Tytuł: Hate to love you

Autor: Tijan Meyer

Wydawnictwo: Kobiece

Ilość stron: 412

Data premiery: 29.05.2019

OPIS:

Był dokładnie takim chłopakiem, jakiego miała unikać

Pierwsza zasada: Kennedy Clarke będzie unikała seksownych facetów, kiedy zacznie studia na wymarzonym uniwersytecie.

Druga zasada: Kennedy będzie wystrzegać się wszelkich dramatów. Musi wtopić się w otoczenie i za wszelką cenę unikać bycia na świeczniku.

Trzecia zasada: Kennedy skupi się na tym, by zacząć wszystko od nowa. Z dala od rodziny, złośliwych koleżanek i wkurzających ją kolegów.

Jednak wystarczy jeden zadziorny i nielubiący sprzeciwu chłopak, by wszystkie zasady trafił szlag.

RECENZJA:

Nigdy nie czytałam książek Tijan, dlatego za “Hate to love you” zabrałam się z ogromną ciekawością. Z początku było naprawdę obiecująco, lecz później mój zapał kolosalnie zmalał.

Kennedy Clarke rozpoczęła studia z kilkoma założeniami: zero facetów, zero dramatów, tylko nauka. Prędko jej plany się posypały, a raczej to Shay Coleman, kapitan drużyny, je zniweczył. Kennedy przeszła przez piekło w liceum i chciała tego uniknąć na studiach. Jednak umawianie się z kapitanem drużyny jej w tym nie pomogło.

Polubiłam Kennedy za jej ostry język, buntowniczą osobowość, a Shay’a za to, że jest takim przyzwoitym facetem. Jednak cała budowa książki, chaotyczne opisy i dialogi zniszczyły moją przyjemność. Męczyłam się od połowy, aby przebrnąć do końca, tak nielogicznie zbudowano tę powieść. Na początku zapowiadało się naprawdę obiecująco i nie mogłam się oderwać, jednak z czasem wszystko zaczęło się rozpadać.

Wielkim plusem tej powieści jest opis związku Kennedy i Shay’a, jego ewolucja, wzajemna fascynacja. Doprawdy, o tym czytało się z wielką przyjemnością i wypiekami na twarzy. Według mnie to jedyny i największy atut tej powieści: Kennedy i Shay. Reszta poległa. Zbyt wiele zbędnych postaci, które nakreślono ogólnikowo i bez większego polotu. Uważam, że znajdą się osoby, które uwielbiają takie powieści, dla mnie była bardzo przeciętna ze względu na styl pisania. Zachęcam do przeczytania tej książki i wyrobienia sobie własnej opinii.

Ocena: 3/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję: Wydawnictwo Kobiece.

Autor: Tijan

Tytuł: Pozwól mi zostać

Wydawnictwo: Kobiece (Young)

Rok wydania: 2018

Stron:408

  „Pozwól mi zostać” to moje pierwsze spotkanie z Tijan. Może i dobrze się stało, ponieważ jak sama napisała w posłowiu, ta książka jest dla niej wyjątkowa i to właśnie historia Mackenzie coś w niej zmieniła. Doskonale rozumiem, dlaczego tak się stało, ponieważ ta opowieść nie jest kolejnym zwykłym nastoletnim romansem. I chociaż uważam, że pewne elementy tu nie zagrały, to nie można odmówić Tijan jednego – porusza trudny temat, o którym powinno się mówić więcej i głośniej.

  Mackenzie to młoda, zagubiona dziewczyna, która dopiero do straciła swoją siostrę bliźniaczkę. Willow popełniła samobójstwo w ich wspólnej łazience. To właśnie Mack odnajduje martwą Willow. Traumatyczne przeżycia odciskają na niej ogromne piętno, co jest całkowicie zrozumiałe. Tej nocy, kiedy jej świat się skończył, przez pomyłkę trafia do sypialni Ryan’a. Chłopak dodaje jej w jakiś sposób siły i to dzięki niemu Mack może choć na trochę zasnąć. Tak rozpoczyna się ich wspólna historia.

