NieGrzeczne Recenzje: żałoba

"Psia kość!" Alejandro Palomas - wzruszająca powieść o tym, co w życiu najważniejsze [Lily]

Tytuł: „Psia kość!”

Autor: Alejandro Palomas

Tłumaczenie: Agata Ostrowska

Wydawnictwo: W.A.B

Ilość stron: 383

Opis Wydawcy: Powieść Palomasa nawiązuje do wydanej w 2017 roku książki O matko!, ale tworzy odrębną całość. We właściwy sobie, dowcipny i wzruszający sposób autor opowiada o perypetiach barcelońskiej rodziny, którą tworzą Fer, jego matka Amalia i dwie siostry, Sylvia i Emma.

Akcja rozgrywa się w ciągu zaledwie jednej nocy. Osią wydarzeń jest wypadek, jakiemu uległ pies Fera o imieniu R. Zrozpaczony bohater czeka na wiadomość, czy pies przeżyje. Ze wsparciem przybywają mama Fera i jego siostry. Jak to jednak w rodzinie bywa, każde takie spotkanie jest zarzewiem szczerych rozmów, w których bohaterowie nie zawsze nad sobą panują, bolesnych podsumowań i wiwisekcji, zaskakujących odkryć i zdradzanych tajemnic. Tej nocy wiele sekretów wyjdzie na jaw… Następnego ranka każdy z członków rodziny spojrzy na świat innymi oczami.

~*~*~*~

„Psia kość!” to moje pierwsze spotkanie z Alejandro Palomas, do tego niesamowicie udane i wzruszające. Autor przedstawia jednocześnie zwykłą i niezwykłą barcelońską rodzinę, która ma swoje sekrety, problemy, radości i troski. Rodzinę, która mimo wielu nieporozumień, kocha się i stara wspierać w trudnych chwilach, choć niekiedy troska ta bywa krępująca, bądź zbyt szybko ujawniana, czasem nawet wręcz nachalna, lecz za każdym razem wykazywana w dobrej intencji i z miłości.

„…od wszystkiego, czego uczy nas życie i lata, to przebaczenie, albo jego brak, niezmiennie pozostaje miarą miłości. Im bardziej kochamy, tym więcej kosztuje nas przebaczenie, ponieważ lęk przed powtórzeniem bólu też się pogłębia, a także dlatego, że kiedy najukochańsza osoba nas zawodzi, wali się nam całe życie, nasze wewnętrzne dziecko zostaje nagie i bezbronne, wszystko boli bardziej.”

Akcja niniejszej powieści rozgrywa się w ciągu jednej nocy, jednak poprzez wspomnienia Ferdynanda, oraz rozmowy toczone przez niego z rodziną sprawia, że podróżujemy poprzez istotne dla każdego z nich zdarzenia, które każdego w pewien sposób ukształtowały.

„Rodzina to kontinuum katastrof wyznaczanych przez śmierci i narodziny. Czas wpycha się w przestanie między jednymi a drugimi, rzeźbiąc historię. Dlatego bycie członkiem rodziny oznacza wspólnotę zarówno z żywymi, jak i zmarłymi krewnymi, ze wspomnieniami, z tym, co mogło być, ale się nie zdarzyło, z rozmowami urwanymi w pół zdania, które powtarzamy sobie na głos w samotności, przywołując bliskość tych, którzy już odeszli.”

Powieść została podzielona na cztery księgi. Każda przedstawia inny etap, w jakim znajduje się rodzina Ferdynanda. Głównym bohaterem wydaje się być właśnie on, jednak tak naprawdę, to cała jego rodzina stanowi ciekawe i nieszablonowe grono głównych bohaterów. Mamy zatem dwie siostry Fera; Silvię i Emmę oraz ich mamę; Amalię. Każde z nich boryka się ze swoimi problemami, jednak mimo wielu nieporozumień do jakich między nimi dochodzi, i skrywanego przez każde z nich gniewu i bólu, wszyscy mogą w trudnych chwilach liczyć na siebie nawzajem. I właśnie w jednym z takich trudnych momentów znajduje się Fer, rozpoczynając akcję niniejszej powieści.

Fer, po kolacji w gronie najbliższych, udaje się do kawiarni, gdzie oczekując na wieści w sprawie swojego psa R, w pewnym momencie niepodziewanie dołącza do niego matka. Amalia, mająca początkowe objawy choroby Alzhaimera, coraz częściej traci orientację i nieodmiennie wprawia swoją rodzinę w zażenowanie niektórymi z jej zachowań, zwłaszcza zbyt szczerymi opiniami wyrażanymi na niemal każdy temat. Z nieodłączną towarzyszką — suczką Shirley — zasiada naprzeciwko syna, i próbuje na swój specyficzny sposób dowiedzieć się, co go gnębi, zadając w końcu najtrudniejsze pytanie — gdzie jest R?

„Jestem zbyt zmęczony, a z każdą upływającą minutą, kiedy telefon nie dzwoni, czuję, że zmniejsza się szansa, że z R jest wszystko w porządku.”

Podczas wspólnego oczekiwania w kawiarni, Fer raz po raz odpływa myślami do wydarzeń, które wpłynęły na to, kim jest on i jego rodzina. W ten sposób poznajemy poszczególnych jej członków. Sylvię, która z trudem przyjmuje fakt, że ich matka zmienia się na ich oczach w małą, nieporadną dziewczynkę, przeczuwając coraz bardziej zbliżające się to, co nieuniknione dla każdego człowieka. Emma, skrywająca swoje troski, wciąż przeżywająca niewyobrażalną stratę, jednocześnie podejmująca kontrowersyjną decyzję, o której nie chce poinformować najbliższych. Amalia, ekscentryczna i pełna życia ponad siedemdziesięcioletnia kobieta, która pragnie szczęścia dla swoich ukochanych, nie zwracając uwagi na to, czy w danej chwili potrzebują pomocy w jej specyficznym wydaniu, czy też nie.

„Mimo dzielących nas cieni i blasków, niewyrównanych rachunków i niewywietrzonych zakątków, mimo wszystkich komplikacji, niezręczności, rozstrojonych klawiszy i zagubionych fragmentów układanki, którą tworzymy razem, ale także oddzielnie, mama nadal stanowi ten fragment życia, który traktuję jak pewną oczywistość, czy tego chcę, czy nie, niezależnie od tego, czy jakość to nazwę i zaakceptuję.”

Podróżując przez wspomnienia razem z Ferem, możemy dostrzec jak wiele jego rodzina wycierpiała, jak trudno jest żyć bez tych, którzy już odeszli, i jak wiele pracy włożyli w to, by wspierać się nawzajem w najtrudniejszych chwilach. W tej powieści, zobaczymy jak różnie, każdy w swoim czasie i na swój sposób przeżywa żałobę. Jak bardzo potrafimy przywiązać się, nie tylko do ludzi, ale także do swoich psich przyjaciół i jak wiele kosztuje nas ich odejście.

„(…) bo opłakiwać psa to opłakiwać to, co mu dajemy z siebie, z nim odchodzi życie, o którym nikomu nie mówiliśmy, chwile, których nikt nie widział. Odchodzi strażnik sekretów i wraz z nim odchodzą także same sekrety, kufer, łamigłówka, którą w nim skrywamy, a także klucz, tracimy kawałek życia.”

Każdy z nas odnajdzie w tej powieści cząstkę siebie, swojej rodziny, własnych problemów. „Psia Kość!” to przepiękna lektura, która powinna być lekturą obowiązkową dla każdego z nas. Z jednej strony przepełniona melancholią, z drugiej zaś przełamująca smutek zabawnymi anegdotami z życia rodziny Fera. Jest to naprawdę bardzo mądra i wzruszająca powieść o życiu, rodzinie, przyjaźni, miłości, przemijaniu i przebaczeniu.

„Boże (…) Jak kiepsko się słyszymy, kiedy słuchamy tylko tego, co nie boli.”

To plejada emocjonalnych barw, jakim jest życie, bowiem zmienia się ono niczym pogoda. Styl Alejandro Palomasa sprawia, że wsiąkamy w przedstawianą nam historię i zostajemy porwani przez bogaty bukiet słów, przeżywając tę noc wspólnie z bohaterami, by o poranku dostrzec wschód słońca. Ta książka to jeden, wielki życiowy cytat. To historia z morałem, wskazująca czytelnikowi, by uważnie rozejrzał wokół, bo to, co w życiu jest naprawdę ważne mamy tuż pod samym nosem, czy to ludzkim, czy psim. Polecam Wam tę książkę z całego zaczytanego serducha.

Lily

Moja ocena: 6/6 psich łapek ;)

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B. oraz zazyjkultury.pl

, by NieGrzeczne Recenzje

In dramat, Lily

Trudne tematy w powieści "Pozwól mi zostać" Tijan [Lily]

Tytuł: „Pozwól mi zostać”

Autor: Tijan

Tłumaczenie: Sylwia Chojnacka

Wydawnictwo: Kobiece (Young)

Ilość stron: 408

Opis Wydawcy: Mackenzie trafiła do pokoju Ryana przez przypadek. Praktycznie go nie znała. Była w obcym domu, wśród obcych ludzi, a tę noc miała spędzić w pokoju jego siostry. Kiedy zorientowała się, że się pomyliła nie poczuła zażenowania, nie chciała odejść. Poczuła w końcu, że może złapać oddech. Tej nocy życie Mackenzie na zawsze się zmieniło. Kilka godzin wcześniej jej siostra odebrała sobie życie.

~*~*~*~

„Pozwól mi zostać” Tijan jest powieścią, skierowaną przede wszystkim do młodych czytelników, poruszającą bardzo trudny temat — samobójstwo wśród nastolatków. Myślę jednak, że również dorośli powinni zapoznać się z tą książką. Młode osoby, dorastając borykają się z różnymi problemami, często dla dorosłych niezrozumiałymi, traktowanymi jako przejaw buntu, bądź niekiedy, po prostu jako zbyt błahe, by miały spowodować czyjąś śmierć.

Historia rozpoczyna się z chwilą śmierci Willow, siostry bliźniaczki Mackenzi, co nadaje dodatkowej warstwy bólu. Nie od dziś wiadomo, że bliźniaki, zwłaszcza jednojajowe łączy szczególna, często niezrozumiała dla wielu, więź.

„Strata to strata, niczym się to nie różni — z tego, co mi wiadomo. Jasne, poczucie żalu na pewno może mieć różne natężenie, ale to ta sama emocja. Jedyną różnicą może być to, czy pojawia się nagle czy stopniowo.”

To właśnie Mac znajduje siostrę, brodzącą we krwi na podłodze, by następnie, odrętwiała i pogrążona w rozpaczy, razem z młodszym bratem Robbiem, spędzić noc w domu obcych ludzi. Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, dlaczego jej rodziców nie ma przy niej — nie mogą patrzeć na lustrzane odbicie nieżyjącej bliźniaczki. W tej książce mamy do czynienia z wieloma, szczęśliwymi zbiegami okoliczności. Przez przypadek zatem, zamiast do sypialni gościnnej, trafia do łóżka Ryana, syna gospodarzy u których zatrzymuje się rodzeństwo. Gdy orientuje się gdzie się znalazła, prosi chłopaka, by mogła zostać i spać. Jest to jedyne miejsce w którym czuje się na tyle bezpiecznie, że w końcu zasypia.

„Był jak opatrunek na moje rany — zakrywał je, ale tak naprawdę ich nie leczył. Rany wciąż były otwarte, a ja miałam nadzieję, że będę się poruszać na tyle szybko, że moje wnętrzności nie rozleją się dookoła.”

Ryan także stracił kogoś, kto był mu bliski, niczym brat - najlepszego przyjaciela. Dzięki temu, jako jeden z nielicznych rozumiał, co może przeżywać Mac i czego potrzebuje. Oboje połączy nie tylko żałoba, ale coś znacznie więcej, najpierw przyjaźń, zrozumienie siebie nawzajem, a w końcu miłość.

„Ryan patrzył mi w oczy. Ja miałam w sobie mrok, ale on też. Widziałam to przelotnie kilka razy w ciągu ostatnich miesięcy, ale dzisiaj doświadczyłam tego po raz pierwszy. Dzięki temu widziałam, jaki był, zanim się pojawiłam.”

Mackenzi uczy się na nowo żyć, tym razem jednak już bez drugiej połówki siebie, Willow. Początkowe odrętwienie, stopniowo się zmienia w gniew, aż w końcu kawałek po kawałku Mac składa samą siebie z powrotem w całość. Siostra tak do końca jej nie opuszcza, przez co w pewnym momencie Mac czuje się tak, jakby popadała w obłęd. Jest jednak silna na tyle, że nie poddaje się i, pomimo wszystko, stara się żyć dalej.

„Czułam ją wszędzie. Siedziała obok mnie. Stała przy mnie. Chodziła obok. Była mną, ale ja już nie byłam nią.”

Główna bohaterka przechodzi poszczególne etapy procesu żałoby — odrętwienie, zaprzeczenie, poczucie winy, gniew, uczucie pustki, a w końcu akceptację i próbę życia dalej — ale także walczy z wyrzutami sumienia, które nie dają jej spokoju. Nie tylko ona czuje się winna śmierci Willow. Rodzice bliźniaczek odcinają się od córki, pogrążając się we własnej żałobie, zaś ukochany brat Mac, zostaje wysłany do szkoły dla uzdolnionych dzieci, któremu odebrano wsparcie, które mógł uzyskać od żyjącej siostry. W ten sposób, Mackenzie zostaje całkiem sama, pozbawiona oparcia, jakie powinni jej dać, pomimo własnego cierpienia, matka i ojciec. Czy jednak cierpiące osoby nie mają prawa do egoistycznego zapamiętania się w swoim bólu, nie zważając na to, co się wokół nich dzieje? Odpowiedź jest, jak zawsze w takim wypadku, trudna i skomplikowana. Z pewnością jednak, każdy ma prawo do żałoby, lecz nie można przy tym zapominać o żywych, którzy nas potrzebują, w tym wypadku są to dzieci.

„Nigdy nie przestaliśmy się tobą interesować, kochać cię czy myśleć o tobie. Ale ostatnio zachowywaliśmy się jak bardzo egoistyczni ludzie.”

Tijan obrazuje, co się dzieje z ludźmi, których zostawiła Willow. Ukazuje, że czasami patrzymy, nie widząc. Słuchamy, nie słysząc. Samobójstwo bowiem nigdy nie będzie dotyczyć wyłącznie tego, kto je popełnia. Zawsze dotknie znacznie większego kręgu osób. Musimy też pamiętać, że nie każdemu uda się pomóc, choć byśmy bardzo się starali, a wyrzuty sumienia nie sprawią, że odwrócimy bieg wydarzeń. Nie ma bowiem cudownego rozwiązania. Wszyscy musimy starać się żyć i wspierać siebie nawzajem. Faktem jest, że problemy najtrudniej zobaczyć u najbliższych, zwłaszcza gdy sami również się z nimi borykamy. Dlatego warto rozmawiać, nie piętnować. Wyciągnąć pomocną dłoń, nawet jeśli zostanie odtrącona. W „Pozwól mi zostać” ta pomocna dłoń zostaje wyciągnięta do Mac, najpierw przez Ryana, następnie przez jego przyjaciół. To dzięki nim, dziewczyna jest w stanie przetrwać ten trudny czas i ponownie składać rozproszone odłamki siebie.

„Jeszcze nie było dobrze na sto procent. To się nie stanie. Ale zdecydowanie było lepiej o ponad połowę. Stwierdziłam, że kiedyś będę musiała podbić ten wynik. To nie będzie łatwe. Istniały we mnie takie warstwy, którymi nawet nie chciałam się dzielić, ale będę musiała sobie z nimi poradzić, jeśli chciałam zajść tak wysoko.”

Związek z Ryanem jest w tej książce równie istotny, co relacja jaka łączyła Mackenzi z Willow. Wykreowana przez Tijan postać Mac jest pełna bólu, samotności, poczucia straty tak niewyobrażalnej, że rozumianej tylko przez nielicznych. Gniew, jaki czuje główna bohaterka objawia się w przeróżny sposób — od początkowego milczenia podczas sesji terapeutycznych, po wybuch agresji wobec piętnujących ją osób i ignorujących ją rodziców. Wydaje się zatem, że jedynie Ryan stabilizuje zachowanie dziewczyny, daje jej to, czego potrzebuje — poczucie bezpieczeństwa i zrozumienie, a przede wszystkim — czas.

„Trzynaście kawałków znalazło się na swoim miejscu, wszystkie w tym samym czasie.”

Poczułam się zawiedziona tylko jednym — fatalną korektą. Tylu błędów jeszcze nie widziałam w książce od tego Wydawnictwa, więc byłam całkowicie zaskoczona, że jest ich tak wiele. Jest to jeszcze bardziej smutne, gdy weźmie się pod uwagę ważkość problemów poruszanych w tej powieści. Szkoda, że tym razem nie postarano się, by akurat takich potknięć, jak kiepska korekta, nie było.

Mam nadzieję, że pomimo pewnym niedociągnięciom, ta książka zmieni Wasze podejście do życia oraz osób borykających się z przeróżnymi problemami, których często nie dostrzegamy, bądź nie jesteśmy w stanie dostrzec. A jeżeli, niektórzy z Was poczują, że fabuła wydaje się Wam niepokojąco znajoma, nie zamykajcie się w swoim bólu — poszukajcie pomocy.

Podsumowując, historia przedstawiona przez Tijan jest złożona z wielu warstw. Mamy kwestię samego samobójstwa nastolatki i przyczyn leżących u podstaw tak drastycznej decyzji jaką podjęła, sposoby radzenia sobie poszczególnych bohaterów z tym zdarzeniem, ich reakcji oraz żałoby przeżywanej przez każdego w inny sposób, wyrzutów sumienia, by na końcu stanąć przed otwartym zakończeniem, które można interpretować na wiele sposobów. Autorka w posłowiu daje nam pewną wskazówkę, do której, moim zdaniem, warto się zastosować: — „Nie planuję drugiej części i zostawiłam takie zakończenie, bo mam nadzieję, że się nad tym zastanowisz, że przeczytasz książkę raz jeszcze, ale spojrzysz na nią pod zupełnie innym kątem.”

„Wszystko, kim byłam przed dwudziestym dziewiątym czerwca, zostało wymazane do czysta. Kiedy położyłam się obok Willow, poczułam się tak, jakby ona zabrała mój ból, moje problemy.”

W tej powieści nic nie jest oczywiste. Tijan pokazuje nam, że ta sama opowieść może być widziana inaczej w zależności od tego, co już wiemy i od osoby, która tę historię czyta. We mnie, lektura „Pozwól mi zostać” pozostawiła przede wszystkim smutek wobec każdego, którego płomień życia zgasł przedwcześnie, pozostawiając po sobie pośród żywych nieznośną pustkę, ból za tym, co bezpowrotnie przepadło, i liczne pytania, niezmiennie rozpoczynające się od słowa — dlaczego. Jest to historia przepełniona emocjami, wzruszająca, trącająca najczulsze struny w naszej duszy, jednocześnie ściskając mocno za serce. Szczerze polecam Wam tę książkę przeczytać z uwagą, by następnie zastanowić się nad poruszonymi przez autorkę problemami.

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Kobiece.

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Psia kość!" Alejandro Palomas - wzruszająca powieść o tym, co w życiu najważniejsze [Lily]

Trudne tematy w powieści "Pozwól mi zostać" Tijan [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Psia kość!" Alejandro Palomas - wzruszająca powieść o tym, co w życiu najważniejsze [Lily]

Trudne tematy w powieści "Pozwól mi zostać" Tijan [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe