor: K. Bromberg

Wydawnictwo: Editio red (Helion)

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 320

Opis Wydawcy: Zane Philips to bogaty australijski biznesmen - i wyjątkowo arogancki dupek. Nosi potwornie drogie garnitury, jest niemożliwie atrakcyjny i ma najbrzydszego psa pod słońcem. To jeden z tych typów, od których najlepiej trzymać się z daleka. Właśnie rozkręca kolejny biznes - portal randkowy, ale nie taki, na którym wyrywa się laskę na szybki numerek, tylko taki, na którym poszukuje się kogoś na resztę życia. Pomysł może odnieść spory sukces, ale potrzebuje naprawdę dobrej, profesjonalnej promocji.

Harlow Nicks jest modelką. Wciąż czeka na kontrakt stulecia, dzięki któremu jej kariera ruszy z kopyta. Zanim to jednak nastąpi, dzielnie stara się wiązać koniec z końcem i zarobić na życie. Pewnego razu, gdy spieszyła się na kolejną rozmowę w sprawie pracy, przez kompletny przypadek natknęła się na Zane'a. Nie było to szczęśliwe spotkanie: rozszczekany pies, złamany obcas, krótka pyskówka i, oczywiście, nici z posady. Niezbyt obiecujący początek, prawda?

Na skutek nieprzewidzianych okoliczności i dwóch kłamstw dziewczyna otrzymuje od Zane'a niecodzienną propozycję zatrudnienia. Ma udawać jego ukochaną i promować wraz z nim portal randkowy. Promocja okazuje się kilkumiesięczną imprezą objazdową. Harlow i Zane spędzają więc razem kilka miesięcy w jednym autobusie. Na początku ona nie może ścierpieć arogancji szefa, jednak jego magnetyzm robi swoje. Z kolei on zaczyna odczuwać dziwną fascynację swoją zadziorną pracownicą. Udawany związek staje się coraz bardziej rzeczywisty. Z każdym kilometrem temperatura tej przedziwnej relacji rośnie. To nie może się skończyć happy endem...

~*~*~*~

Kolejna książka K. Bromberg na mojej czytelniczej liście to prawdziwa petarda. Niewątpliwie „Ściema” będzie jedną z ulubionych książek z gatunku romansu, którą wpiszę na swoją listę. Romantyczna, zabawna, pełna pozytywnej energii historia dwójki ludzi, którzy gdyby nie pewien mało urodziwy psiak i złamany obcas zapewne nigdy by się nie spotkali.

„Koleś jest samozwańczym królem windy. Ma w nosie, że nie jest tu sam, a nawet jeśli odnotował obecność innych, to służymy mu tylko do tego, aby mógł nam zaimponować swoją zajebistością, gdy tak naprawdę pewnie dalej mieszka z mamusią. (…) Tak się zaczyna moja historia… resztę pozwolę Wam przeczytać w spokoju.”

Harlow Nicks, modelka z wielkimi aspiracjami, lecz aktualnie bez morza zleceń. Marzy, by w końcu jej kariera ruszyła z miejsca. Kiedy właśnie zmierza na rozmowę w sprawie pracy, nieoczekiwanie natrafia na mężczyznę, który bierze ją przez pomyłkę za nową dog kobietę wychodzącą na spacer z cudzymi psami, i bez zbędnych słów wręcza zaskoczonej dziewczynie smycz. Kobieta nie tylko łamie sobie obcas ulubionych butów, ale i spóźnia się na rozmowę o pracę. A to wszystko przez zadufanego w sobie aroganta, który uważa, że cały świat jest na jego usługi. I co z tego, że jego australijski akcent powodował szybsze bicie jej serca? Istotne było to, że traktował innych z góry, zaś kobiety, jako przygodę bez zobowiązań. Tak rozpoczęta znajomość nie wróży niczego dobrego, prawda?

„Nigdy jeszcze żadna kobieta nie rozmawiała ze mną w ten sposób. Zwykle kobiety są wobec mnie uległe. Chcą mi sprawić przyjemność i zyskać moje względy. Jestem cholernie pewny, że ta nie chciała. (…) Tak zaczyna się moja opowieść...”

A jednak. Spotkanie Zane’a z pewną siebie, bystrą i charakterną Harlow spowoduje nie tylko kłopoty z postanowieniami mężczyzny odnośnie nie wiązania się uczuciowo z żadną kobietą, ale także z ogromnym projektem portalu randkowego, nad którym pracuje. Kiedy w przypływie wyrzutów sumienia, Zane postanawia dać nowe buty Harlow, zaprasza ją na przyjęcie, podczas którego dziewczyna będzie mogła nawiązać nowe kontakty. W ten sposób pragnie zadośćuczynić ich niefortunnemu pierwszemu spotkaniu. Podejrzliwa dziewczyna po namowach ze strony matki postanawia przyjąć zaproszenie aroganta.

„– Rybko, włożyłam ci do walizki kondomy.

– Jezu, mamo. Myślałam, że mam trzymać aspirynę między kolanami.

– Czasem trzeba dać sobie na luz!

– Coś z tobą nie tak, i to bardzo – kwituję ze śmiechem.

– Możliwe. Ale chcę tylko mieć pewność, że będziesz przygotowana na każdą ewentualność. Dlatego wrzuciła ci do plecaka również mały zapas słodyczy na czarną godzinę.”

Wszystko zapewne byłoby dobrze, gdyby nie kilka uwag Zane’a podsłuchanych przez przypadek przez Harlow uciekającą przed nachalnym gościem Australijczyka. Dziewczyna postanawia zagrać na nosie temu bawidamkowi. Kilka kłamstw spowoduje, że oboje będą musieli udawać zakochanych. Czy jednak to, co do siebie zaczynają czuć, naprawdę jest tylko ściemą?

„Wyraz Twojej twarzy podczas dzisiejszej prezentacji. Widać było wyraźnie, że ię zastanawiasz, jak by to mogło być, gdyby to było naprawdę. Nie myl naszego przedstawienia z rzeczywistością.”

Narracja pierwszoosobowa, z punktu widzenia obojga bohaterów daje nam szerszy wgląd w ich życie. Postacie wyraziste i barwne, przez co w żadnym momencie nie możemy narzekać na nudę. Z każdą stroną poznajemy je coraz bardziej, odkrywając, że nic nie jest do końca takie, jak nam się początkowo zdawało.

„Harlow, to nic złego, że masz na niego ochotę. Ale uczucia… to kłopoty.”

Historia pokazuje, że żadne kłamstwo nie sprawi, iż uwierzy w nie serce. Napisana lekko, z humorem spowoduje, że nieraz się uśmiechniecie podczas lektury. Jednocześnie jest wzruszająca i seksowna, a to naprawdę wybuchowe połączenie. Autorka kolejny raz mnie nie zawiodła i napisała naprawdę przyjemny i ciekawy romans. :)

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Editio Red.

Tytuł: „Mam na imię Jutro”

Autor: Damian Dibben

Tłumaczenie: Janusz Ochab

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 384

~*~*~*~

Tym razem zacznę od okładki, bowiem to, jak wiele pracy włożono w nią, jest godne podziwu. A to, co okala treść „Mam na imię jutro” jest wręcz magiczne i przyciągające wzrok. Mnie również chwyciła za literackie serce a to, co znajduje się od wewnętrznej strony sprawiło, iż jeszcze głębiej weszłam w historię o psie, który przez długie lata swego życia niestrudzenie poszukiwał dawnego przyjaciela. Niewątpliwie na uwagę zasługuje zarówno kolorystyka, jak i niejako „streszczenie” powieści poprzez zamieszczone na okładce grafiki. W centrum wszystkiego, jest oczywiście nasz Czempion.

„Nadciągają szare chmury, zaczyna się robić chłodniej, przepada wiosenny nastrój. Czuję się jak idiota, bo spędziłem tu tyle czasu, wierząc, że dziś wydarzy się coś cudownego. Dlaczego po tylu latach miałoby się to stać właśnie dzisiaj?”

Pewnego zimowego wieczoru w Wenecji, w roku 1815, mężczyzna zostawia swojego psa pod katedrą i każe mu na siebie czekać. Jeżeli kiedykolwiek się zgubią, właśnie w tym miejscu, na schodach katedry mają się ponownie odnaleźć. Jednak mijają lata, a pan się nie pojawia, lecz pies zaczyna wyczuwać zapach jego odwiecznego wroga…

„Vilder siedzi pośród żołnierzy niczym olbrzymia wrona i ukradkiem znów wyjmuje butelkę z balsamem, upija łyk i chowa ją do kieszeni, W tle wznosi się wielka kopuła katedry. Mojej katedry. Każda cząstka ciała, każdy mięsień, ścięgno i włos drżą mi z niepewności, pozostaję jednak na miejscu.”

Już na początku dowiadujemy się, iż czekający na swego pana pies odbył podróż przez wiele żywotów. Historia rozpoczyna się od niejako ostrzeżenia. Kiedy to na brzeg wypływa ciało kuriera wzięte przez chwilę omyłkowo za człowieka, przed którym zdaje się, iż pan Czempiona ucieka. Niedługo jednak spotykają Vildera, człowieka, który może mieć związek ze zniknięciem pana. Postać ta będzie nam towarzyszyć niemal przez całą powieść, gdyż wyczuwszy jej zapach, nasz Czempion wraz z kumplem Sporco wyruszają jego tropem. Może on, bowiem doprowadzić psa do swojego pana.

„Las ciągnie się bez końca, koła brną w koleinach. Wreszcie zostawiamy za sobą liściaste drzewa, droga się prostuje, nabieramy tempa, wjeżdżając między iglaki. Towarzyszy nam tętent końskich kopyt, a właściwie ich echo odbite od drzew, i ostatnie promienie zachodzącego słońca.”

Narratorem powieści jest nasz Czempion, który wspomina chwile spędzone ze swoim panem oraz przygody, jakie ich spotkały. Retrospekcje przeplatane są teraźniejszością, w której żyje pies. Poznajemy jego przyjaciół, jak choćby wspomnianego wcześniej kundla Sporco — psiaka zostawionego na brzegu jeszcze, gdy był szczeniakiem, czy też LaPerlę — suczkę, wyrzuconą z domu po śmierci jej pani.

„Słyszę radosne szczekanie i znajomy tupot łap. Przesuwam jedzenie, chowając je w legowisku. Sporco, „bałaganiarz”, jak go nazywam, to bezpański piec, który często kręci się w pobliżu izby celnej, szukając resztek.”

Książkę bardzo przyjemnie się czyta. Napisana w narracji pierwszoosobowej, w całości z punku widzenia naszego Czempiona, który snuje niezwykle wciągającą opowieść. Wyraziste opisy, świetne poczucie humoru autora, doskonale skonstruowane dialogi oraz niekonwencjonalna fabuła sprawiają, że jest to lektura, którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto ceni doskonale napisaną historię.

„Nie byłem tam, powiedział z żalem w oczach – żalem, który sięgał daleko w przeszłość, żalem, że on nie był równie silny jak brat, że zabrakło mu hartu ducha, by wykorzystać życie, które otrzymał.”

Wraz z psem zwiedzamy różne miejsca, przemierzając świat, zatrzymując się w czasie, niczym na przystanku autobusowym. Czy zatem naszemu Czempionowi uda się w końcu odnaleźć swego przyjaciela, ukochanego pana? Jakie przygody były jego udziałem? I jaki związek z historią ma złowrogi Vilder? Tego dowiecie się z lektury. ;)

Cała powieść jest owiana tajemnicą, która wisi nad czytelnikiem aż do samego końca. Niesie również ze sobą przesłanie, by nie zatracać się w przeszłości i czerpać z życia, jakie mamy tu i teraz. Spoglądać z nadzieją w przyszłość.

„To ważna nauka. Nie ma sensu spalać się z powodu przeszłości. Nie warto bać się kłopotów, które mogą nadejść. Nie ma powodu, by bać się ich dzisiaj. (…) I jutro – jutro zaczniemy od nowa.”

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Albatros.

Tytuł: „Sherlock. Prawdziwa historia psiego strażaka.”

Autor: Paul Osborne

Tłumaczenie: Kinga Markiewicz

Wydawnictwo: Kobiece
Data wydania: 29 maja 2019 r.

Ilość stron: 254

~*~*~*~

Trafiła mi się prawdziwa gratka — niejako powieść biograficzna o psie. Nie jest to jednak zwykły pies, a członek wyspecjalizowanego zespołu śledczych pożarniczych w ramach Londyńskiej Straży Pożarnej.

Paul Osborne, jednocześnie autor i strażak — drugi bohater książki, przeprowadza nas przez etap poznania niezwykłego czworonożnego pupila londyńskich strażaków, Sherlocka, małej futerkowej, przepełnionej energią kulki, która miała zadatki na najlepszego psa śledczego, następnie szkolenia, otrzymania roli jego opiekuna i samych akcji, w których brali obaj udział, jako świetnie zgrany zespół.

„Jedna z najtrudniejszych lekcji, jaką przyszło mi odrobić i do której musiałem dorosnąć, mówiła: nieważne, jak bardzo byłbym przekonany o swojej racji, rację ma zawsze pies!”

Książka ta ukazuje, jak niesamowitym zaufaniem obdarza nas pies, a także to, jakim jest wiernym przyjacielem, na którym możemy polegać w najtrudniejszych chwilach. Jest to bardzo ważne z uwagi na wykonywaną przez Paula i Sherlocka pracę. Autor niejednokrotnie podkreśla, że najistotniejsze jest zaufanie, jakim darzą siebie nawzajem. Bardzo podobało mi się w tej historii to, że Paul nic jej nie upiększał, tylko ukazał, jak wiele poświęcają strażacy z zespołu śledczych pożarniczych, jak wpływa to na ich najbliższych oraz, jak wielkie niebezpieczeństwo im towarzyszy podczas pracy. Nie pominął faktu, iż cały czas wraz z Sherlockiem muszą się szkolić, by jak najlepiej ich tandem funkcjonował.

„Ogień uderza na oślep. Nie ma poszanowania dla wieku, płci, wiary, bogactwa, zdrowia ani statusu społecznego. Po prostu zabija wszystko i wszystkich na swojej drodze. Wybucha i szaleje, dopóki nie zostanie ugaszony. (…) Jednym z najsmutniejszych dni w naszej pracy był ten, kiedy wezwano nas do bezdomnego, który spalił się w zamkniętym namiocie. Nie było żadnych świadków zdarzenia (…).”

Psy, które wybierane są do szkolenia muszą posiadać odpowiednie predyspozycje i cechy, jakie pozwolą im na pozytywne przejście całej drogi nauki ufania swojemu człowiekowi, własnemu instynktowi oraz reagowania bez wahania na polecenia. Także człowiek musiał się nauczyć, by mieć wiarę w instynkt psa, być wyczulony na każde jego zachowanie. Od ich współpracy zależeć będzie, bowiem to, czy uda się odkryć np. gdzie dokładnie znajdowały się materiały wybuchowe. Niezwykle czuły węch, intuicja, czujność i doskonałe wyszkolenie — to wszystko składa się na niezawodnego Sherlocka — uhonorowanego medalem za odwagę.

„Widziałem, jak Sherlockowi drga nos, a zauważyłem, że w miejscach takich jak to, gdzie znajduje się całe mnóstwo różnych zapachów, jego zmysły są naprawdę wyostrzone. Postanowiłem wziąć go na stronę i pogadać.

— Wszystko w porządku, kolego? Przykra sprawa, co? Nie martw się, nikt z nas nie lubi takich przypadków. wiem, że to zamieszanie w niczym nie pomaga. Odejdźmy stąd na chwilę, żeby nos ci trochę odpoczął…”

Paul Osborne niesamowicie obrazowo opisuje przebieg służby jego i Sherlocka. Czytając, miałam zarówno momenty, kiedy śmiałam się z perypetii Sherlocka, w innych byłam wzruszona, bądź czułam ciarki przebiegające po plecach, kiedy autor opowiadał o niektórych akcjach, w jakich brali udział.

Książka napisana jest lekko, pomimo poważnych tematów. Paul niewątpliwie potrafi opowiadać o swojej pracy i życiu, jakie wiedzie z wiernym przyjacielem u boku — Sherlockiem. Jeżeli chcecie na chwilę wpaść do sympatycznego strażaka i jego wiernego towarzysza, by zerknąć jak pracuje zespół śledczy pożarniczy, to z pewnością na nudę nie będziecie narzekać. Wspaniała historia, do tego doskonale opowiedziana. Polecam Wam, nie tylko jako zagorzała fanka własnego psiaka, ale i zdeklarowana miłośniczka dobrych opowieści z czworonogami w roli głównej. :D

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.