  Historia ta jest pełna młodzieńczych wątpliwości, chwilowych upadków oraz prób radzenia sobie z ciężkimi przeżyciami. Momentami nieco zbyt płytko dotyka pewnych tematów, momentami wydaje się zbyt cukierkowa - to nie do końca dobre słowo, bo tematyka taka nie jest, ale po przeczytaniu mam wrażenie, że niektóre zachowania nastolatków były trochę naciągnięte. Zbyt mocno pozytywne. Mack oraz Ryan zaś mieli w sobie tak dużo wewnętrznej siły, oraz woli walki, że wydawali się odrobinę nierealni. Piszę – mam wrażenie, wydawali się, ponieważ już dawno nastolatką nie jestem, w moich czasach wiele rzeczy wyglądało zgoła inaczej, tym bardziej że nie wychowywałam się w bogatej części Stanów Zjednoczony, a w biednej, zacofanej w tamtym czasie Polsce.
Niemniej „Pozwól mi zostać” to na pewno książka, która w jakiś sposób zwróciła moją uwagę na problem samobójstw wśród nastolatków oraz uruchomiła matczyną czerwoną lampkę ostrzegawczą.

  Niezależnie jak bardzo jesteśmy zapracowani, jak zmęczeni i jak bardzo przekonani, że przecież robimy to wszystko dla własnych dzieci, musimy nie tylko obserwować, ale także widzieć, nie tylko słuchać, ale usłyszeć. Czasem ciężko dostrzec sygnały, czasem ich po prostu nie ma i nie jesteśmy w stanie nic zrobić, lecz w wielu przypadkach można zapobiec tragedii. Można, chociaż w pewnym stopniu zrezygnować z ciągłego wyścigu o kasę i najzwyczajniej w świecie porozmawiać. Ja wiem, że nastolatki to trudny temat, ja wiem, że rodzicom, którzy nie mieli często komputera czy nawet telefonu ciężko pojąć to wszystko, co się teraz dzieje, ale trzeba próbować. Być, wspierać, a kiedy trzeba zwrócić uwagę.

  To, co napisałam powyżej to jedna część tej historii. Rodzice Mack nie radzą sobie z ogromem ciężaru, jaki przygniótł ich po samobójstwie córki, ale jest jeszcze druga strona. Mack, Ryan oraz ich przyjaciele. Często zagubieni, poddani niesprawiedliwej ocenie rówieśników, rzuceni na głęboką wodę „dorosłości”. Nie mając odpowiedniego wsparcia, mogą „utonąć”, pogubić cele i wartości, nie pojmować buzujących w nich emocji. Tijan pokazuje, jak wielkim ratunkiem może być przyjaciel, który rozumie. Jak przyjaźń i miłość mogą dodać siły. I cieszy mnie, że nie zrobiła tego, co dzieje się w części książek. Nie starała się wmówić, że to zawsze wystarczy. Czasem terapia, spojrzenie kogoś bezpośrednio niezaangażowanego w sprawę jest potrzebne. Pozwala uporządkować myśli. Dlatego podoba mi się fakt, iż Tijan pokazała czytelnikom, że terapia także może być drogą powrotu z tej przepaści, w którą wpadamy po tragedii.

  Na końcu muszę wspomnieć o sporym minusie – korekta książki niestety leży. Już dawno nie czytałam nic z tak wieloma błędami. Ogólnie styl Tijan jest nieco ciężki, pozbawiony plastycznych opisów, czasem można odnieść wrażenie, że coś nie zagrało, bo nie do końca wiadomo, kto mówi w danym momencie, ale dokładając do tego literówki, niepotrzebne wyrazy itp. robi się miszmasz. Szkoda.

  Podsumowując „Pozwól mi zostać” to książka naszpikowana emocjami, poruszająca trudne tematy i dająca do myślenia – szczególnie koniec, który sprawi, że jeszcze długo będziecie o niej rozmyślać. Tijan używa prostego języka, ale może właśnie tak powinna zostać opisana ta historia? Każdy znajdzie w niej coś dla siebie i każdy może wynieść z niej jakąś naukę. Wystarczy tylko odrobina dobrej woli. 

 Meg

Moja ocena 4/6

Za egzemplarz dziękuję