Tytuł: „Miasteczko Worthy”

Wydawnictwo: EditioBlue

Wydano: 15.01.2019

Stron: 276

Opis wydawcy:

Tytuł: „O psie, który wrócił do domu”

Autor: W. Bruce Cameron

Wydawnictwo: Kobiece

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 342

~*~*~*~

Miałam już okazję czytać wcześniejsze książki Camerona i powiem Wam, że niniejsza pozycja jest chyba najlepsza, choć pozostałym niczego nie brakuje, z dotąd wydanych. :D Powieść, którą dziś Wam pragnę przedstawić oraz szczerze polecić jest po prostu must have każdego dorastającego młodego człowieka. Ta historia pokazuje, jak wiele znaczymy w życiu naszych futrzastych przyjaciół, jak bardzo możemy ich skrzywdzić, a także jak to istotne by bronić tych, którzy sami tego nie potrafią.

Fabuła została poprowadzona z punktu widzenia Belli — suczki, która zostaje znaleziona w rozpadającym się budynku, kiedy deweloper próbuje go zburzyć. Niestety jej rodzeństwo i matka prawdopodobnie zostali uśpieni przez „czyścicieli”, podobnie jak wiele kotów pomieszkujących pustostan. Pozostała przy życiu kotka wraz z kilkoma małymi, przygarnia Bellę, lecz nie na długo cieszą się spokojem. Deweloper powraca, tym razem zdecydowany, czy są w budynku jakieś zwierzaki, czy nie, zmieść dom z powierzchni ziemi. Wszystko w imię pieniądza. W tym czasie, poznajemy również chłopaka, który dokarmia zwierzęta i walczy z Gunterem — właścicielem posesji — o życie tych bezbronnych stworzeń. Podczas jednej „akcji ratowniczej” udaje mu się wyciągnąć Bellę, naszą główną bohaterkę.

Zaniepokojony pogarszającą się sytuacją chłopak, dzielnie walczy z deweloperem o zabezpieczenie reszty zwierząt, chowających się we wnętrzu domku, tym razem, już wspólnie z Bellą, którą przygarnia. Bardzo szybko okazuje się, jak niezwykła jest to sunia. Bella ,bowiem należy do psów, które potrafią intuicyjnie wyczuwać ataki epilepsji. Takiego właśnie doznaje matka Lucasa, zaś niepozorna psina ratuje jej życie. Niestety, rodzina niedługo cieszy się spokojem...

Pobocznym, choć równie ważnym wątkiem jest właśnie historia Lucasa i jego matki. Szybko dowiadujemy się, że jest ona emerytowanym wojskowym, która przeszła załamanie nerwowe i przez wiele lat nie mogła zajmować się swoim synem. Kiedy w końcu prosi chłopaka, by pozwolił jej znów być w jego życiu, Lucas bez wahania się zgadza. Ich relacja oraz problemy, z jakimi się borykają wydają się być nierozerwalne z uratowaną Bellą. Od chwili pojawienia się w ich domu suczki, ich życie zmienia się na lepsze, przy jednoczesnym przyciąganiu nowych kłopotów.

Jednym z zabawnych i jednocześnie wzruszających momentów jest ten, kiedy Bella pojawia się w miejscu pracy Lucasa, czyli w szpitalu dla weteranów. Tam, poprzez swoją ciekawą i niewątpliwie łakomą naturę, wzbudza sympatię pensjonariuszy, wywołując uśmiech tam, gdzie już od dawna się nie pojawiał. 

Książka pokazuje, jak bardzo ludzie, nie pojmujący jak istotną rolę w naszym życiu mogą pełnić zwierzęta, utrudniają ich współegzystowanie z nami. Przepisy, które zakazują trzymania zwierząt w wynajmowanych mieszkaniach, zaskakujące prawo skazujące na śmierć określone gatunki i w końcu, uznawanie przez niektórych wyższości rzeczy martwych nad żywymi. 

Niestety, walka Lucasa z Gunterem doprowadza do sytuacji, kiedy nasz bohater wraz z matką muszą poszukać nowego domu. Z groźbą uśpienia Belli, wiszącą nad jej psią mordką, przekazują ją, do czasu znalezienia nowego lokum, tymczasowym opiekunom. Bella, zżyta z Lucasem i Mamą, nie rozumie, dlaczego jest z dala od niego. Na zrozumiałe jej hasło — Do Domu — ucieka, by powrócić do swojego ukochanego człowieka — Lucasa. Od tej chwili, rozpoczyna się jej wielka przygoda i walka o odnalezienie Domu.

Każda z postaci, jest bardzo dobrze nakreślona i wyraźnie przemyślana. Nie ma tu nikogo przypadkowego, czy też zbędnego. Poznajemy bohaterów z punktu widzenia Belli, zatem wiemy tylko tyle, ile dowiaduje się suczka, między innymi z rozmów pomiędzy ludźmi, bądź zwierzeń poszczególnych osób względem Belli. Ujęcie zaś psa jest, moim zdaniem, mistrzowskie. Czytając, co i rusz łapałam się na tym, że spoglądałam na mojego psiaka i myślałam — Niesamowite, zupełnie to samo wyczynia ten mój mały urwipołeć. :D Sam styl pisania Camerona jest lekki i przyjemny. W prosty sposób porusza, niekiedy bardzo trudne tematy.

Książka jest niesamowicie wzruszająca, zabawna, momentami mrożąca krew w żyłach, ale przede wszystkim, szalenie pouczająca. Autor wyraźnie zaznacza rolę człowieka w świecie zwierząt. Tylko my jesteśmy w stanie im pomóc. Jeżeli nie będziemy mieli na tyle odwagi, by powiedzieć „nie” tam, gdzie widzimy, że dzieje się krzywda, kim pozostaniemy? Pustą skorupą, która niezdolna będzie do głębszych uczuć.

Myślę, że będzie to idealna lektura dla dzieci i młodzieży. Pokazuje ona, bowiem czym jest empatia, jak ważne jest dbanie o innych, szczególnie o tych, którzy sami nie są w stanie się bronić, że zwierzę także przeżywa stratę, boi się ale i cieszy. Niniejsza powieść pięknie ukazuje, jak postrzega nas pies — niczym cały jego świat. Niejednokrotnie spotkałam się z komentarzem — to tylko pies. Nieprawda. To żywe stworzenie, zdolne do uczuć, które kocha, cierpi, martwi się. Oczywiście, inaczej postrzega „ludzkie” problemy, ale to nie znaczy, że nie odczuwa.

Cameron już pokazał, że pisać o zwierzakach potrafi, i robi kawał świetnej roboty przy tworzeniu historii, ale „O psie, który wrócił do domu”, myślę, że jest najlepszą z dotychczas przez Niego napisanych. To książka, którą powinno się omawiać w szkołach, choć obawiałabym się, czy miano „lektury szkolnej” nie zabiłoby potencjału, jaki w tej fabule drzemie. Potencjału do wskazania drogi do zmiany postrzegania świata wokół nas. Bo pies, drodzy Zaczytani, to naprawdę najlepszy przyjaciel człowieka i warto o tym pamiętać. 

Jako totalnie zakręcona na punkcie swojego psiaka, który wniósł do mojego życia dużo radości, szczerze i od serducha, ogromnie polecam wszystkim, niezależnie od wieku, tę przepiękną książkę. ;)

A jak już ją przeczytacie (choć premiera dopiero 30.01.2019 r.), udajcie się do kina, gdyż powieść została zekranizowana, i od 25.01.2019 r. będziecie mogli obejrzeć film w Polsce. ;)

Lily

Moja ocena: 6/6 psich łapek ;)

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.

Tytuł: „Psia kość!”

Autor: Alejandro Palomas

Tłumaczenie: Agata Ostrowska

Wydawnictwo: W.A.B

Ilość stron: 383

Opis Wydawcy: Powieść Palomasa nawiązuje do wydanej w 2017 roku książki O matko!, ale tworzy odrębną całość. We właściwy sobie, dowcipny i wzruszający sposób autor opowiada o perypetiach barcelońskiej rodziny, którą tworzą Fer, jego matka Amalia i dwie siostry, Sylvia i Emma.

Akcja rozgrywa się w ciągu zaledwie jednej nocy. Osią wydarzeń jest wypadek, jakiemu uległ pies Fera o imieniu R. Zrozpaczony bohater czeka na wiadomość, czy pies przeżyje. Ze wsparciem przybywają mama Fera i jego siostry. Jak to jednak w rodzinie bywa, każde takie spotkanie jest zarzewiem szczerych rozmów, w których bohaterowie nie zawsze nad sobą panują, bolesnych podsumowań i wiwisekcji, zaskakujących odkryć i zdradzanych tajemnic. Tej nocy wiele sekretów wyjdzie na jaw… Następnego ranka każdy z członków rodziny spojrzy na świat innymi oczami.

~*~*~*~

„Psia kość!” to moje pierwsze spotkanie z Alejandro Palomas, do tego niesamowicie udane i wzruszające. Autor przedstawia jednocześnie zwykłą i niezwykłą barcelońską rodzinę, która ma swoje sekrety, problemy, radości i troski. Rodzinę, która mimo wielu nieporozumień, kocha się i stara wspierać w trudnych chwilach, choć niekiedy troska ta bywa krępująca, bądź zbyt szybko ujawniana, czasem nawet wręcz nachalna, lecz za każdym razem wykazywana w dobrej intencji i z miłości.

„…od wszystkiego, czego uczy nas życie i lata, to przebaczenie, albo jego brak, niezmiennie pozostaje miarą miłości. Im bardziej kochamy, tym więcej kosztuje nas przebaczenie, ponieważ lęk przed powtórzeniem bólu też się pogłębia, a także dlatego, że kiedy najukochańsza osoba nas zawodzi, wali się nam całe życie, nasze wewnętrzne dziecko zostaje nagie i bezbronne, wszystko boli bardziej.”

Akcja niniejszej powieści rozgrywa się w ciągu jednej nocy, jednak poprzez wspomnienia Ferdynanda, oraz rozmowy toczone przez niego z rodziną sprawia, że podróżujemy poprzez istotne dla każdego z nich zdarzenia, które każdego w pewien sposób ukształtowały.

„Rodzina to kontinuum katastrof wyznaczanych przez śmierci i narodziny. Czas wpycha się w przestanie między jednymi a drugimi, rzeźbiąc historię. Dlatego bycie członkiem rodziny oznacza wspólnotę zarówno z żywymi, jak i zmarłymi krewnymi, ze wspomnieniami, z tym, co mogło być, ale się nie zdarzyło, z rozmowami urwanymi w pół zdania, które powtarzamy sobie na głos w samotności, przywołując bliskość tych, którzy już odeszli.”

Powieść została podzielona na cztery księgi. Każda przedstawia inny etap, w jakim znajduje się rodzina Ferdynanda. Głównym bohaterem wydaje się być właśnie on, jednak tak naprawdę, to cała jego rodzina stanowi ciekawe i nieszablonowe grono głównych bohaterów. Mamy zatem dwie siostry Fera; Silvię i Emmę oraz ich mamę; Amalię. Każde z nich boryka się ze swoimi problemami, jednak mimo wielu nieporozumień do jakich między nimi dochodzi, i skrywanego przez każde z nich gniewu i bólu, wszyscy mogą w trudnych chwilach liczyć na siebie nawzajem. I właśnie w jednym z takich trudnych momentów znajduje się Fer, rozpoczynając akcję niniejszej powieści.

Fer, po kolacji w gronie najbliższych, udaje się do kawiarni, gdzie oczekując na wieści w sprawie swojego psa R, w pewnym momencie niepodziewanie dołącza do niego matka. Amalia, mająca początkowe objawy choroby Alzhaimera, coraz częściej traci orientację i nieodmiennie wprawia swoją rodzinę w zażenowanie niektórymi z jej zachowań, zwłaszcza zbyt szczerymi opiniami wyrażanymi na niemal każdy temat. Z nieodłączną towarzyszką — suczką Shirley — zasiada naprzeciwko syna, i próbuje na swój specyficzny sposób dowiedzieć się, co go gnębi, zadając w końcu najtrudniejsze pytanie — gdzie jest R?

„Jestem zbyt zmęczony, a z każdą upływającą minutą, kiedy telefon nie dzwoni, czuję, że zmniejsza się szansa, że z R jest wszystko w porządku.”

Podczas wspólnego oczekiwania w kawiarni, Fer raz po raz odpływa myślami do wydarzeń, które wpłynęły na to, kim jest on i jego rodzina. W ten sposób poznajemy poszczególnych jej członków. Sylvię, która z trudem przyjmuje fakt, że ich matka zmienia się na ich oczach w małą, nieporadną dziewczynkę, przeczuwając coraz bardziej zbliżające się to, co nieuniknione dla każdego człowieka. Emma, skrywająca swoje troski, wciąż przeżywająca niewyobrażalną stratę, jednocześnie podejmująca kontrowersyjną decyzję, o której nie chce poinformować najbliższych. Amalia, ekscentryczna i pełna życia ponad siedemdziesięcioletnia kobieta, która pragnie szczęścia dla swoich ukochanych, nie zwracając uwagi na to, czy w danej chwili potrzebują pomocy w jej specyficznym wydaniu, czy też nie.

„Mimo dzielących nas cieni i blasków, niewyrównanych rachunków i niewywietrzonych zakątków, mimo wszystkich komplikacji, niezręczności, rozstrojonych klawiszy i zagubionych fragmentów układanki, którą tworzymy razem, ale także oddzielnie, mama nadal stanowi ten fragment życia, który traktuję jak pewną oczywistość, czy tego chcę, czy nie, niezależnie od tego, czy jakość to nazwę i zaakceptuję.”

Podróżując przez wspomnienia razem z Ferem, możemy dostrzec jak wiele jego rodzina wycierpiała, jak trudno jest żyć bez tych, którzy już odeszli, i jak wiele pracy włożyli w to, by wspierać się nawzajem w najtrudniejszych chwilach. W tej powieści, zobaczymy jak różnie, każdy w swoim czasie i na swój sposób przeżywa żałobę. Jak bardzo potrafimy przywiązać się, nie tylko do ludzi, ale także do swoich psich przyjaciół i jak wiele kosztuje nas ich odejście.

„(…) bo opłakiwać psa to opłakiwać to, co mu dajemy z siebie, z nim odchodzi życie, o którym nikomu nie mówiliśmy, chwile, których nikt nie widział. Odchodzi strażnik sekretów i wraz z nim odchodzą także same sekrety, kufer, łamigłówka, którą w nim skrywamy, a także klucz, tracimy kawałek życia.”

Każdy z nas odnajdzie w tej powieści cząstkę siebie, swojej rodziny, własnych problemów. „Psia Kość!” to przepiękna lektura, która powinna być lekturą obowiązkową dla każdego z nas. Z jednej strony przepełniona melancholią, z drugiej zaś przełamująca smutek  zabawnymi anegdotami z życia rodziny Fera. Jest to naprawdę bardzo mądra i wzruszająca powieść o życiu, rodzinie, przyjaźni, miłości, przemijaniu i przebaczeniu.

„Boże (…) Jak kiepsko się słyszymy, kiedy słuchamy tylko tego, co nie boli.”

To plejada emocjonalnych barw, jakim jest życie, bowiem zmienia się ono niczym pogoda. Styl Alejandro Palomasa sprawia, że wsiąkamy w przedstawianą nam historię i zostajemy porwani przez bogaty bukiet słów, przeżywając tę noc wspólnie z bohaterami, by o poranku dostrzec wschód słońca. Ta książka to jeden, wielki życiowy cytat. To historia z morałem, wskazująca czytelnikowi, by uważnie rozejrzał wokół, bo to, co w życiu jest naprawdę ważne mamy tuż pod samym nosem, czy to ludzkim, czy psim. Polecam Wam tę książkę z całego zaczytanego serducha.

Lily

Moja ocena: 6/6 psich łapek ;)

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B. oraz zazyjkultury.pl

Autor: Monika Joanna Cieluch

Tytuł: Miłość szeptem mówiona

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 422

Opis: Historia przyjaźni ubranej we wszystkie odcienie miłości.

Margaret Megan Murphy to młoda, zbuntowana Brytyjka, która nie lubi przyznawać się do swoich polskich korzeni. Pewnego dnia jednak, za sprawą ultimatum postawionego jej przez egocentryczną i upartą babkę, będzie musiała zmierzyć się z kwestią swojego pochodzenia. Pomóc ma jej w tym wyprawa do kraju przodków, gdzie dziewczynę czeka trudna szkoła przystosowania się do prawdziwego, pozbawionego luksusów życia...

Czy niepokorna Margaret poradzi sobie w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości? Czy wieś, której nazwy nie jest w stanie nawet wymówić, może stać się jej drugim domem? I czy długo skrywana tajemnica rodu Murphych wyjdzie w końcu na jaw?

„Zrzuciła z siebie pościel i w asyście niespokojnie bijącego serca boso przemierzyła odległość dzielącą ją od skąpanego w słońcu balkonu. Zacisnęła dłonie na drewnianej balustradzie, przymknęła oczy i zwróciła twarz w kierunku ciepłych promieni słonecznych. Nie mogła uwierzyć, że koszmary znowu wróciły, co więcej, nie potrafiła pogodzić się z myślą, że znowu jest w Strzyczewicach – miejscu, które od lat wydawało jej się swoistym piekłem na ziemi.”

***

Po skończeniu tej powieści, przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w bezchmurne, letnie niebo. Zaczęłam zastanawiać się nad przewrotnością życia, nad jego blaskami, przeplatanymi nieodmiennie cieniami. Ta lektura nikogo nie pozostawi obojętnym. Tak wiele sprzecznych uczuć towarzyszyło mi po przeczytaniu ostatnich stron powieści Moniki Joanny Cieluch, że potrzebowałam chwili, by je sobie poukładać. „Miłość szeptem mówiona” jest debiutem pisarki, i mogę od razu Wam wyznać, że bardzo udanym oraz bezapelacyjnie zapadającym na długo w pamięć.

Autorka przedstawia historię zbuntowanej, dwudziestosześcioletniej Brytyjki z polskimi korzeniami, czerpiącej pełnymi garściami z londyńskich rozrywek, odkrywając powoli przed czytelnikiem tajemnice rodzinne, które złamały niejedno serce, a nawet duszę.

Margaret Megan Murphy zawsze miała wszystko, czego tylko zapragnęła i bardzo umiejętnie wykorzystywała, zarówno swój niewątpliwy urok osobisty, jak również pieniądze swojej babki - Sophie, by dobrze się bawić. Zatracając się w oparach alkoholu, imprez i przygodnego seksu, staje się prawdziwym utrapieniem zmęczonej i zrozpaczonej kobiety, która starała się wychowywać Margaret najlepiej jak potrafiła, odkąd jej matka zostawiła dziewczynkę zaraz po jej urodzeniu, znikając z ich życia. Sophie starała się zatem wraz ze swoim nieżyjącym już mężem Charliem zrobić wszystko, by jej ukochana wnuczka nie skończyła jak jej nieodpowiedzialna matka.

Gdy przelewa się czara goryczy wyskoków wnuczki, Sophie stawia ultimatum — albo dziewczyna spędzi trzy miesiące w Strzyczewicach w Polsce u przyszywanej ciotki Heleny, ucząc się czym jest prawdziwe życie i ciężka praca, lub też zostanie w Londynie, lecz wydziedziczona, odcięta od pieniędzy i przywilejów jakie daje jej nazwisko Murphy.

Choć nie pragnie niczego bardziej, niż posłać babkę do diabła, Margaret postanawia sprostać wyzwaniu i zdobyć należną jej fortunę i miejsce w rodzinnej firmie. To, co się dzieje, gdy trafia na wieś, jest prawdziwą szkołą życia dla dziewczyny, ale też odkrywaniem tego, że istnieje coś ważniejszego, niż pieniądze i wieczna zabawa bez zwracania uwagi na to, kogo się przy okazji zrani.

Początki pracy Margaret w gospodarstwie Heleny, gdzie jej wnuk Tomasz prowadzi stadninę koni, są niesamowicie zabawne i pokazują, że do tej pory dziewczyna znała jedynie niewielką część życia, które codziennie toczą zwykli ludzie. Z rozbawieniem przyglądałam się powolnemu odnajdywaniu się dziewczyny w całkiem innej rzeczywistości i jej harcie ducha, by się nie poddać, choć wiele rzeczy przychodziło jej z trudem. W końcu jednak, znajduje dla siebie zajęcie, do którego ma niewątpliwy talent.

W życiu bohaterki pojawia się także chłopiec, teraz już mężczyzna i to niebagatelnie przystojny, z przeszłości, którego oględnie mówiąc, nie bardzo darzy sympatią z uwagi na pewne zdarzenie z czasów gdy przebywała jako sześcioletnia dziewczynka w Polsce. Mimo iż oboje nie cieszą się na myśl o swoim towarzystwie i przymusowej współpracy, stopniowo rodzi się pomiędzy nimi nić względnego porozumienia i oboje czegoś się uczą. Tomek przekonuje się, że ocenianie ludzi, niczym książek po okładce może niejednokrotnie zaskoczyć, i to pozytywnie, gdy zajrzy się do ich wnętrza. Margaret z kolei odnajduje w sobie kobietę zdolną do głębszych uczuć, niż zwykły przygodny seks bez większego zaangażowania w to serca.

Przyznam się, że początkowe strony książki nie nastroiły mnie pozytywnie do głównej bohaterki. Szczerze powiedziawszy bardzo mnie irytowała. Rozpuszczona panienka, która nie doceniała ciężkiej pracy swoich dziadków, bawiąc się w najlepsze za ich pieniądze. Miała za nic innych ludzi, uważając że to ona jest najważniejsza, a reszta powinna się dostosować i dziękować za jej towarzystwo. Takie właśnie miałam odczucia, lecz… Gdy stopniowo odkrywana jest historia Margaret i jej rodziny, a ona sama spotyka na swojej drodze mieszkańców Strzyczewic, którzy będą mieli także swój udział w rozwoju emocjonalnym głównej bohaterki, zaczęłam zmieniać zdanie. Widząc jak bardzo w rzeczywistości była samotna w swoim luksusie i imprezowym życiu, poczułam nawet współczucie dla niej przeplatane z rodzącą się sympatią. Zobaczyłam w gruncie rzeczy bardzo zranioną małą dziewczynkę, której brakowało tego, co najważniejsze — miłości i akceptacji tego jaka jest, bez żadnego „ale”.

Także retrospekcje jakie wprowadziła autorka i opisywane przez nią zdarzenia jakie miały miejsce za młodych lat Sophie, dają nam szersze spojrzenie na całość historii i możliwość zrozumienia teraźniejszości w jakiej próbuje się odnaleźć Margaret.

Jedną z ciekawszych postaci jest, do pewnego momentu bardzo tajemnicza młoda kobieta. Majka, która już od początku pojawia się w przemyśleniach Tomasza, a którą następnie osobiście poznajemy w stadninie, jest niesamowicie barwną postacią, a jednocześnie  dosyć enigmatyczną. Przez większość powieści możemy się jedynie domyślać, co skrywa dwudziestodwuletnia, energiczna i bardzo entuzjastycznie okazująca emocje dziewczyna, która od razu wiedziała, że z Margaret połączy ją prawdziwa przyjaźń. Majka jest barwnym ptakiem tej powieści, którego z przyjemnością możemy podziwiać.

Autorka w książce porusza także bardzo trudny temat, jakim jest próba przygotowania się na to, co nieuniknione, a na co nie mamy większego wpływu. Jest to historia o stracie i próbą poradzenia sobie z nią. Ta książka to po prostu życie w czystej postaci. Ze swoimi wzlotami i upadkami.

Fabuła jest niezaprzeczalnie pasmem niespodzianek i sekretów, które ujawniane w trakcie lektury spowodują, że czytelnik będzie z zapartym tchem przedzierać się przez stajnię i pola lawendy, dotykając delikatnych kwiatów, by w końcu utonąć w ich głębokim kolorze i przenikającym do szpiku kości zapachu, pozostawiającego na długo swój ślad w naszej duszy.

Niewiele książek ma dar wzruszenia serca tak, by po ich lekturze poczuć ukłucie w sercu i myśl, jakie to wszystko wokół nas jest ulotne i nieprzewidywalne. „Miłość szeptem mówiona” taką powieścią jest. Powoduje skrajnie sprzeczne emocje, od śmiechu i rozbawienia zabawnymi sytuacjami, które spotykają główną bohaterkę, po wzruszenie i płacz nad niesprawiedliwością losu i miłością, która nie zawsze ma szczęśliwe zakończenie, a przynajmniej nie takie, jakie by mogło się wydawać, że być powinno.

Ta powieść pozostanie ze mną jeszcze długo. Nie jest beletrystycznym romansem, lecz prawdziwym kolażem uczuć i ścieżką życia, jaką zapewne wielu z nas kroczy, bądź jej doświadczyło.

„Historia przyjaźni ubranej we wszystkie odcienie miłości” — jak głosi napis na okładce jest idealnym określeniem tej świetnie napisanej, przejmującej i pozostawiającej czytelnika w stanie próby zastanowienia się nad życiem książki. Jest to historia, którą każdy powinien przeczytać.