NieGrzeczne Recenzje

Finał serii, która podbiła serca czytelników wattpada, czyli "Bad Boy's Girl 5" - Blair Holden [Sil]

Tytuł: “Bad Boy’s Girl 5”

Autor: Blair Holden

Wydawnictwo: Jaguar

Wydano: 17.07.2019

Stron: 280

, by NieGrzeczne Recenzje

In akcja, Ann

"Architektura uczuć" Meg Adams, czyli idealne połączenie romansu z thrillerem [Ann]

Tytuł: „Architektura uczuć”

Autor: Meg Adams

Wydawnictwo: NieZwykłe

Wydano: 25.05.2019

Stron: 365

~*~*~*~

Opis wydawcy:

Kiedy David Arnaud, światowej sławy architekt, przyjeżdża do Polski, aby zrealizować prestiżowy projekt, nawet nie podejrzewa, że ta wizyta na zawsze odmieni jego życie. Niezdolny do miłości i nieskory do kompromisów mężczyzna zostaje zmuszony do współpracy z odważną i zadziorną Oliwią. Początkowa niechęć przeradza się w zmysłową grę o dominację, nie tylko na płaszczyźnie zawodowej. David jednak skrywa tajemnicę, która może sprowadzić na nich śmiertelne niebezpieczeństwo. Wplątany przez przyjaciela w brudne porachunki, nieświadomie stawia na szali życie zarówno swoje, jak i Oliwii.

Czy dwie skrzywdzone dusze będą w stanie pokonać przeciwności losu? A może skrywane sekrety sprawią, że wszystko runie niczym domek z kart?

~*~*~*~

Istnieją książki, które łamią serce, doprowadzają do rozstroju nerwowego i pełnego irytacji zgrzytania zębami. Takie, które w pewnej chwili masz ochotę wyrzucić przez okno, by za moment biec i ze skruchą zbierać je z ziemi. Taka właśnie jest „Architektura uczuć”. Choć z uporem maniaka powtarzam, że nie lubię i nie czytam romansów, czasem zdarza mi się zrobić wyjątek. Tutaj właściwie nawet nie musiałam specjalnie się przekonywać: przyciągnął mnie już sam pomysł autorki, wymieszanie elementów romansu z zagadką kryminalną, tajemnicami z przeszłości i nutą niepewności. Zacznijmy jednak od początku.

Akcja powieści toczy się w Polsce, a dokładniej w Krakowie, który w wizji pokazywanej nam przez Meg Adams właściwie ożywa, staje się dodatkowym bohaterem tej opowieści, bez którego nic nie byłoby takie samo. Wraz z Davidem i Oliwią poznajemy klimatyczne zakamarki tego pięknego miasta. Widać, że autorka doskonale zna miejsce, w którym osadziła akcję. O wiele lepiej czytać o naszym rodzimym Krakowie, którego autentyczność wręcz wypływa z kart książki, niż o jakimś zagranicznym, nieokreślonym miejscu, które równie dobrze mogłoby być jakąś randomową lokalizacją.

Kolejnym, co urzekło mnie w „Architekturze uczuć” jest główny bohater. David Arnaud to mężczyzna pełen sprzeczności, skrywający w sobie głębię, którą odkryć mogą tylko wybrani. Na co dzień zimny drań, odnoszący sukcesy w świecie architektów, jak wydawać by się mogło nieskory do miłości, skrzywdzony wydarzeniami z przeszłości cynik. Z drugiej strony mężczyzna skłonny do poświęceń i narażania własnego życia dla ratowania ukochanej kobiety czy pomocy przyjacielowi. Przyjeżdża do Polski zwabiony chęcią udziału w tworzeniu prestiżowego projektu, nie spodziewając się, że ten wyjazd wywróci jego życie do góry nogami. Zostaje wplątany w intrygę rodem z powieści kryminalnych. Niektórzy mogą zarzucać, że przecież zwykły architekt to nie żaden tajniak, jednak David ma za sobą udział w innej sprawie, co rozbudziło w nim pewne instynkty. Nie bez znaczenia jest też jego przyjaźń z agentem – Richem.

David zostaje zmuszony do współpracy przy projekcie z młodą panią architekt z Polski – Oliwią Wróblewską, która od samego początku wydaje się do niego negatywnie nastawiona. Przy każdym ich spotkaniu wręcz iskrzy, a ich starcia okraszone są dawką ciętych ripost. Jak się wkrótce okazuje, Davida i Oliwię łączy nie tylko wspólny projekt i wykonywany zawód, ale pewne niedokończone sprawy z przeszłości.

Oliwia jest ambitna, pyskata, pewna swojej wartości. Różni się od zazwyczaj spotykanych na kartach romansów szarych myszek, które muszą być ratowane przez księcia na białym koniu. Taka kreacja sprawia, że kobieta zapada nam w pamięć i nawet po kilku tygodniach od lektury „Architektury uczuć” pamiętam niektóre z jej ciętych ripost. Nie jestem wobec niej bezkrytyczna, zdarzały się sceny, w których irytowała mnie swoim niezdecydowaniem, ale doskonale wiem, że właśnie takie są kobiety. I myślę, że gdyby chodziło o inną powieść, nie miałabym tych negatywnych odczuć, ale nie oszukujmy się, zbyt mocno od początku sympatyzowałam z Davidem, więc Oliwia była na straconej pozycji.

Na kartach powieści możemy obserwować rodzące się pomiędzy tą dwójką uczucie. Z początku dzikie i pełne namiętności, powoli przeradzające się w dojrzałą, gotową do wyrzeczeń miłość. David również przechodzi przemianę: z cynicznego drania staje się mężczyzną gotowym zrobić wszystko dla swojej kobiety. Chociaż bardzo przypadła mi do gustu jego początkowa wersja, ten ostateczny efekt też poruszył pewne struny w moim sercu.

Muszę przyznać, że Meg Adams udało się to, co udaje się niewielu autorkom: sprawiła, że przywiązałam się do bohaterów, a ich przeżycia wzbudzały we mnie wyraziste emocje. Może nie jestem obiektywna, może nie widzę wad Davida, ale to sztuka: pisać tak, by czytelnik zapomniał podczas czytania o całym świecie i chłonął toczące się wydarzenia jakby dotyczyły realnych osób.

Nie mogę nie wspomnieć o stylu pisania autorki. Meg posiadła umiejętność czarowania słowem, jej zdania są rozbudowane, kiedy trzeba umieszcza w tekście barwne porównania, a czytelnik ma wrażenie, że płynie przez kolejne strony, aż w mgnieniu oka dociera do końca. Dodatkowym atutem jest też podzielenie powieści na rozdziały z perspektywy Oliwii i Davida, dzięki temu możemy lepiej poznać odczucia tej dwójki i wejść do ich głów. Trzecioosobowa narracja nie daje nam takiej możliwości.

Komu mogę polecić „Architekturę uczuć”? Na pewno fankom romansów, w których erotyka jest tylko dobrze skomponowanym dodatkiem do bardziej rozbudowanej fabuły. Nie powinny zawieść się również osoby, które lubią książki z wątkiem kryminalnym i elementami thrillera. Dla mnie „Architektura uczuć” była strzałem w dziesiątkę. Idealne proporcje romansu, tajemnic z przeszłości, dramatu i zmagań z psychopatą stworzyły powieść, do której wrócę jeszcze nie raz. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to bardzo udany debiut i warto dać mu szansę.

Moja ocena: 9/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Niezwykłe

, by NieGrzeczne Recenzje

In Ann, Jo MacGregor

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

Tytuł: „Mroczne szepty”

Autor: Jo MacGregor

Wydawnictwo: Kobiece

Wydano: 12.06.2019

Stron: 328

~*~*~*~

Opis wydawcy:

Pomiędzy znieczuleniem a przebudzeniem są jeszcze mroczne szepty…

Gdy pod wpływem hipnozy pacjentka wyjawia psychoterapeutce, Megan Wright, że jest ofiarą molestowania i psychicznych tortur ze strony ginekologa, ta postanawia zbadać sprawę. Zdeterminowana, lecz zobowiązana tajemnicą lekarską, będzie musiała stawić czoła niebezpieczeństwu i podjąć walkę ze zdeprawowanym mężczyzną. Czy uda jej się położyć kres bezwzględnym praktykom i ocalić inne kobiety?

~*~*~*~

Co skusiło mnie do sięgnięcia po powieść „Mroczne szepty”? Nie będę chyba oryginalna stwierdzając, że i tym razem przyciągnęła mnie okładka przypominająca rysunki wykorzystywane do testu Rorschacha. Liczyłam na niebezpieczną podróż w głąb skażonego złem umysłu przestępcy i na trzymające w napięciu odkrywanie jego tożsamości i motywów. To, co otrzymałam, niestety nie do końca spełniło moje oczekiwania.

Więź między pacjentem, a jego lekarzem należy do jednego z najbardziej intymnych połączeń. Tym bardziej straszna wydaje się możliwość, że lekarz może chcieć skrzywdzić kogoś, kto powierza mu swoje zdrowie i życie. Właśnie na tym lęku bazuje powyższa powieść Jo MacGregor „Mroczne szepty”. Jej akcja toczy się w latach współczesnych w RPA, gdzie nadal widoczne są ślady dawnych podziałów.

Główną bohaterką jest psycholożka Megan Wright, pracująca w szpitalu. Jedna z jej klientek (jak pacjentów określa sama Megan) została okaleczona podczas zabiegu przez pracującego w tym samym szpitalu ginekologa. To wydarzenie wywołało u kobiety wielką traumę, z którą próbuje sobie radzić przy pomocy psychoterapii. Zaniepokojona swoimi odkryciami Megan zaczyna prywatne śledztwo i wkracza na ślad zaburzonego ginekologa, który według jej ustaleń skrzywdził wcześniej również inne kobiety. Psycholożka chcąc uchronić przed podobnym losem kolejne, postanawia działać.

Sam pomysł na fabułę jest ciekawy. Dodając do tego, że autorka przez wiele lat pracowała zawodowo z ofiarami zbrodni i inspirowała się prawdziwymi wydarzeniami, spodziewałam się thrillera medycznego na wysokim poziomie, z rozbudowaną warstwą psychologiczną postaci, głębokim studium przypadku. I jasne, nie zrozumcie mnie źle. „Mroczne szepty” to nie jest zła książka. Po prostu jeśli ktoś ma za sobą już wiele pozycji z tego gatunku, oczekuje czegoś więcej. Pewne zwroty akcji wydają się wtedy oczywiste, a niektóre rozwiązania zbyt łatwe. Podczas lektury powieści nie nudziłam się, doczytałam ją z zaciekawieniem do końca, więc nie mogę uznać tego czasu za stracony. Moim głównym zarzutem wobec autorki jest spłycenie portretów postaci. Właściwie z nikim nie zdołałam się utożsamić, więc wydarzenia toczące się na kartach nie oddziaływały na moje emocje. Ale przechodząc już do samych bohaterów.

W sumie już dawno nie byłam tak zirytowana postępowaniem głównej bohaterki. W swoim prywatnym śledztwie jest nieostrożna, czym sprowadza na siebie i swoją pacjentkę zagrożenie. Porusza się trochę niczym słoń w składzie porcelany, zadając zbyt oczywiste pytania osobom, którym nie powinna, więc wieść o jej śledztwie szybko dociera do zainteresowanego. Były momenty, kiedy wręcz czekałam na to, aż powinie jej się noga. Jak na psychologa wydaje się zbyt słabo radzić sobie z własnym życiem.

Przeciwnik głównej bohaterki – doktor Trotteur pod wpływem traumy z dzieciństwa wykształcił w swojej głowie pewne spaczenie: szuka idealnej perfekcji, okalecza więc swoje pacjentki, pozbawiając je tego, co jego zdaniem jest wadą. Jego postaci nie można polubić, ale nie tego zazwyczaj szukam, czytając książki o psychopatach. Interesuje mnie czytanie o procesie, który ukształtował ich postrzeganie rzeczywistości. Trotteur początkowo wydawał się przebiegły, kalkulował na zimno, zdawało się, że przewyższa inteligencją wszystkich wokół, ponieważ przez lata udawało mu się uniknąć wykrycia. I niestety na koniec ten obraz runął nieco zbyt łatwo, kiedy popełnił motywowane emocjami błędy.

Właśnie przez takie zachowania, czy szczęśliwe dla głównej bohaterki zbiegi okoliczności, akcja nie nabrała wystarczającej dynamiki, bym śledziła ją z wypiekami na twarzy. Na sam styl pisania autorki nie mogę narzekać, ponieważ jest lekki, dzięki czemu można było płynąć przez tekst bez większych przeszkód.

Na koniec mogę stwierdzić, że „Mroczne szepty” to powieść, której niestety nie udało się w pełni wykorzystać drzemiącego w historii potencjału. Myślę, że powinna przypaść do gustu osobom, które dopiero zaczynają przygodę z thrillerami medycznymi lub szukają historii ze szczyptą niepokoju dla zajęcia kilku wieczorów. Czytelnik mający za sobą wiele powieści z tego gatunku może być nieco zawiedziony.

Moja ocena: 6/10

Autor: Ann

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Kobiece

, by NieGrzeczne Recenzje

Newer
Stories

Older
Stories

Dołącz do nas na Facebooku!

NieGrzeczne Dziewczyny Recenzują

Instagram

Etykiety

Meg wydawnictwo kobiece Wydawnictwo NieZwykłe Sil erotyk kobiece Kocyk Wydawnictwo Novae Res kobiety to czytają kryminał Ailes przyjaźń Er akcja przedpremierowo książka niegrzeczne dla nastolatków SQN dark Ulubione przemoc sensacja Booklover Eres Niegrzeczna Sam Videograf Wydawnictwo Videograf film humor niebezpieczeństwo recenzje zombie apokalipsa Katy Regnery Współczesne Baśnie adrenalina choroba filmy kalendarz taniec wydawnictwo Lira wywiad Adrian Bednarek Ailes Award Ailes Award Red Bang Benny BlackSails Dolnośląskie Domniemanie niewinności F1 Jeden dzień Karolina Kowalska Katarzyna Krzan Kiedy znów się spotkamy Marek Stelar Prawo miłości Przegląd Końca Świata: COUNTDOWN Przegląd Końca Świata: DEADLINE Przegląd Końca Świata: FEED Przegląd końca świata Recenzja serial Rykoszet Samantha Towles Sarai Skazany na zło Starz Weronika Kulesza Wydarzenie Wywiad. Adrian Bednarek bolid co tak krótko dla kobiet gościnnie kierowca kinematografia kino konkurs konkurs literacki kostiumowy kryminalistyka kryminał na wesoło mechanik powitanie powrót pożądanie przygodowy psiesmaki recenzja książki Joanny Svensson samochód serial seriale tajemnicza śmierć Marianny Biel the kissing booth wydawnictwo wydawnictwo Świat Książki

Pages

Finał serii, która podbiła serca czytelników wattpada, czyli "Bad Boy's Girl 5" - Blair Holden [Sil]

"Architektura uczuć" Meg Adams, czyli idealne połączenie romansu z thrillerem [Ann]

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

Finał serii, która podbiła serca czytelników wattpada, czyli "Bad Boy's Girl 5" - Blair Holden [Sil]

"Architektura uczuć" Meg Adams, czyli idealne połączenie romansu z thrillerem [Ann]

"Mroczne szepty" Jo MacGregor, czyli doktor wie najlepiej [Ann]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe