
Autor: E.K. Blair
Tytuł: Echo
Seria: Czarny Lotos
Wydawnictwo: NieZwykłe
Rok wydania: 2018
MyÅ›laÅ‚am, że nie może być mocniej niż w „Bang”. PomyliÅ‚am siÄ™.
To nie bÄ™dzie prosta recenzja z uwagi na fakt, że cokolwiek bym nie chciaÅ‚a napisać, w jakiÅ› sposób może okazać siÄ™ to spoilerem. Poprzednia część pozostawia nas w zawieszeniu. Nie ma tam jakiegoÅ› specjalnego clifhangeru, ale koniec, w którym wszyscy poza głównÄ… bohaterkÄ… ginÄ…, zaskakuje. No bo o czym tu jeszcze pisać? A jednak „Echo” zaskakuje i wciÄ…ga ze zdwojonÄ… siłą. Okazuje siÄ™, że nie znamy jeszcze wielu tajemnic z przeszÅ‚oÅ›ci bohaterów, a i tutaj E.K. Blair dawkuje ich odkrywanie powoli, ponownie wprawiajÄ…c w osÅ‚upienie. Niby „niewinny” poczÄ…tek jest wstÄ™pem do tragicznych, przerażajÄ…cych, a momentami nawet odbierajÄ…cych dech zwrotów akcji i kolejnych traumatycznych sytuacji, z którymi Elizabeth przyjdzie siÄ™ zmierzyć.
Kobieta po utracie wszystkich, którzy siÄ™ dla niej liczyli – niezależnie czy to ze wzglÄ™du na miÅ‚ość, czy nienawiść, którÄ… do nich paÅ‚aÅ‚a, zatapia siÄ™ w Å›wiecie swoich rozmyÅ›laÅ„ i chorych urojeÅ„. W tym tomie autorka po mistrzowsku pokazuje, jak zniszczona może być ludzka psychika po przeżyciach, które miaÅ‚y miejsce w dzieciÅ„stwie. Bicie, zamykanie w szafie, gwaÅ‚ty i zmuszanie do seksu z przyrodnim bratem to za wiele, szczególnie dla niewinnego dziecka, którym byÅ‚a Elizabeth, kiedy trafiÅ‚a do tego piekÅ‚a. MyÅ›lÄ™, że nikt po takich traumatycznych wydarzeniach nie pozostaÅ‚by przy zdrowych zmysÅ‚ach. I tak też jest z głównÄ… bohaterkÄ…. Pomimo że teoretycznie jej plan ukÅ‚adany przez lata i misternie wykonywany z pomocÄ… Pike’a w dużej mierze siÄ™ ziÅ›ciÅ‚, to przyniósÅ‚ ze sobÄ… także ofiary. Declam oraz Pike zginÄ™li, a Elizabeth staÅ‚a siÄ™ cieniem. I wtedy jej Å›wiat ponownie wywraca siÄ™ do góry nogami. Elizabeth nie radzi sobie z napiÄ™ciem ani wspomnieniami, próbuje pomóc sobie poprzez samookaleczenie, seks, poddanie, lecz tak naprawdÄ™ jedynie sobie szkodzi.
Nie napiszę wprost, co się dzieje, chociaż pewnych rzeczy łatwo się domyślić, to pozostawię Wam tę przyjemność z odkrywania kolejnych kawałków puzzli, które ułożą się w historię o krzywdzie, cierpieniu i tym, jak życie potrafi dokopać leżącemu.
Ogólnie jestem raczej odporna na ostre opisy i zwykle nie czuję się przygnieciona przez takie sceny, to tak zarówna w Bang, jak i tutaj nawet mnie przerosła ilość okrucieństwa, które autorka zaserwowała głównej bohaterce. Płakałam. Była taki moment, kiedy nie wytrzymałam i łzy przysłoniły mi tekst. Musiałam ochłonąć, pomyśleć. Czy da się znieść tyle cierpienia? Czy można być tak zniszczonym, pustym w środku, żeby reagować na wydarzenia tak, jak czyni to Elizabeth? Czy może jednak da się zapomnieć i żyć w miarę normalnie. Nie chcieć zemsty tak, jak pragnęła jej Elizabeth? Nie niszczyć siebie i wszystkich dookoła.
Nie wiem. Na wszystkie te pytania tylko taka odpowiedź przychodzi mi do gÅ‚owy. Nigdy nie spróbujÄ™ nawet wyobrażać sobie, co czuÅ‚abym i jak zachowywaÅ‚abym siÄ™ na jej miejscu. Nigdy nie przyszÅ‚oby mi do gÅ‚owy, by oceniać jej postÄ™powanie, bo tylko ktoÅ›, kto przeżyÅ‚ coÅ› tak drastycznego, może mieć cokolwiek do powiedzenia (a i tu nie do koÅ„ca, bo każdy czÅ‚owiek jest inny). Å»yjÄ…c zemstÄ… i tak, jak trafnie okreÅ›la jÄ… inny bohater (celowo nie piszÄ™ kto, co i jak ;)) niczym ta maÅ‚a dziewczynka, której życie zatrzymaÅ‚o siÄ™ w momencie, gdy byÅ‚a jeszcze z ojcem, podejmowaÅ‚a decyzje takie, a nie inne. WybieraÅ‚a siebie, jednoczeÅ›nie prowadzÄ…c do samozagÅ‚ady. Niby dojrzaÅ‚a kobieta, ale emocjonalnie zagubiona, skrzywdzona. Nie miaÅ‚a czasu nauczyć siÄ™ prawidÅ‚owo kochać, nie miaÅ‚a od kogo nauczyć siÄ™ prawidÅ‚owo patrzeć na Å›wiat. Może gdyby w odpowiednim momencie trafiÅ‚a na kogoÅ›, kto pokazaÅ‚by jej inne życie, może…
Pewnie to, co napisałam, jest trochę chaotyczne, ale ciężko mi okiełznać taką dawkę emocji. Ta książka po prostu zmiażdżyła mnie emocjonalnie. Poruszyła wszelkie możliwe struny w moim sercu i szarpała nimi co rusz na nowo. Brudna, drastyczna, mocno popieprzona (ale zupełnie inaczej niż np. Poniżenie) osiada na dnie duszy, by wzniecić w nas całą gamę uczuć. Dla mnie największym z nich było współczucie. Ściskające za gardło i niemożliwe do opisania, kierowane nie tyle do bohaterki, a raczej do wszystkich, którzy przeżyli podobne piekło. Do tych, którzy nie mieli wystarczająco dużo siły, aby przeciwstawić się oprawcy, ani nie mieli wystarczająco dużo szczęścia, by na swojej drodze spotkać anioła. I może zabrzmi to trochę pompatycznie, ale nigdy przenigdy nie bądźmy obojętni. Nie odwracajmy głowy. Bo przemoc sieje spustoszenie i zostaje w nas do końca życia.
Wasza Meg
Moja ocena 5,5/6
Za egzemplarz dziękuję
,
by
NieGrzeczne Recenzje
