NieGrzeczne Recenzje: sekrety

In kłamstwa, kobiece

Vi Keeland w najlepszym wydaniu, czyli "Kusząca pomyłka" zdobywa czytelnicze serca [Lily]

Tytuł: „Kusząca pomyłka”

Autor: Vi Keeland

Tłumaczenie: Sylwia Chojnacka

Wydawnictwo: Kobiece

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 376

Opis Wydawcy: Zniewalająca, niesamowicie kusząca książka jednej z najpopularniejszych autorek romansów!

Po raz pierwszy spotkali się w pubie. Rachel powiedziała Caine’owi, co myśli o jego kłamstwach i wybujałym ego. Bez wahania zaciągnął jej przyjaciółkę do łóżka. Zapomniał tylko wspomnieć, że jest żonaty. Rachel nie żałowała żadnego słowa, które wtedy wypowiedziała. Na idealnej twarzy Caine’a pojawił się jednak tylko lekki uśmiech…

Ups, chyba zaszła pomyłka.

Wyszła, mając nadzieję, że nigdy więcej go nie spotka. A jednak – już następnego ranka okazało się, że Caine jest nowym profesorem na wydziale muzyki w Brooklyn College. A ona właśnie została jego asystentką. Obydwoje niepokorni i piekielnie pociągający. Czy aby na pewno po TAKIM pierwszym spotkaniu zdołają utrzymać odpowiednią zawodową relację?

~*~*~*~

Muszę przyznać, że choć bywały niższych lotów historie, to jednak niezmiennie uwielbiam powieści Vi Keeland. :D Jest to autorka, którą mogę cały czas czytać i mi się nie nudzi. „Kusząca pomyłka” należy do tych lepszych książek w jej wykonaniu. Napisana lekko, z poczuciem humoru i ze smakiem, jednocześnie z nutką tajemniczości, która towarzyszy czytelnikowi prawie do samego końca. Ale od początku. ;)

Historia opowiada o Rachel i Cainie, którzy spotykają się w dość nietypowy i krępujący, jak się później okaże, sposób. Rachel wraz z przyjaciółką spędza wolny wieczór w pubie. Ava zapija smutki związane z faktem, iż poznany przez nią facet okazał się żonaty. Okazuje się, że przebywał akurat w tym samym miejscu i czasie, co dziewczyny. Rachel w związku z tym postanawia nabić nieco rozumu nadętemu i kłamliwemu draniowi. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie jedna, podstawowa sprawa… To nie ten mężczyzna. :P

"To nie zawsze jest łatwe. Ale na dłuższą metę lepiej zranić kogoś prawdą niż uszczęśliwić kłamstwami. Bo ona sama podejmie decyzję i zrobi coś z tą prawdą. A kłamstwa sprawiają, że człowiek stoi w miejscu."

Cóż, zapewne szybko by o tym incydencie nasza bohaterka zapomniała, gdyby nie to, że nowym wykładowcą, którego ma być asystentką, okazał się Caine West – człowiek, któremu przez pomyłkę nawymyślała. Pomiędzy tą dwójką od samego początku iskrzy, jednak oboje starają się zachować wyłącznie profesjonalne stosunki. Czy im się to udało? Cóż, musicie przekonać się sami, a wierzcie mi, naprawdę warto. :D

Historia Caina i Rachel ma także drugie dno. Sekrety, które oboje w sobie noszą wyjdą na jaw, a wówczas bohaterowie będą musieli podjąć decyzję – czy przeszłość ma mieć wpływ na przyszłość i mieć ostatnie zdanie. Okazuje się, że niektórym jest po prostu pisane się spotkać. Czy w ich wypadku okaże się ono szczęśliwe?

"Jesteś piękna. Każdy facet, który nie myśli o seksie z tobą przy pierwszym spotkaniu, jest kłamcą. A taki, który nie potrafi tego powiedzieć, nie jest tym, kogo szukasz, bo nie zwraca na to uwagi. Czyli brak uwagi też jest do kitu, a on nie jest wart twojego czasu."

Vi Keeland nieodmiennie zdobywa swoimi powieściami moje serce. :D „Kusząca pomyłka” napisana została w narracji pierwszoosobowej z dwóch punktów widzenia, przy czym o ile fragmenty Rachel pisane są w czasie teraźniejszym, o tyle narracja Caina została w przeważającej części przeniesiona o piętnaście lat wcześniej. Jest to o tyle ciekawy zabieg, że dzięki temu nie tylko poznajemy przeszłość Caina, ale również razem z nim śledzimy wydarzenia, które w pewien sposób miały wpływ na to, kim jest obecnie.

To co osobiście mnie zauroczyło, to muzyka, która jest obecna w książce niemal na każdym kroku. Jest ona niczym kolejny bohater, gdzieś w tle czuwający nad całością, lecz wyraźnie wybrzmiewający pośród kolejnych stron. Autorka porusza także kwestię terapii muzyką osób z chorobą Alzheimera.

"Włączyłam muzykę, a Umberto natychmiast zamknął oczy. W ciągu kilku sekund napięcie z jego twarzy zniknęło. (...)W którymś momencie podczas słuchania piosenki Umberto wyciągnął rękę i ujął dłoń żony. To był drobny gest, ale takie chwilowe przebłyski rozpoznania miały ogromne znaczenie dla rodziny borykającej się z Alzheimerem."

„Kusząca pomyłka” to przemyślany i dobrze skonstruowany romans ze świetną charakterystyką postaci. Zbliżenia bohaterów nie zajmują większości książki, a jeśli już się pojawiają, są napisane ze smakiem, co obecnie bardzo doceniam. Wciągająca, ciekawa, a do tego seksowna historia – właśnie taka jest nowa powieść Vi Keeland, którą Wam serdecznie polecam. Liczę, że kolejne będą równie dobre jak ta.;)

Lily

Moja ocena: 5,5/6

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Lily, miłość

Historia niezwykłej miłości i rozpoczynania od nowa w powieści pt. "River" Samanthy Towle [Lily]

Tytuł: „River”

Autor: Samntha Towle

Tłumaczenie: Anna Kuksinowicz

Wydawnictwo: Niezwykłe

Rok Wydania: 2019

Ilość stron: 294

Opis Wydawcy: Nowe miasto. Nowa tożsamość. Ciąża i samotność. I daleko od przeszłości, przed którą Carrie Ford tak usilnie próbuje uciec.

River Wild jest humorzastym, nadętym dupkiem i w dodatku jej nowym sąsiadem.

Carrie nie ma ochoty się z nim zaprzyjaźniać, on również nie chce zostać jej przyjacielem.

Jednak kiedy wszystko wydaje się jasne, mężczyzna niespodziewanie pomaga jej uratować porzuconego psa. Tego dnia Carrie dostrzega w jego oczach coś, co można zobaczyć też w jej spojrzeniu. Smutek. Ból. Samotność. Carrie bardzo dobrze zna te wszystkie uczucia.

Między dwojgiem zranionych ludzi nawiązuje się niechciana i niespodziewana przyjaźń, która bez ostrzeżenia zmienia się w coś więcej. Oboje mają swoje sekrety, ale to nie ma żadnego znaczenia, ponieważ ona bardzo dobrze go rozumie, a on ją. W końcu Carrie pierwszy raz w życiu doznaje czegoś, czego się nie spodziewała – szczęścia. Niestety szczęście nie trwa długo. Nie, dla takich ludzi jak ona. Szczególnie kiedy przeszłość czai się za rogiem, czekając na odpowiedni moment, żeby wszystko odebrać.

~*~*~*~

„River” Samanthy Towle nie jest wyłącznie romansem. To historia, w której przemoc domowa i przemoc seksualna siedzi wraz z bohaterami przy stole i gra w pokera. Karty jakie otrzymują nie dają nadziei, wszystko zależy od graczy i decyzji, czy powiedzieć pass, czy też walczyć dalej.

„Wychodzę przez drzwi frontowe, i zostawiam za sobą Annie Coombs. Teraz nazywam się Carrie Ford.”

Carrie ucieka przez swoim koszmarem, gdy dowiaduje się, że jest przy nadziei. Trafia do Teksasu i niewielkiego miasta mając jedynie pieniądze zabrane z domowego sejfu. Po latach życia w strachu, w końcu może zacząć od nowa. Udaje jej się wynająć dom i znaleźć pracę jako kelnerka. Życie powoli toczy się ku lepszemu.

River to z kolei zamknięty w sobie mruk i do tego sąsiad głównej bohaterki. Mężczyzna nie utrzymuje żadnych kontaktów z mieszkańcami, żyjąc jak odludek. Nowa właścicielka domu obok od początku zdaje się działać mu na nerwy. Kiedy jednak w jego basenie topi się pies, którego Carrie ratuje, staje on twarzą w twarz z uroczą kobietą, za nic mającą jego gburowatą naturę.

„Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu naprawdę czuję się dobrze. A, co najdziwniejsze, to dzięki mojemu gburowatemu sąsiadowi.”

Od tej chwili, mimowolnie Rivera ciągnie do upartej, lecz jednocześnie czułej Carrie. A kiedy dowiaduje się, że jest w ciąży, zaczyna jej pomagać w różnych czynnościach, choć pokazując jasno, że na nic więcej nie może liczyć. Ta zaskakująca przyjaźń sprawia, że oboje zaczynają się otwierać na nowe życie.

Jest to ogólny zarys fabuły, jednak musi wam wystarczyć, ponieważ cokolwiek więcej byłoby dużym spojlerem. Z pewnością jest to niebanalny romans, w którym bardzo ważną rolę odgrywa mroczna przeszłość obojga. Autorka duży nacisk położyła na ukazanie czytelnikowi, jak bardzo wpływa na człowieka zło wyrządzone mu, gdy był dzieckiem. Ukazuje również, że zmuszanie współmałżonka do seksu jest gwałtem. Przemoc używana przez ludzi, którzy w oczach społeczeństwa powinni być krystalicznie czyści, jest tym bardziej kłująca w oczy. Najgorsze, co może spotkać bowiem ofiarę przemocy, to niemożność otrzymania znikąd pomocy, ponieważ nikt im nie wierzy. Bo przecież, policjant nie może znęcać się nad żoną, czy wykorzystywać seksualnie dziecka, prawda? Przerażające są opisy, a co dopiero świadomość, że takie rzeczy dzieją się naprawdę, gdzieś obok nas.

„Mój sąsiad uśmiech się ironicznie na widok napisu, ktoy się na niej znajduje.

Na górze od piżamy jest napisane: Lubię Twoje bombki, a pod słowami wisi para wspomnianych ozdób choinkowych.”

Fabuła została poprowadzona głównie z punktu widzenia Carrie w narracji pierwszoosobowej. Rivera poznajemy zaś za sprawą poprzez retrospekcje. W tym miejscu należy zauważyć, że akurat tego bohatera było, moim zdaniem, za mało. Chciałoby się dowiedzieć czegoś więcej. Autorka mogłaby rozbudować tę historię, a zwłaszcza głównych bohaterów, wówczas zapewne książka byłaby idealna. Całość jednak jest, pomimo trudnych tematów, napisana lekko, przez co czyta się ją szybko i płynnie.

Nawet istnienie kilku niedostatków, nie zmienia tego, że mogę Wam szczerze polecić tę lekturę. Zapewniam, że pomimo gburowatości i ograniczonego słownictwa, pokochacie tego mruka Rivera, a Carrie będziecie kibicować, żeby ta odważna kobieta w końcu zaznała trochę szczęścia.

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Niezwykłe.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Alaitz Leceaga, Albatros

"Las zna twoje imię", czyli podróż do innego świata w powieści Alaitz Leceaga [Ann]

Tytuł: „Las zna twoje imię”

Autor: Alaitz Leceaga

Wydawnictwo: Albatros

Wydano: 19.06.2019

Stron: 576

~*~*~*~

Opis wydawcy:

Fascynująca, tajemnicza i mroczna opowieść o sile i determinacji kobiet w świecie rządzonym przez mężczyzn i o pełnej pasji walce o przetrwanie.

Sekret ukryty głęboko w lesie. Dwie siostry, które łączy więcej, niż dzieli.

Ród kobiet z niezwykłym darem.

Pod koniec lat 20. ubiegłego wieku Estrella i jej siostra bliźniaczka, Alma, miały wszystko, o czym tylko mogły zamarzyć – jako córki markiza, właściciela dworku i kopalni żelaza, dorastały w luksusie… Lecz przyszło im też dźwigać ogromne brzemię.

Estrella i Alma to spadkobierczynie niezwykłego daru przekazywanego z pokolenia na pokolenie w żeńskiej linii rodziny. A ich życie naznaczone zostało piętnem przepowiedni, według której jedna z nich umrze, zanim skończy piętnaście lat. Tak zaczyna się pełna magii i pasji historia, która prowadzi czytelnika śladami głównej bohaterki, niezwykłej kobiety, która mimo strachu przed niebezpieczeństwami nie zawaha się zrobić tego co konieczne, aby obronić swoją ziemię i dziedzictwo zapisane we krwi.

~*~*~*~

Istnieją książki, które trudno sklasyfikować lub krótko streścić. Do nich właśnie należy „Las zna twoje imię”. Zaczynając czytanie tej powieści, nie byłam właściwie pewna, czego się spodziewać. W jakimś stopniu oczekiwałam mrocznego thrillera paranormalnego z romansem w tle, dostałam natomiast coś wymykającego się schematom. Ale po kolei.

Akcja powieści rozpoczyna się pod koniec lat dwudziestych XX wieku w Hiszpanii. Jest to czas dużych rozwarstwień społecznych, a jednocześnie początek nadciągających przemian. Choć już wkrótce pozycja kobiet stanie się silniejsza, są jeszcze nadal traktowane jako dodatek do mężów. Na przestrzeni kolejnych stron i ukazywanych przez nie lat obserwujemy powolne zmiany zachodzące w świecie. Stajemy się świadkami sukcesywnego upadku świata, w którym dorastała bohaterka, a punktem kulminacyjnym staje się czas drugiej wojny światowej.

Do zalet „Las zna twoje imię”, poza tajemniczym, magicznym klimatem, zaliczyć można sposób zbudowania przez autorkę postaci, których losy śledzimy na kartach powieści. Uwagę zwraca przede wszystkim wyrazista kreacja głównej bohaterki. Estrella od samego początku jest postacią niejednoznaczną, wewnętrznie skonfliktowaną. Z siostrą bliźniaczką łączy ją wyjątkowa więź: kochają się, a równocześnie są swymi największymi rywalkami. Zdawałoby się, że od początku ciąży nad nimi fatum, żyją w cieniu samobójczej śmierci babki i przepowiedni, według której jedna z nich zginie przed swymi piętnastymi urodzinami.

Nie sposób nie dostrzec podobieństwa między Estrellą, a Scarlett O’Harą. Nawet sama autorka nasuwa nam takie skojarzenie wspominając o Vivien Leigh i Clarke’u Gable. Estrella od początku mierzy się z przyklejonym jej przez wszystkich wokół wizerunkiem tej samolubnej, zepsutej i złej. I chociaż nie jest taka całkowicie, często swoim zachowaniem wypełnia to, czego spodziewają się po niej ludzie. Nie można określić jej mianem pozytywnej bohaterki, ponieważ kieruje się często czysto egoistycznymi pobudkami, jednak tego wymaga od niej świat, w którym przyszło jej żyć. Jako kobieta postawiona jest w trudnej pozycji: choć przewyższa wielu mężczyzn swoim sprytem i intelektem, nikt nie chce traktować jej poważnie. Wychodzi za mąż za mężczyznę, którego niejako kradnie przyjaciółce, by utrzymać swoją rodzinę, wchodzi w wątpliwą moralnie relację biznesową, oszukuje, manipuluje mężczyznami, ale mimo wszystko nie sposób całkowicie ją potępić. Jest równocześnie kobietą silną, bezkompromisową, która przechodzi pewną przemianę i musi podejmować trudne decyzje. Mierząc się z demonami przeszłości, towarzyszącym jej duchem tragicznie zmarłej bliźniaczki i czarnym wilkiem, nieustępliwie za nią podążającym, przekształca się z nieco zuchwałej, zazdrosnej o siostrę dziewczyny w kobietę, która nie cofnie się przed niczym. Magia, którą włada stanowi tutaj dodatkowy pretekst i jej rozwój jest powiązany z drogą bohaterki.

„Las zna twoje imię” porusza również temat miłości. W tym świecie nie ma miejsca na czysto romantyczne uczucia: młodzieńcze zauroczenie w chłopaku z niższej warstwy społecznej doprowadza do tragedii i już na zawsze pozostaje zadrą w sercu Estrelli. Kolejne związki są już pragmatyczne i przemyślane.

Oprócz charyzmatycznej głównej bohaterki, niewątpliwą zaletą jest sposób przedstawienia realiów panujących w Hiszpanii od lat dwudziestych do drugiej wojny światowej, a także rozbudowane, barwne opisy. Chociaż wszystkie kobiety z rodziny Zuloaga posiadają pewne moce, wydają się one czymś niemal normalnym i w pewnym momencie możemy nawet uwierzyć, że obok nas mogą żyć osoby obdarzone podobnymi zdolnościami.

Tym, co naprawdę urzekło mnie w spotkaniu z „Las zna twoje imię” był misternie utkany klimat, atmosfera ciągłego niepokoju i poczucie czyhającego gdzieś w cieniu zagrożenia. Estrelli ciągle towarzyszy wilk, traktowany przez nią jako zwiastun nieszczęść i w pewnych momentach nawet my możemy poczuć jego oddech na karku.

Z pewnością nie jest to pozycja, którą można pochłonąć w jeden wieczór, nie poświęcając jej większej uwagi. Co prawda nie sposób oderwać się od lektury, kiedy już wpadniemy w rytm, jednak angażujące opisy, dobrze nakreślone portrety psychologiczne i burzliwe losy Estrelli wymagają oddania kilku wieczorów. Mogę polecić tę pozycję czytelnikom, którym przypadło do gustu „Przeminęło z wiatrem” lub fanom powieści Isabelle Allende, ponieważ odnajdziemy tutaj dość podobną iskrę. Powieść dostarczy szczególnej satysfakcji zwolennikom silnych postaci kobiecych, lubiącym czytać o losach bohaterów na przestrzeni lat, którzy delektują się nieco magicznymi opisami i wyrobionym stylem autorki. Książka może za to nie przypaść do gustu fanom prostych, ubogich w opisy historii, które można czytać dla oderwania się od problemów dnia codziennego, ponieważ skłania do nieco głębszych refleksji. Biorąc pod uwagę, że jest to debiut autorki, jestem pod jeszcze większym wrażeniem.

Moja ocena: 9,5/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros

, by NieGrzeczne Recenzje

In Alessandra Torre, Ann

"Ghostwriter" Alessandra Torre, czyli spowiedź pełna napięcia [Ann]

Tytuł: „Ghostwriter”

Autor: Alessandra Torre

Wydawnictwo: Kobiece

Wydano: 13.02.2019

Stron: 350

Opis wydawcy:

~*~*~*~

Cztery lata temu Helena Ross okłamała wszystkich. Stojąc przed policją, rodziną i przyjaciółmi, opowiedziała najlepszą ze stworzonych przez siebie historii. Wszyscy uwierzyli w jej wersję wydarzeń. Nic w tym dziwnego – dzięki fikcyjnym opowieściom kobieta zyskała fortunę i sławę. Piętnaście wydanych książek. Miliony czytelników. I jeden sekret, który dławi ją od środka.

Helena wie, że pozostało jej niewiele życia. Nadszedł czas, aby spisać jeszcze jedną historię – tę najtrudniejszą. Pora na jej ostatnią książkę. Czas na wyjawienie prawdy.

~*~*~*~

Sięgając po powieść „Ghostwriter” nie byłam do końca pewna, czego mogę się spodziewać. Do tej pory Alessandrę Torre kojarzyłam głównie z pisaniem romansów. Jednak zostałam pozytywnie zaskoczona, otrzymując pełnokrwisty thriller, który trzymał w napięciu do samego końca.

„Ghostwriter” na tle innych pozycji wyróżnia się nie tylko wielowarstwową, skomplikowaną fabułą, ale również świetnym przedstawieniem postaci. Główną bohaterką jest trzydziestodwuletnia bestsellerowa pisarka, której zostały trzy miesiące życia. Przytłoczona ciążącym jej sekretem postanawia napisać ostatnią powieść, która ma być formą spowiedzi. Nie mogę powiedzieć, by Helenę Ross dało się polubić. Jest osobą zdystansowaną od innych, układającą swoje życie według konkretnych reguł, zamkniętą we własnym domu. Na pewno nie jest postacią jednowymiarową lub łatwą do sklasyfikowania. Nie można określić jej bohaterką złą, lub dobrą, ponieważ jej zachowanie i czyny wymykają się zero – jedynkowej ocenie. Wraz z rozwojem akcji, dzięki zastosowaniu kilku torowej narracji oraz licznych retrospekcji możemy poznać również inną twarz pisarki. Dowiadujemy się, że miała męża i córkę, a jej z pozoru sielankowe życie wcale nie było tak kolorowe, jak mogłoby się zdawać.

"To właściwie nie jest nie jest straszliwa diagnoza - nie dla mnie. Cztery lata czekałam, aż stanie się coś takiego, że spadnie ostrze gilotyny, pojawi się wyjście ewakuacyjne. Byłabym wręcz zachwycona, gdyby nie ta książka. Ta historia. Ta prawda, której unikałam przez ostatnie cztery lata."

Właśnie ta nietypowa konstrukcja warstwy narracyjnej „Ghostwritera” wydaje mi się największą zaletą. Mamy do czynienia z książką w książce. Fragmenty z bieżącego życia Heleny przeplatają się z tymi pochodzącymi z tworzonej przez nią powieści, pozwalając nam na stopniowe odkrywanie prawdziwego znaczenia i jej historii.

Dużym zaskoczeniem jest też postać tytułowego Ghostwritera. Nie będę tutaj zagłębiać się w szczegóły, by nie zdradzić zbyt wiele, napiszę jedynie, że autorka bardzo zgrabnie przedstawiła jego relację z Heleną.

Ciężko jednoznacznie sklasyfikować tę pozycję. Alessandra Torre dostarcza nam bowiem cały wachlarz emocji i doznań: od strachu, przez momenty romantycznych uniesień, po smutek i rozpacz. Z pewnością jeszcze nie raz wspomnę tę historię i z czystym sumieniem mogę polecić jej przeczytanie czytelnikom, którzy lubią odkrywać prawdziwe znaczenie, zdzierając po kolei warstwy skrywające sekrety. Jest to lektura wymagająca skupienia i uwagi, więc warto podejść do niej z odpowiednim nastawieniem. Jeśli potraktujemy ją jako lekką rozrywkę na wieczór, możemy się rozczarować.

Moja ocena: 5/6

Autor: Ann

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiece

, by NieGrzeczne Recenzje

In dramat, kłamstwa

Sekrety, przyjaźń i miłość w powieści „Zraniony pianista” Marii Ernestam [Lily]

Tytuł: „Zraniony pianista”

Autor: Maria Ernestam

Tłumaczenie: Inga Sawicka

Wydawnictwo: Kobiece

Rok Wydania: 2018

Ilość stron: 440

Opis Wydawcy: Veronika i Marieke są przyjaciółkami od najmłodszych lat, ale spokojna Marieke zawsze pozostaje w cieniu charyzmatycznej Veroniki. Kiedy umiera Klara, ukochana ciotka Veroniki, kobiety wpadają w wir wydarzeń, które podważą ich przyjaźń i odmienią całe życie.

Przyjaciółki porządkują rzeczy Klary, w których znajdują tajemnicze zdjęcia z odległych miejsc. Wkrótce opuszczają zimny Sztokholm i ruszają śladem Klary, odwiedzając Malezję i San Francisco – miejsca, które miały szczególne znaczenie dla ciotki Veroniki.

Podczas podróży spotykają Jamesa, enigmatycznego i znanego pianistę, który budzi w nich prawdziwą fascynację. Przyjaciółki wikłają się w skomplikowaną relację, a rywalizacja między nimi prowadzi do tragicznego momentu, z którego nie będzie odwrotu.

Jaką przeszłość skrywa James i dlaczego Marieke ma wrażenie, że to wszystko wydarzyło się już wcześniej?

~*~*~*~

„Zraniony pianista” Marii Ernestam jest przepełniona emocjami, które w jednej chwili porywają czytelnika do Malezji i San Francisco, by razem z Marieke i Veronicą okrywać tajemnice, które mogą doprowadzić do zniszczenia pięknej i długoletniej przyjaźni. Nie wszystkie bowiem sekrety powinny wyjść na światło dzienne, niektóre lepiej gdy pozostają głęboko ukryte.

„Jednak o innych wiemy najczęściej tyle, ile nam ujawnią. Każdy z nas istnieje we własnej głowie i we własnym sercu, czyli w jedynych miejscach, gdzie jesteśmy tacy, jacy jesteśmy naprawdę, bez udawania i przybierania barw ochronnych.”

Powieść poprowadzona została z punktu widzenia Marieke, pisarki kryminałów, matki i żony – coraz bardziej nieszczęśliwej w swoim małżeństwie. Z Veronicą przyjaźnią się od dzieciństwa. Kiedy więc dociera do niej informacja o śmierci ukochanej ciotki przyjaciółki oraz bliskiej jej samej kobiety, zgadza się na podróż śladami Klary na podstawie znalezionych w jej mieszkaniu zdjęć. Ciotka najwyraźniej skrzętnie skrywała swoje sekrety.

„W każdym związku w pewnym momencie następuje punkt zwrotny, najczęściej wtedy, gdy miłość przechodzi w nawyk i staje się oczywistością.”

Pomimo tego, że obie kobiety są przyjaciółkami niemal od dziecka, to jednak wiele pomiędzy nimi niedopowiedzeń, które podczas tej podróży znajdą ujście. Skrywane urazy oraz tłumione emocje, gdy zostaną wydobyte na wierz, mogą sprawić, że związek, który wydawał się tak silny, nie przetrwa.

„Wtedy o świcie zdałam sobie sprawę, że koniec z milczeniem. Jeśli nasza przyjaźń jest coś warta, musimy móc rozmawiać o wszystkim, także o tym, co trudne. Nie ma innej drogi.”

Podczas wędrówki po mieście kobiety słyszą piękną melodię graną na fortepianie. To właśnie wtedy po raz pierwszy mają do czynienia z tą muzyką, która doprowadzi ich do Jamesa – mężczyzny, który wprowadzi pomiędzy przyjaciółki rywalizację, która w gruncie rzeczy, tkwiła w nich od dawna i wydobędzie z nich uczucia, które dotąd tłumiły. Czy w sytuacji, gdy zburzone zostaje zaufanie, a skrywany żal wobec siebie nawzajem, będzie co odbudować?

„Oto moja najlepsza przyjaciółka chłodno tłumaczy mi, co ja uważam i czuję, jakby mówiła o jakiejś obcej osobie. (…) Wszystko obrócone wniwecz, rozbite w proch. Zbudowane na kruchych podstawach. Iluzja, której dałam się zwieść.”

„Zraniony pianista” to niełatwa historia, którą czyta się tak, jak pije doskonałe wino, delektując się nim po trochu i rozkoszując się aromatycznym bukietem. Przepełniona emocjami powieść o przyjaźni, bólu rozstania, tajemnicach, które skrywane głęboko w sercu, wyciągnięte z głębin na powierzchnię mogą sprawić, że nasze dotychczasowe życie stanie w obliczu groźby roztrzaskania się niczym kryształowy kieliszek strącony przez przypadek ze stolika.

Moja ocena: 5/6

Lily

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.

, by NieGrzeczne Recenzje

In BeatrixGurian, dlamłodzieży

Niebezpieczne sekrety, niespodziewana miłość i zaskakujący finał — „Roziskrzone noce” Beatrix Gurian [Lily]

Tytuł: „Roziskrzone noce”

Autor: Beatrix Gurian

Tłumaczenie: Agata Teperek

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 368

Opis wydawcy: Mama siedemnastoletniej Phili wychodzi za mąż za hrabiego Frederika von Raben i cała rodzina przeprowadza się z Berlina do przepięknego pałacu na północy Danii. Życie zaczyna przypominać bajkę – pałac otoczony jest baśniowym parkiem z ogrodem różanym, pałacowe wnętrza zapierają dech w piersiach, a w nowym pokoju Phili stoi szafa pełna eleganckich sukien od najlepszych projektantów.

Jednak dziewczyna nieustannie odnosi wrażenie, że coś się tutaj nie zgadza (nie wszystko do siebie pasuje). Jednak nikt poza nią nie zwraca uwagi na drobne niepokojące sygnały. Czyżby aż tak bardzo się myliła? Phila szybko traci orientację, co się dzieje naprawdę, a co stanowi tylko wytwór jej wyobraźni. Ale w końcu natrafia na tajemnicę, skrzętnie skrywaną przez rodzinę von Rabenów, i za wszelką cenę postanawia odkryć prawdę. Na weselu spotyka oszałamiająco przystojnego Nielsa i uzyskuje odpowiedź na nurtujące ją pytania – co naraża ją na śmiertelne niebezpieczeństwo. Poznaje mroczne siły, które kryją się w pałacu Ravensholm, i musi postawić wszystko na jedną kartę, żeby uratować nie tylko własną rodzinę, lecz także wielką miłość…

~*~*~*~

Ostatnio trafiam na same perełki od Wydawnictwa Jaguar, i kolejną jest właśnie książka znanej niemieckiej pisarki Beatrix Gurian. „Roziskrzone noce” jest piękną, magiczną i niezmiernie wciągającą powieścią dla młodzieży z intrygującym wątkiem na pograniczu kryminału i thrillera. Jako reprezentantka nieco starszej grupy czytelniczej, śmiem twierdzić, że także dorosły czytelnik spędzi przy tej lekturze przyjemnie swój czas.

Historia rozpoczyna się od chwili, kiedy młoda Philippa opuszcza swój rodzinny dom w Berlinie i przenosi się do posiadłości rodowej von Rabenów w Danii, gdzie jej mama ma zawrzeć nowy związek małżeński z hrabią Frederikiem. Dziewczyna, wciąż przeżywająca stratę ojca, nie potrafi pogodzić się z nową rzeczywistością w jaką została nagle wrzucona. Zerwanie z chłopakiem, którego tak naprawdę nie darzyła uczuciem, opuszczenie przyjaciół i zmiana kraju zamieszkania to sporo, szczególnie dla dorastającej dziewczyny. Pozbawiona wszystkiego, co znane, Philippa stara się robić dobrą minę, jednocześnie czując podświadomie, że to, co wydaje się piękne i idealne, wcale takie nie jest.

Philippa od chwili poznania Frederika von Rabena podejrzewa, że jej nowy ojczym stwarza tylko pozory dobrotliwego arystokraty, a tak naprawdę nosi maskę, za którą kryje się całkiem inny człowiek. Również informacje o poprzednich zmarłych żonach Frederika nie napawają dziewczyny optymizmem. Podejrzliwa nastolatka stara się usilnie zmusić matkę, choćby do rozmowy na temat jej narzeczonego, ta jednak, wydaje się całkowicie zaślepiona miłością, nie dostrzegając w śmierci kolejnych kobiet w rodzinie do której ma wejść nic dziwnego. Podejrzliwość Phili zwiększa się z każdym niezrozumiałym zdarzeniem, jakie ma miejsce od chwili wyjazdu z Berlina, jak choćby wypadek w drodze do posiadłości, który zdaje się pamiętać wyłącznie Phila.

„Nie, to musi być jakieś złudzenie optyczne, halucynacje!”

Nieufna i pełna obaw o bezpieczeństwo — swoje, brata i mamy — i osamotniona w swych podejrzeniach, rozpoczyna własne dochodzenie w celu odkrycia prawdy, składając kawałek po kawałku układankę jaką jest jej nowa rodzina. Okazuje się, że posiadłość, jak i jego mieszkańcy skrywają wiele tajemnic, które okażą się śmiertelnie niebezpieczne.

„W momencie, w którym człowiek się tak odizoluje i wmówi innym, że staną się kimś szczególnym tylko wtedy, jeśli będą w tym uczestniczyć, zaczyna się przecież całe nieszczęście.”

Kiedy zatem, podczas przejażdżki na Rasputinie, ogierze zmarłej córki hrabiego, poznaje tajemniczego chłopaka, nie zdaje sobie sprawy, że to spotkanie całkowicie odmieni jej życie. Anioł Stróż, jak się przedstawia Philippie, okazuje się synem Frederika, Nielsem — uważanym przez rodzinę za chorego umysłowo i wyjątkowo niebezpiecznego, trzymanego w izolacji od reszty społeczeństwa. Wszechobecna opinia na jego temat nie zraża jednak dziewczyny, która podświadomie czuje, że nic w tej rodzinie nie jest takie, na jakie wygląda, a prawda jest ukryta pomiędzy mrocznymi sekretami skrywanymi w murach posiadłości von Rabenów.

„— Chcesz wiedzieć, dlaczego do ciebie podszedłem? Z daleka wyglądałaś jak śliczna, ale nieszczęśliwa syrena, która potrzebuje pomocy (…) Kiedy się zbliżyłem, pomyślałem, że jesteś zabłąkaną gwiazdą, która spadła z nieba. A później, kiedy spojrzałem ci w oczy, byłem pewien, że jesteś samotnym, melancholijnym kotem, którego zły czarownik przemienił w znużoną życiem dziewczynę.”

Niels, to tajemniczy, pełen sprzeczności, do tego przystojny chłopak. Gdy spotykamy go po raz pierwszy, możemy domyślić się, że to nasz „zaginiony” członek von Rabenów, o którym nikt nie chce mówić. Czy rzeczywiście jest chory, jak twierdzą jego najbliżsi? Czy też może mówi niewygodne dla wielu słowa? Jego postać jest nieco rozmyta, dzięki czemu czytelnik utrzymany zostaje w sferze domysłów i półprawd.

„Złamanie przysięgi naprawdę jest czymś najgorszym, co mężczyzna może zrobić swojej rodzinie.”

Również Kristen, siostra Nielsa, jawi się jako sprzymierzeniec i dobra przyrodnia siostra Phili, pragnąca przywitać dziewczynę z otwartymi ramionami w rodzinie. Mimo tego, główna bohaterka podświadomie czuje, że nie do końca tak w rzeczywistości jest. Obok Nielsa i pewnej osoby (sami będziecie zaskoczeni, daję słowo :D), jest to najbardziej intrygująca i nieprzewidywalna postać w tej historii.

„Coś popychało ją do tego, żeby oprzeć się Kristen, chociaż kosztowało ją to tyle sił, jakby musiała zmagać się z niewidzialnymi kajdanami.”

Philippa zatem, pomimo przebywania w domu pełnym ludzi, nie wie, komu może ufać, a chłopak, który jawił się jej jako bratnia dusza i opoka w tym szaleństwie sprawia, że zaczyna wątpić, czy to co ją spotkało jest rzeczywiste, czy tez może stanowi tylko mroczną imaginację.

„Zwariowała. Zdecydowanie, bez wątpienia zwariowała.”

Główni rozgrywający na kartach tej powieści kryją się zupełnie gdzie indziej, niż możemy domniemywać, przedzierając się przez kolejne strony „Roziskrzonych nocy”. Bohaterowie nie są oczywiści, a odkrywanie ich prawdziwej natury było dla mnie wspaniałą przygodą. Z kolei rozwiązanie całej sieci kłamstw, niedomówień i sekretów rodziny hrabiego von Rabena, jest całkowicie zaskakujące, bo to, co faktycznie skrywa pałac Ravensholm, jest bardziej mroczne i zdumiewające, niż nasza główna bohaterka podejrzewała.

„Phili wydawało się, że zaraz zemdleje, wszystkie kształty rozpłynęły się, zamazały, stały punkcikami. Coś się zdecydowanie nie zgadzało.”

To, co jeszcze jest warte zaznaczenia, to retrospekcje, które przedstawiane są czytelnikowi na zdobionych stronach, dzięki czemu wyraźnie odróżniają się od pozostałych kart książki. Jest to interesujące rozdzielenie czasu rzeczywistego toczącej się fabuły od tego, co miało miejsce wiele lat wcześniej, dzięki czemu możemy zrozumieć sekwencję zdarzeń i dostrzec pierwszy ruch na szachownicy von Rabenów.

Podsumowując, poszczególne postaci w niniejszej powieści zostały przedstawione w taki sposób, że czytelnik do samego końca jest pełen wątpliwości, czy ma do czynienia z pozytywnym, czy też negatywnym charakterem tej historii. Książka jest pełna niespodziewanych zwrotów akcji, momentów, przez które niejednokrotnie siedziałam jak na szpilkach, czekając na finał.

Polecam „Roziskrzone noce” Beatrix Gurian z całego zaczytanego serducha. Jest w niej wszystko to, co uwielbiam — miłość, intryga, sekrety, dreszczyk emocji i niespodziewane zakończenie. Do tego dodajmy piękny język, jakim posługuje się autorka i dobrze poprowadzoną fabułę, a otrzymamy świetną literaturę młodzieżową, która może spodobać się także starszemu czytelnikowi. ;)

Lily

Moja ocena: zasłużone 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Jaguar oraz zazyjkultury.pl

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

Vi Keeland w najlepszym wydaniu, czyli "Kusząca pomyłka" zdobywa czytelnicze serca [Lily]

Historia niezwykłej miłości i rozpoczynania od nowa w powieści pt. "River" Samanthy Towle [Lily]

"Las zna twoje imię", czyli podróż do innego świata w powieści Alaitz Leceaga [Ann]

"Ghostwriter" Alessandra Torre, czyli spowiedź pełna napięcia [Ann]

Sekrety, przyjaźń i miłość w powieści „Zraniony pianista” Marii Ernestam [Lily]

Niebezpieczne sekrety, niespodziewana miłość i zaskakujący finał — „Roziskrzone noce” Beatrix Gurian [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

Vi Keeland w najlepszym wydaniu, czyli "Kusząca pomyłka" zdobywa czytelnicze serca [Lily]

Historia niezwykłej miłości i rozpoczynania od nowa w powieści pt. "River" Samanthy Towle [Lily]

"Las zna twoje imię", czyli podróż do innego świata w powieści Alaitz Leceaga [Ann]

"Ghostwriter" Alessandra Torre, czyli spowiedź pełna napięcia [Ann]

Sekrety, przyjaźń i miłość w powieści „Zraniony pianista” Marii Ernestam [Lily]

Niebezpieczne sekrety, niespodziewana miłość i zaskakujący finał — „Roziskrzone noce” Beatrix Gurian [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe