Tytuł: Gordian

Autor: Melissa Darwood

Wydawnictwo: NieZwykłe

ach ten Gordi…

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, ale musiałam pozbierać myśli, ponieważ... „Gordian” jest skomplikowany. Chociaż sama fabuła nie jest zawiła, to wszystkie płaszczyzny, które trzeba przeanalizować po jego lekturze, wymagają przetrawienia tego, co dostajemy w pakiecie z boskim ciałem Gordiego.

Zacznijmy jednak od początku.

Gordian to młody mężczyzna, który próbuje jakoś poradzić sobie z… życiem i trudną przeszłością. Studiuje, trenuje sztuki walki, ma wielkie plany związane ze swoim wynalazkiem i… uwielbia seks. Przynajmniej tak można pomyśleć po pierwszej połowie książki. Ale czy to wszystko jest takie proste? O tym za chwilę.
W pewnym momencie na jego drodze staje Kira, która jest córką męża jego matki. Taka siostra- nie siostra. Od pierwszego momentu Gordiana do niej ciągnie, ale dziewczyna nie jest taka jak wcześniejsze jego podboje. Nie ulega jego urokowi i stanowi dla niego wyzwanie. Oczywiście wiadomo, jak to działa na naszego bohatera, który za wszelką cenę chce dopiąć swego…

Tyle o fabule, aby za wiele nie zdradzić.

W swojej „karierze” czytelniczej pochłonęłam sporo erotyków. Naprawdę różnych. Lżejszych, mocniejszych, mrocznych i takich całkiem dziwnych… i nie potrafię „Gordiana” uplasować w tej grupie. Owszem mamy tam dużo, nawet bardzo, scen, lecz w moich oczach to książka o problemach, o traumie, próbie poradzenia sobie z trudną przeszłością, a te wszystkie „sceny” służą raczej nakreśleniu charakteru głównej postaci. W takim razie, jaki jest Gordian? Cóż, przyznaję, z początku się nie polubiliśmy. No nie zaskoczyło i już ;) Gordi na pierwszy rzut oka jest facetem, któremu tylko jedno w głowie, zalicza bez głębszego spojrzenia w oczy czy chociażby miłego słowa. Myśli, że te wszystkie dziewczyny tak jak on szukają jedynie zabawy… oczywiście wszystko do czasu, ale nie będę spoilerować. Tak naprawdę Gordian boi się czegokolwiek, co wiąże się z miłością, uczuciami i emocjami. I ma ku temu powody. Okropne dzieciństwo, ojciec tyran i pierwsza nieudana miłostka. Czy to wszystko daje mu prawo do takiego przedmiotowego traktowania kobiet? Oczywiście, że nie, ale ten typ tak chyba ma, bo przyznaję, nie znam takich facetów. Studiowałam na polibudzie, na typowo męskich kierunkach i niestety, a może stety - mężczyzn pokroju Gordiana nie było, wszyscy traktowali dziewczyny całkiem dobrze.
Ciekawą postacią i na razie dość tajemniczą jest także Kira. Jest przeciwieństwem Gordiana w kwestiach seksu, chociaż na pewno łączy ich trudna przeszłość, bowiem oboje zaznali w swoim życiu krzywdy. Czy tej dwójce dane będzie okiełznać swoje demony? Naprawić się wzajemnie? Dopełnić? Tego dowiemy się w drugim tomie (jeśli macie słabe nerwy nie czytajcie tej części bez kolejnej, bo autorka zaserwowała taki cliffhanger, że…)
Na pewno na uwagę zasługuje także stosunek głównego bohatera do matki. O ile resztę kobiet traktuje przedmiotowo, o tyle tutaj mamy szacunek, miłość, oddanie, za co Gordi zgarnia dużego plusa.

Tak jak wspomniałam powyżej, fabuła nie jest skomplikowana w warstwie wątkowej, ale ma na pewno wiele płaszczyzn. Mamy grzech, który prześladuje chłopaka na każdym kroku, mamy wyrzuty sumienia, głosy czy może „diabelskie” podszepty, mamy igranie z uczuciami i konsekwencje z tego wynikające i w końcu powoli pojawiające się próby rozprawienia z przeszłością. Całość przedstawiona oczami głównego bohatera co pozwala nam lepiej wczuć się w jego sytuację, ale też sprytnie ukryć to, czego na razie wiedzieć nie możemy.

Druga część książki podobała mi się zdecydowanie bardziej. Rozumiem, a przynajmniej tak mi się wydaje sens dosadnych opisów podbojów Gordiana, ale w pewnym momencie poczułam, że chcę czegoś więcej. Nie jestem osobą pruderyjną, jednak przyznaję-wolę delikatniejszy język i bardziej zmysłowe przedstawienie tego aspektu. W „Gordianie” Melissa Darwood serwuje nam często prosty, mocny, wulgarny, mroczny język, którego momentami było za dużo.

Dlatego właśnie w mojej ocenie nie jest to erotyk w takim znaczeniu, w jakim ja rozumiem ten gatunek. I jeśli miałabym Gordiana oceniać w tej kategorii, wypadłby słabo, dlatego wole na tę książkę patrzeć zupełne inaczej niż sugeruje opis. Dla mnie to pamiętnik skrzywdzonego człowieka. I to coś więcej, czego oczekiwałam, dostałam właśnie w drugiej połowie powieści. Gordian nadal jest Gordianem, nie staje się nagle jak część bohaterów w lit. kobiecej ciepłą kluską, ale zachodzi w nim powolna przemiana, zaczyna się otwierać i przestaje myśleć tylko o jednym. Ciekawa, momentami zabawna, a czasem pełna napięcia relacja hate – love wychodzi na pierwszy plan.

Z niecierpliwością czekam na drugi tom, w którym mam nadzieję, autorka wyjaśni wszystkie moje wątpliwości, a Wam, jeśli lubicie mocne słownictwo, nie boicie się łamania schematów i macie ochotę na porządną dawkę seksualnych przygód, ale też ukrytych pod nimi krzywd i ciężkich przeżyć polecam z czystym sercem. 

Meg

Moja ocena 4/6

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Niezwykłe

 

Autor: Melissa Darwood
Tytuł: Larista
Wydawnictwo: Kobiece
Rok wydania: 2018
Stron: 288

Sięgając po tę książkę, nie byłam pewna czego się spodziewać. Kilka zaprzyjaźnionych duszyczek, których gust sobie cenię, zapewniło mnie, że się nie zawiodę i mam czym prędzej czytać. Tak też uczyniłam, ponieważ odkąd jakiś czas temu zobaczyłam ten tytuł, zastanawiałam się kim lub czym jest tytułowy Larista. Specjalnie nie szukałam odpowiedzi w recenzjach czy opisach, by nie zepsuć sobie przyjemności czytania i przyznam, że rozwikłanie zagadki bardzo mi się spodobało. Tak samo, jak cała opowieść. Chociaż ostatnio rzadziej sięgałam po młodzieżówki, ta akurat pochłonęła mnie bez reszty. Początkowo trudno było mi się wczuć w klimat, ze względu na młodziutką bohaterkę – Larysa ma zaledwie osiemnaście lat – to jednak kiedy akcja zaczęła przyśpieszać, a kolejne tajemnice powoli się wyjaśniały, nie mogłam się oderwać.

Główna bohaterka Larysa, jak już wcześniej wspomniałam, stoi u progu dorosłości. Przygotowuje się do matury, zaczyna myśleć o studiach i swojej przyszłości, wiodąc w miarę normalne życie. Ot, zwykła nastolatka można by pomyśleć. Ma wspaniały dom, kochających rodziców i przyjaciółkę, z którą dobrze się rozumie. Do pełni szczęścia brakuje jej jednak chłopaka. I tu spotyka ją niespodzianka, ponieważ na horyzoncie pojawia się nie jeden, ale dwóch przystojniaków. Czy Larysa wybierze rozsądnie, przekonacie się sami, mogę jednak zapewnić, że wątek miłosny pomiędzy bohaterami jest poprowadzony z wyczuciem, a rozwijające się w nich uczucia i targające nimi niepewności dodają mu realizmu. Nawet pomimo tego, że historia wcale realna nie jest (chociaż kto to tak naprawdę wie ;) ) Melissa Darwood bowiem poza romansem rozgrywającym się na kartach książki opowiada nam także o Guardianach ,czyli Wysłannikach niosących pomoc ludziom, których czas jeszcze nie nastał. Co to dokładnie oznacza, także dowiecie się czytając - nie będę psuła Wam do końca przyjemności z odkrywania tej historii. Powiem jednak, że właśnie w takich okolicznościach Larysa poznaje Gabriela. Jej sąsiadka znajduje się na granicy życia i śmierci, kuszona przez Tentatora i odwodzona od przejścia na drugą stronę przez Guardiana. Co najdziwniejsze, chociaż korzystają oni z daru niewidzialności, Larysa bez problemu dostrzega Gabriela. To wydarzenie daje początek niezwykłej opowieści o mocy miłości od pierwszego wejrzenia i poświęceniu, która niejednokrotnie zmusza do refleksji. Również takiej, dlaczego zdecydowanie lepiej nie pić coli. I rzeczywiście – po przeczytaniu nie wypiłam nawet łyczka ;). A tak poważnie mówiąc, czytając „Laristę”, na pewno zastanowicie się nad tym, co dzieje się z nami po śmierci, dlaczego czasem życie bywa tak okrutnie niesprawiedliwe i kto tak naprawdę decyduje o naszym losie.

Melissa Darwood na lekkie pióro, przez co całość przeczytałam bardzo szybko, a narracja pierwszoosobowa, którą bardzo lubię, sprawiła, że z przyjemnością wczuwałam się w skórę bohaterów. Za duży plus uważam też poprowadzenie historii z punktu widzenia zarówno Larysy, jak i Gabriela. Szczerze powiedziawszy, najbardziej podobały mi się rozdziały Gabriela oraz jego opowieści dotyczące przeszłości. Była w nich jakaś magia, i cóż nie będę ukrywać, że ta postać zapadła mi w pamięci i znalazła stałe miejsce w moim serduchu.

Mam nadzieję, że tą recenzją chociaż trochę zachęciłam Was do sięgnięcia po „Laristę”, ponieważ z czystym sumieniem polecam tę książkę fanom zarówno romansów, jak i młodzieżówek oraz tychże gatunków ze wplecionym wątkiem fantasy. Na pewno miło spędzicie czas, a przy okazji zastanowicie się, kogo ostatecznie warto posłuchać w chwili zwątpienia. Bo czy nazwiemy ich tak, jak autorka, czy aniołkiem i diabełkiem siedzącym na ramieniu, czy też po prostu wewnętrznym głosem - to warto pamiętać, że chociaż śmierć czasem wydaje się o wiele prostszym wyjściem, życie jest darem i zawsze należy o nie walczyć.

Meg

moja ocena 4,5/6 

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu