Tytuł: „Forever My Girl”

Autor: Heidi McLaughlin

Wydawnictwo: Wydawnictwo NieZwykłe

Wydano: 19.12.2018

Stron: 253

Opis wydawcy:

Nigdy nie myślałem, że zostanę gwiazdą rocka.

Będąc w college’u, planowałem grać w futbol, następnie dostać się do drużyny ligi zawodowej i poślubić ukochaną z liceum, z którą wiódłbym długie i szczęśliwe życie.

Informacją o wyjeździe złamałem serce nie tylko jej, ale i sobie.

Byłem młody.

Podjąłem tę decyzję, mając na względzie swoje a nie nasze dobro.

Mimo że oddałem duszę muzyce, nie zapomniałem o zapachu czy uśmiechu tej dziewczyny.

Po dekadzie wracam pełen nadziei, że uda mi się to wszystko wyprostować.

Wciąż pragnę, aby była moja na zawsze.

~*~*~*~

„Forever My Girl” to debiut Heidi McLaughlin, a zarazem pierwsza książka autorki, którą miałam okazję przeczytać. Co ciekawe powieść ta doczekała się  już ekranizacji, a premiera filmu odbyła się 19 stycznia 2018 roku. Natomiast w rolę głównych bohaterów wcielili się Jessica Rothe (Happy Death Day, La La Land) i Alex Roe (Siren, The 5th Wave). Prawdę powiedziawszy moja przygoda z tym tytułem zaczęła się właśnie od obejrzenia produkcji filmowej i za jej sprawą, z wielką niecierpliwością wypatrywałam przekładu książki na polski. Nie muszę dodawać, jak bardzo byłam uradowana, kiedy tak się stało, prawda? ;)

Powieść opowiada losy Josie i Liama, typowej amerykańskiej power couple. On - kapitan drużyny futbolowej, ona - przewodniczącą cheerleaderek myśleli, że ich miłość pokona wszystko, nawet różnice klasowe. Niestety los i jedna decyzja chłopaka rozdzieliła ich na całą dekadę. Dopiero pogrzeb ich przyjaciela zmusza Liama do powrotu w rodzinne strony, a tym samym miasteczka, w którym zostawił jedyną dziewczynę, którą kiedykolwiek kochał.  Jednak szybko po jego przyjeździe okazuje się, że przez ten czas dużo się pozmieniało. Dawna ukochana mężczyzny ułożyła sobie życie i lada moment ma wziąć ślub z miejscowym lekarzem, a ona sama prowadzi popularną wśród mieszkańców Beaumont kwiaciarnię. Ich spotkanie po latach zmienia wszystko.  Wychodzą na jaw skrywane tajemnice, a uśpione uczucia dają o sobie znać. 

~*~*~*~

„Nigdy nie pomyślałabym, że ponownie zobaczę chłopaka, który skradł moje serce i zapomniał je oddać.

Szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy chcę je odzyskać.”

~*~*~*~

„Tęsknię za jej zadziornością, gdy się wnerwia. Tęsknię za ogniem, jaki płonął w jej oczach, gdy była zdeterminowana, pragnąc udowodnić mi, że się mylę. Tęsknię za pasją, jaką okazywała mi ciałem, kiedy próbowała nauczyć mnie, jak to jest być kochanym. Oddałbym wszystko, aby znów tego doświadczyć, choćby przez ulotną chwilę. Wystarczyłby mi okruch mojej dziewczyny.

Kłamstwa.

[…] Gdybym mógł cofnąłbym się w czasie i wszystko zmienił.”

~*~*~*~

„Forever My Girl” jest książką, którą czyta się lekko, przyjemnie, a ciekawie poprowadzona fabuła wciąga od pierwszych stron. To powieść, która bawi, ale i mocno wzrusza, zapadając głęboko w pamięci. Historia w niej zawarta ukazuje siłę miłości, której nie straszne lata rozłąki, bolesne rozstanie, złamane serca, czy przemilczane prawdy. Jest swoistą wizytówką tego, czym prawdziwe uczucie powinno być. I chociaż niezwykle trudno zapomnieć, wybaczyć zadane krzywdy, to właśnie ona sprawia, że chcemy zaryzykować. Czy tak też będzie w przypadku Josie i Liama? Czy połączy ich, to, co kiedyś, czy ich drogi ponownie się rozejdą? O tym możecie się przekonać czytając debiut Heidi McLaughlin.

Jednak ta książka nie jest jedynie kalką filmu o miłości. To także opowieść o prawdziwej przyjaźni, która łączy ludzi na całe życie i to warto podkreślić. Autorka wykreowała autentyczne postacie, takie, które lubimy bądź nie od pierwszego wejrzenia, które popełniają błędy, ale i próbują je naprawić. Lecz niewątpliwą perełką na tle wszystkich dorosłych bohaterów były właśnie dzieci, kradnące swoją obecnością poszczególne sceny, tak, że nie sposób było się nie uśmiechnąć, czy też zadziwić ich mądrością.

„Forever My Girl” jest lekturą obowiązkową dla wszystkich tych, którzy kochają romantyczne historie, gdzie serce walczy z rozsądkiem o prawo do głosu, a droga do szczęścia wiedzie po bardzo krętych ścieżkach. Zatem jeśli lubicie takie powieści, to zdecydowanie jest to coś dla Was. Ja już wyczekuję kolejnych części tej serii, licząc, że Wydawnictwo Niezwykłe zdecyduje się je wydać pod swoim szyldem.

Serdecznie polecam.

Moja ocena: 5/6

Tytuł: „Nikt nie idzie”

Autor: Jakub Małecki

Wydawnictwo: SQN

Rok Wydania: 2018

Ilość stron: 272

Opis Wydawcy: Po tym, jak Olga zobaczyła go po raz pierwszy, uporczywie wracał do niej w myślach. Tajemnicza postać z kolorowymi balonami. Ni to mężczyzna, ni to dziecko. Ona samotna, on osobny i zamknięty we własnym świecie. Ich losy przetną się ponownie na skrzyżowaniu ulic w chwili tragicznego zdarzenia.

Małecki prowokuje czytelnika, by na podstawie rozsypanych wspomnień stopniowo odkrywał prawdziwy bieg zdarzeń. Gdzieś są słowa niewypowiedziane, niespełnione relacje oraz gesty zawieszone między dwojgiem bliskich i obcych sobie ludzi. Wielkie miasto wypełniają miłość i samotność.

Nikt nie idzie to powieść, w której buzują wielkie emocje. Hipnotyzuje, delikatnie sącząc czułe i ledwo wyczuwalne tony. Zostaje w pamięci na długo.

~*~*~*~

Powieść „Nikt nie idzie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jakuba Małeckiego. Żałuję, że wcześniej nie miałam okazji przeczytać książki tego autora. Powieść, która została wydana w tym roku, jest pięknym kolażem uczuć, barwnym obrazem życia, ze swoimi jasnymi, jak i ciemnymi kolorami.

Bardzo trudno jest jednoznacznie określić, o czym niniejsza książka traktuje, by nie zdradzić zbyt wiele. Jeśli miałabym ująć ją w jedno słowo, byłoby nim — życie. Właśnie o tym ta powieść jest — o życiu kilku osób, których losy przeplatają się. Autor przeplata poszczególne fragmenty historii każdej z nich, by na koniec dać nam niezwykły, choć niedokończony obraz, gdyż i życie bohaterów wcale nie skończyło się z ostatnią stroną książki.

„Podeszła do niego od tyłu, objęła go w pasie i oparła mu głowę o kark. Stali tak i nic już nie mówili. Igor spoglądał w niebo próbując wypatrzeć gwiazdy — nadal nie było żadnej.”

Poprzez kolejne strony czytelnik wkracza do świata czwórki, bardzo odmiennych, a jednocześnie tak podobnych do siebie bohaterów. Poznajemy zatem Olgę, poszukującą celu w życiu, raz po raz popełniającą życiowe błędy, nie mogąc znaleźć swojego miejsca. Kolejna ważna postać w tej układance to Igor — chłopak od liści. Poznają się z Olgą w chwili, gdy Igor przeżywa „pożarcie” jego brata przez Japonię. Połączeni przez przyjaźń zrodzoną z samotności, raz po raz stawiani sobie na życiowej ścieżce, usiłują poradzić sobie z własnymi lękami. I na koniec, choć wcale nie mniej istotni, Marianna i jej syn Klemens. Marianna, wydała mi się w tej powieści najsmutniejszą postacią. Jej historia trąciła delikatną strunę, nadając ton całej lekturze, i to przez pryzmat jej losów spoglądałam na życie Olgi. Zamknięty zaś we własnym świecie Klemens, po niespodziewanej śmierci matki, przygarnięty właśnie przez Olgę, która jest dziwnie zafascynowana chłopakiem, rozpoczyna całą sekwencję zdarzeń. Do czego doprowadzą? To musicie odkryć sami.

„Żyła od ukłucia do ukłucia, od święta do święta, od jednej wypłaty do następnej, a Klemens nadal nie pasował do świata: ciągle kaleczył się o niego, potykał, uderzał. Jego ciało pokrywały sińce.”

O ile Marianna była delikatną muzyką w tle wygrywaną przez autora, o tyle Klemens wydawał się stanowić nutami na pięciolinii, bez których nie byłoby melodii. Oboje zaś stanowili kruche spoiwo całej fabuły. Czasami miałam wrażenie, że wystarczyłby lekki podmuch wiatru, by Kelmens okazał się tylko złudzeniem — chłopcem, który pojawił się i za chwilę zniknął w tłumie wielkiego miasta — gdyby nie splot zdarzeń, które doprowadziły do spotkania z Olgą.  

Czwórka bohaterów, z których każde mierzy się z własnymi troskami, wspomnieniami, poszukiwaniami, marzeniami a jednak, gdzieś tam, w ogromnej Warszawie, ich losy się splatają dając początek czegoś zupełnie nowego. Czy wykorzystają tę szansę? Czy dostrzegą, co w życiu mogli przegapić?

„Tą drogą

Nikt nie idzie

Tego dzisiejszego wieczoru.”

Moją uwagę zwróciła zarówno okładka, która wywołała melancholijny uśmiech na moich ustach (fortepian — jedna z moich miłości), jak i konstrukcja książki. Poszczególne działy historii zostały wyróżnione przyciągającymi uwagę rycinami obrazującymi określone miejsce w fabularnej podróży, w jakiej znajdowali się bohaterowie.

Jest to wzruszająca, przepełniona emocjami książka, z której kart wychyla się nieśmiało mieszanina smutku z radością, miłość z samotnością, nadzieja z wiarą. Sama treść wydała mi się wręcz ascetyczna. Tutaj nie ma ani jednego zbędnego słowa. Myślę, że każdy czytelnik inaczej odczyta tę powieść, w zależności od tego, w jakim momencie życia się znajduje i czego sam doświadczył. Składając z rozsypanych wspomnień układankę jaką dał czytelnikowi do ręki autor, niejednokrotnie nie mogłam zobaczyć liter przez zamglone łzami oczy.

Historia Klemensa, Olgi, Igora i Marianny chwyta za serce tak mocno, że gdy już zelży swój uścisk, odczuwa się dojmujące poczucie straty, ale i czułego muśnięcia nadziei i przeznaczenia.

Lily

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu SQN.

Autor: Monika Joanna Cieluch

Tytuł: Miłość szeptem mówiona

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 422

Opis: Historia przyjaźni ubranej we wszystkie odcienie miłości.

Margaret Megan Murphy to młoda, zbuntowana Brytyjka, która nie lubi przyznawać się do swoich polskich korzeni. Pewnego dnia jednak, za sprawą ultimatum postawionego jej przez egocentryczną i upartą babkę, będzie musiała zmierzyć się z kwestią swojego pochodzenia. Pomóc ma jej w tym wyprawa do kraju przodków, gdzie dziewczynę czeka trudna szkoła przystosowania się do prawdziwego, pozbawionego luksusów życia...

Czy niepokorna Margaret poradzi sobie w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości? Czy wieś, której nazwy nie jest w stanie nawet wymówić, może stać się jej drugim domem? I czy długo skrywana tajemnica rodu Murphych wyjdzie w końcu na jaw?

„Zrzuciła z siebie pościel i w asyście niespokojnie bijącego serca boso przemierzyła odległość dzielącą ją od skąpanego w słońcu balkonu. Zacisnęła dłonie na drewnianej balustradzie, przymknęła oczy i zwróciła twarz w kierunku ciepłych promieni słonecznych. Nie mogła uwierzyć, że koszmary znowu wróciły, co więcej, nie potrafiła pogodzić się z myślą, że znowu jest w Strzyczewicach – miejscu, które od lat wydawało jej się swoistym piekłem na ziemi.”

***

Po skończeniu tej powieści, przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w bezchmurne, letnie niebo. Zaczęłam zastanawiać się nad przewrotnością życia, nad jego blaskami, przeplatanymi nieodmiennie cieniami. Ta lektura nikogo nie pozostawi obojętnym. Tak wiele sprzecznych uczuć towarzyszyło mi po przeczytaniu ostatnich stron powieści Moniki Joanny Cieluch, że potrzebowałam chwili, by je sobie poukładać. „Miłość szeptem mówiona” jest debiutem pisarki, i mogę od razu Wam wyznać, że bardzo udanym oraz bezapelacyjnie zapadającym na długo w pamięć.

Autorka przedstawia historię zbuntowanej, dwudziestosześcioletniej Brytyjki z polskimi korzeniami, czerpiącej pełnymi garściami z londyńskich rozrywek, odkrywając powoli przed czytelnikiem tajemnice rodzinne, które złamały niejedno serce, a nawet duszę.

Margaret Megan Murphy zawsze miała wszystko, czego tylko zapragnęła i bardzo umiejętnie wykorzystywała, zarówno swój niewątpliwy urok osobisty, jak również pieniądze swojej babki - Sophie, by dobrze się bawić. Zatracając się w oparach alkoholu, imprez i przygodnego seksu, staje się prawdziwym utrapieniem zmęczonej i zrozpaczonej kobiety, która starała się wychowywać Margaret najlepiej jak potrafiła, odkąd jej matka zostawiła dziewczynkę zaraz po jej urodzeniu, znikając z ich życia. Sophie starała się zatem wraz ze swoim nieżyjącym już mężem Charliem zrobić wszystko, by jej ukochana wnuczka nie skończyła jak jej nieodpowiedzialna matka.

Gdy przelewa się czara goryczy wyskoków wnuczki, Sophie stawia ultimatum — albo dziewczyna spędzi trzy miesiące w Strzyczewicach w Polsce u przyszywanej ciotki Heleny, ucząc się czym jest prawdziwe życie i ciężka praca, lub też zostanie w Londynie, lecz wydziedziczona, odcięta od pieniędzy i przywilejów jakie daje jej nazwisko Murphy.

Choć nie pragnie niczego bardziej, niż posłać babkę do diabła, Margaret postanawia sprostać wyzwaniu i zdobyć należną jej fortunę i miejsce w rodzinnej firmie. To, co się dzieje, gdy trafia na wieś, jest prawdziwą szkołą życia dla dziewczyny, ale też odkrywaniem tego, że istnieje coś ważniejszego, niż pieniądze i wieczna zabawa bez zwracania uwagi na to, kogo się przy okazji zrani.

Początki pracy Margaret w gospodarstwie Heleny, gdzie jej wnuk Tomasz prowadzi stadninę koni, są niesamowicie zabawne i pokazują, że do tej pory dziewczyna znała jedynie niewielką część życia, które codziennie toczą zwykli ludzie. Z rozbawieniem przyglądałam się powolnemu odnajdywaniu się dziewczyny w całkiem innej rzeczywistości i jej harcie ducha, by się nie poddać, choć wiele rzeczy przychodziło jej z trudem. W końcu jednak, znajduje dla siebie zajęcie, do którego ma niewątpliwy talent.

W życiu bohaterki pojawia się także chłopiec, teraz już mężczyzna i to niebagatelnie przystojny, z przeszłości, którego oględnie mówiąc, nie bardzo darzy sympatią z uwagi na pewne zdarzenie z czasów gdy przebywała jako sześcioletnia dziewczynka w Polsce. Mimo iż oboje nie cieszą się na myśl o swoim towarzystwie i przymusowej współpracy, stopniowo rodzi się pomiędzy nimi nić względnego porozumienia i oboje czegoś się uczą. Tomek przekonuje się, że ocenianie ludzi, niczym książek po okładce może niejednokrotnie zaskoczyć, i to pozytywnie, gdy zajrzy się do ich wnętrza. Margaret z kolei odnajduje w sobie kobietę zdolną do głębszych uczuć, niż zwykły przygodny seks bez większego zaangażowania w to serca.

Przyznam się, że początkowe strony książki nie nastroiły mnie pozytywnie do głównej bohaterki. Szczerze powiedziawszy bardzo mnie irytowała. Rozpuszczona panienka, która nie doceniała ciężkiej pracy swoich dziadków, bawiąc się w najlepsze za ich pieniądze. Miała za nic innych ludzi, uważając że to ona jest najważniejsza, a reszta powinna się dostosować i dziękować za jej towarzystwo. Takie właśnie miałam odczucia, lecz… Gdy stopniowo odkrywana jest historia Margaret i jej rodziny, a ona sama spotyka na swojej drodze mieszkańców Strzyczewic, którzy będą mieli także swój udział w rozwoju emocjonalnym głównej bohaterki, zaczęłam zmieniać zdanie. Widząc jak bardzo w rzeczywistości była samotna w swoim luksusie i imprezowym życiu, poczułam nawet współczucie dla niej przeplatane z rodzącą się sympatią. Zobaczyłam w gruncie rzeczy bardzo zranioną małą dziewczynkę, której brakowało tego, co najważniejsze — miłości i akceptacji tego jaka jest, bez żadnego „ale”.

Także retrospekcje jakie wprowadziła autorka i opisywane przez nią zdarzenia jakie miały miejsce za młodych lat Sophie, dają nam szersze spojrzenie na całość historii i możliwość zrozumienia teraźniejszości w jakiej próbuje się odnaleźć Margaret.

Jedną z ciekawszych postaci jest, do pewnego momentu bardzo tajemnicza młoda kobieta. Majka, która już od początku pojawia się w przemyśleniach Tomasza, a którą następnie osobiście poznajemy w stadninie, jest niesamowicie barwną postacią, a jednocześnie  dosyć enigmatyczną. Przez większość powieści możemy się jedynie domyślać, co skrywa dwudziestodwuletnia, energiczna i bardzo entuzjastycznie okazująca emocje dziewczyna, która od razu wiedziała, że z Margaret połączy ją prawdziwa przyjaźń. Majka jest barwnym ptakiem tej powieści, którego z przyjemnością możemy podziwiać.

Autorka w książce porusza także bardzo trudny temat, jakim jest próba przygotowania się na to, co nieuniknione, a na co nie mamy większego wpływu. Jest to historia o stracie i próbą poradzenia sobie z nią. Ta książka to po prostu życie w czystej postaci. Ze swoimi wzlotami i upadkami.

Fabuła jest niezaprzeczalnie pasmem niespodzianek i sekretów, które ujawniane w trakcie lektury spowodują, że czytelnik będzie z zapartym tchem przedzierać się przez stajnię i pola lawendy, dotykając delikatnych kwiatów, by w końcu utonąć w ich głębokim kolorze i przenikającym do szpiku kości zapachu, pozostawiającego na długo swój ślad w naszej duszy.

Niewiele książek ma dar wzruszenia serca tak, by po ich lekturze poczuć ukłucie w sercu i myśl, jakie to wszystko wokół nas jest ulotne i nieprzewidywalne. „Miłość szeptem mówiona” taką powieścią jest. Powoduje skrajnie sprzeczne emocje, od śmiechu i rozbawienia zabawnymi sytuacjami, które spotykają główną bohaterkę, po wzruszenie i płacz nad niesprawiedliwością losu i miłością, która nie zawsze ma szczęśliwe zakończenie, a przynajmniej nie takie, jakie by mogło się wydawać, że być powinno.

Ta powieść pozostanie ze mną jeszcze długo. Nie jest beletrystycznym romansem, lecz prawdziwym kolażem uczuć i ścieżką życia, jaką zapewne wielu z nas kroczy, bądź jej doświadczyło.

„Historia przyjaźni ubranej we wszystkie odcienie miłości” — jak głosi napis na okładce jest idealnym określeniem tej świetnie napisanej, przejmującej i pozostawiającej czytelnika w stanie próby zastanowienia się nad życiem książki. Jest to historia, którą każdy powinien przeczytać.