NieGrzeczne Recenzje: Helion

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Tytuł: „Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1”

Autor: R.K. Lilley

Gatunek: romans

Wydawnictwo: Helion w sekcji: editiored

Opis wydawcy: Jeśli czytałaś o losach burzliwego, podniebnego romansu Bianki i Jamesa z bestsellerowej trylogii "W przestworzach", poznałaś już Tristana i Danikę: niegrzecznego młodzieńca i poukładaną, miłą dziewczynę, która z całą pewnością powinna się trzymać z daleka od złych chłopców. Danika miała przecież dość problemów do rozwiązania w codziennym życiu. To, przez co kiedyś przechodziła, powinno sprawić, że przenigdy nie pozwoli sobie na ryzykowny związek. Jednak wszystkie żelazne zasady Daniki stopiły się niczym wosk, gdy któregoś dnia jej pracodawca - i dobry przyjaciel - przyprowadził Tristana.

Tristan wtargnął w jej uporządkowane życie jak rozpędzony pociąg. W ciągu zaledwie kilku dni Danika dała się porwać szaleństwu: grzeczne zainteresowanie niepostrzeżenie przerodziło się w pożądanie, pożądanie w miłość, a miłość w prawdziwą obsesję. Groźną, nieprzewidywalną, przerażającą. Nie mogą po prostu ze sobą być, ale też nie potrafią bez siebie żyć. Jakby było mało problemów z dopasowaniem dwóch skrajnych charakterów, na drodze między kochankami stają demony przeszłości. Stare dramaty, nieczyste sprawy. Jak trudno pokonać własny strach, jak bardzo człowiek jest bezsilny wobec swoich uprzedzeń?

~*~*~*~

Maska, którą na co dzień nosimy. Płaszcz, pod którym skrywamy cienie ciągnące się za nami nieustannie przez życie. Uśmiech za którym widnieje rozpacz i ból, choć niewidoczny na pierwszy rzut oka. Miłość, która może uskrzydlać, dawać oparcie ale i być zalążkiem uzależnienia, które jest w stanie doprowadzić do upadku. To wszystko właśnie dostaniecie czytając „Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1”. Ta książka to emocjonalny rollercoaster na dodatkowym przyśpieszeniu.

Historia rozpoczyna się pozytywnie i zabawnie, jednak pozory mogą mylić. Gdy zagłębimy się w fabułę dostrzeżemy, że nie jest ona tak lekka, jak się początkowo wydawało. Powieść przedstawia bowiem związek, który wywiódł się z przyjaźni, jednak zmierza ku byciu destrukcyjnym dla bohaterów.

Danika jako niania i przyjaciółka swoich pracodawców postanawia okłamać Bev, by nie zagęszczać i tak napiętej sytuacji pomiędzy małżonkami. Jeremy bowiem zamiast szukać nowej pracy, sprowadza kolejne „talenty” muzyczne do ich domu. Gdy pojawia się Tristan, będący członkiem początkującej kapeli rockowej i zajmującym się promowaniem klubów, Danika przeczuwa tarapaty przez ogromne „T”, zwłaszcza przez pryzmat jej skłonności do niegrzecznych chłopców. W drodze wyjątku, dziewczyna postanawia załagodzić ewentualną krytyczną sytuację w domu okłamując przyjaciółkę co do prawdziwego powodu tymczasowej gościny mężczyzny, który z miejsca podbija wszystkich swym nieodpartym urokiem. Tak, nie tylko poznajemy Tristana, ale również rozpoczynamy historię przyjaźni tej dwójki.

Mężczyzna szturmem zdobywa domowników, swoimi talentami kulinarnymi, jak i poczuciem humoru. Wprowadza do uporządkowanego życia Daniki nieco szaleństwa i „luzu”, na który bardzo rzadko sobie pozwalała. Dziewczyna jednak od początku stawia wyraźną granicę — będą wyłącznie przyjaciółmi. Jeśli zaś chodzi o Tristana, przez krzywdę jakiej doznał od osoby, z którą pragną spędzić życie, nie widzi sensu w byciu na wyłączność i unika stałych związków, dając się pochłonąć egzystencji na bazie imprez. Z chęcią przystaje na układ oparty na przyjaźni, lecz nie jest to takie proste, jak mu się początkowo wydawało. Poczuje bowiem nie tylko pożądanie do pięknej kobiety, ale również coś więcej, co jak sądził dawno już w nim zgasło, zaborczo przy tym chroniąc tę niezwykle wartościową „rzecz”, choć sam tej myśli do siebie nie dopuszcza.

Większość fabuły zostało poprowadzone z punktu widzenia Daniki w narracji pierwszoosobowej. Uświadczymy jednak i kilku fragmentów, kiedy to poznamy przemyślenia Tristana, dzięki czemu będziemy mogli nieco bardziej zrozumieć jego zachowanie. Oboje bohaterowie mają za sobą niełatwą przeszłość, lecz to dziewczyna została wyjątkowo brutalnie skrzywdzona przez los, co będzie miało wpływ na podejmowane przez nią decyzje i walkę, by poradzić sobie z wydarzeniami sprzed lat.

Śledząc tę historię miałam mieszane uczucia. Z jednej strony, widziałam w Danice własny charakter, co mnie niezmiernie rozbawiło. Nie sądziłam, że kiedyś znajdę fabularną bratnią duszę. :D Oczywiście bez takiego bagażu doświadczeń jaki ma, co w pewnym stopniu usprawiedliwia jej rozchwianie emocjonalne, którego jesteśmy świadkami. Z drugiej strony, jakoś nie bardzo wierzę w terapię grupową na bazie procentów, a taką nam przedstawia autorka. Tak, kochani. Nie piszę Wam bajek, to naprawdę się dzieje.

„— Czuję się okropnie ślicznie — powiedziałam Tristanowi, dopijając drinka.

Omal nie udławił się ze śmiechu i także odstawił pusty kieliszek. — Jesteś śliczna, więc wszystko się zgadza.

— To przez alkohol. Kiedy czuję się naprawdę ślicznie, wiem, że jestem pijana. A ty co czujesz, kiedy się ululasz?”

Cóż, pomijając tę wątpliwej jakości terapię, samo uczucie rodzące się pomiędzy głównymi bohaterami ma podstawy do bycia toksycznym związkiem bazującym na wzajemnym uzależnieniu. I choć sama książka bardzo mi się podobała, gdyż początek był całkiem lekki z ogromną dawką humorystyczną, to nie byłam ślepa na ciemny aspekt tej historii. Obawiam się bowiem, że sporo czytelników nie dostrzeże tego, jak niewłaściwy jest związek Tristana i Daniki przynajmniej na etapie w jakim znajdują się w tej części. Liczę na to, że w kolejny tomach zobaczę proces przepracowywania problemów z którymi boryka się każde z nich. To przyciąganie wpadające w obsesję chyba nie zostało ukazane zbyt wyraźnie negatywnie, lecz mając świadomość kolejnego tomu i kontynuacji tej opowieści daję tej powieści kredyt zaufania, zwłaszcza gdy przeczytałam dedykację autorki.

Poza tymi dwoma aspektami, co do których może tylko ja się doczepiam jako przewrażliwiona czytelniczka :P, lektura dostarczy Wam sporo zabawy ale i wielu emocji, niekiedy bardzo sprzecznych. Oboje, zarówno imprezowy Tristan, jak i początkowo powściągliwa Danika, są niczym wulkan energii, grożący niespodziewanym wybuchem. Ogień i woda, dwa żywioły, które w tym wypadku idealnie oddają charaktery głównych bohaterów. Pytanie tylko, czy nie doprowadzi ich do spalenia, bądź zgaszenia jednego z nich, a może nawet obojga, pozostawiając jedynie zgliszcza.

„Kolejny tydzień był dla mnie piekłem gorszym, niż przeżyłam po którymkolwiek wcześniejszym rozstaniu, co napawało mnie lękiem, bo przecież to nawet nie było rozstanie z prawdziwego zdarzenia.

Nigdy nawet nie był twój, żebyś mogła go stracić — powtarzałam sobie co najmniej sto razy dziennie.”

Dodatkowych wrażeń dostarczą Wam także przyjaciele tej dwójki, którzy niezmiernie ubarwiają treść. Frankie powaliła mnie swoją osobą na kolana. Jest tak pozytywną postacią, że aż pragnie się przebywać jak najdłużej w jej towarzystwie.

A końcówka książki... to istna petarda wrzucona czytelnikowi tuż pod nogi. Spowoduje ona, że Wasze serce stanie w przypływie rozpaczy. Emocjonalna mieszanka zaserwowana przez R.K. Lilley na długo pozostawia w zawieszeniu. Tę książkę można jednocześnie pokochać i znienawidzić. A to najlepsza kombinacja jaką można stworzyć.

Czy polecam tę książkę? Tak, pomimo pewnych kwestii, które aż proszą się o ich pogłębienie, ale w tym względzie liczę na drugi tom. Będziecie się śmiać i płakać. Będzie Was bolało serce patrząc na rany jakie zadaje niektórym los. Będziecie współczuć zaburzeń i różnego rodzaju uzależnień z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie, ale i kibicować im w pokonaniu demonów z którymi żyją. Wartością dodaną jest także poruszenie przez autorkę trudnego tematu uzależnienia, którego wielu nie widzi, dopóki wyraźnie się go nie wskaże.

Ja z przyjemnością dowiem się, jak potoczą się dalsze losy Daniki i Tristana. Mam nadzieję, że Wy również ;)

Lily

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Helion, sekcji editiored.

, by NieGrzeczne Recenzje

In Drań z Manhattanu, editiored

Przedpremierowa recenzja "Drania z Manhattanu" - czyli udanego duetu Vi Keeland oraz Penelope Ward [Lily]

Autorzy: Vi Keeland i Penelope Ward

Tytuł: „Drań z Manhattanu”

Rok Wydania: 2018

Wydawnictwo: Helion w serii: editio red

Opis wydawcy: On miał wiele twarzy. Ona pokochała je wszystkie.

Bogaty finansista z wysokim mniemaniem o sobie na pewno nie jest dobrym kandydatem na chłopaka dla nieprzebierającej w słowach Włoszki. Soraya Venedetta doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale przecież nic nie stało na przeszkodzie, by choć trochę o nim pofantazjować, prawda? Przystojniak, którego dziewczyna zauważyła w metrze, był zadbany i starannie ubrany, ale poza tym sprawiał wrażenie okropnego bufona. Być może Soraya po jakimś czasie dałaby sobie spokój z mrzonkami, gdyby przypadkowo nie znalazła jego zgubionej komórki. A jako, że była dobrze wychowana (przynajmniej tak o sobie myślała), postanowiła zwrócić zgubę. Bardzo szybko okazało się jednak, że piękny drań nie docenił tego gestu.

Graham J. Morgan nie ma jeszcze 30 lat, ale jest już uznanym biznesmenem, a jego firma świetnie prosperuje. Mężczyzna skupia się głównie na pracy i nie ma czasu na życie prywatne, woli zadowalać się przelotnymi romansami. Wszystko jednak się zmienia, gdy znajduje w swojej komórce zdjęcia pięknej nieznajomej. Widać na nich głęboki dekolt, śliczne nogi i niezwykle krągłą pupę. A potem okazuje się, że dziewczyna ma także długie lśniące włosy i piękną twarz. No i mówi to, co myśli - a to Grahama pociąga w niej chyba najbardziej. Tylko czy Soraya da się uwieść?

Tych dwoje dzieli niemal wszystko, ale łączy dzika namiętność i prawdziwe uczucie. Czy ich dwa różne światy połączą się w jeden wspólny?

Bardzo lubię książki Vi Keeland, więc z przyjemnością sięgnęłam i po tę, zastanawiając się przy tym, jak udał się ten duet z Penelope Ward. Mogę już na początku Wam powiedzieć, że całkiem nieźle wyszła paniom ta historia. ;)

Początek jednak nie był ciasteczkiem malinowym, którym delektowałabym się z przyjemnością. Niestety, wydawało się, że raczej będzie to dosyć nudna lektura i mało zaskakująca. Lecz, po przebrnięciu przez pierwsze strony, powoli akcja zaczęła się rozkręcać i zyskiwać w moich oczach poprzez kilka ciekawych rozwiązań zastosowanych przez autorki.

Fabuła napisana została zarówno z punktu widzenia Grahama Morgana, jak i Sorayi Venedetty. Dzięki temu możemy śledzić ich losy z obydwu stron, co przyznaję bez szemrania, że bardzo lubię. Również narracja pierwszoosobowa mi nie przeszkadzała, co niekiedy niestety sprawia, że lektura staje się bardziej udręką niż przyjemnością. Tu, na szczęście była tym drugim.

Historia przedstawia losy dwójki, całkowicie odmiennych ludzi, którzy poznają się poprzez zgubiony telefon przez jedno z nich. Pewnego dnia bowiem, jadąc do pracy metrem, Soraya dostrzega eleganckiego mężczyznę, który objawia wredny charakterek podczas prowadzonej przez niego rozmowy telefonicznej. Wybiegając pośpiesznie z pojazdu na swojej stacji, nie zauważa, że zostawił po sobie ślad w postaci telefonu. Soraya postanawia temu draniowi, jak go określa, oddać zgubę, choć nie od razu. Jest z natury ciekawską osóbką, więc sprawdza zawartość przedmiotu, który ukazuje sprzeczne informacje o jego właścicielu. Tym bardziej, zaciekawiona nim postanawia w końcu osobiście przekazać zgubę. Gdy mężczyzna w dość bezpośredni sposób oznajmia, że nie ma dla niej czasu, Soraya pozostawia telefon zafrapowanej recepcjonistce wraz z intrygującą wiadomością dla jego właściciela. Tak, by zapamiętał sobie, że ma czego żałować. :)

Cóż można powiedzieć o samych bohaterach? Są odmienni, to z całą pewnością, a jednocześnie wydają się do siebie idealnie pasować poprzez wzajemne uzupełnienie. Soraya jest temperamentną Włoszką, która mówi to co myśli, nie owijając w bawełnę. Pracuje w dziale porad „Zapytaj Idę”, gdzie stara się dawać rady czytelnikom, na temat przesyłanych przez nich pytań odnośnie swoich rozterek i bolączek życiowych. Cóż, może trafniej będzie powiedzieć, że udziela porad sporadycznie, gdy jej szefowa łaskawie wyda na to swoją zgodę. Z uwagi na bardzo otwarte i szczere odpowiedzi Sorayi, nieczęsto to się jednak zdarza. Kobieta uważa bowiem, że szkoda czasu na łgarstwa. Jeśli coś chce powiedzieć, po prostu to robi.

Kobieta podbiła moje serce swoją barwnością, zarówno co do wyglądu, jak i charakteru. Wyszczekana, bezpośrednia, szczera i jednocześnie obawiająca się otworzyć swoje serce — tak mogłabym ją w skrócie podsumować. Zmiany swoich emocji przejawiała poprzez ufarbowane końcówki włosów, co niekiedy stanowiło ostrzeżenie dla jej otoczenia. Czasami w książce wyraźnie objawiała się jej niepewność co do tego, że ona również zasługuje na miłość i szczęście, tak jak każdy inny.

„Naprawdę z całego serca chciałam z ufnością patrzeć na to, co się między nami rodziło, ale mimo wszystko jakaś część mnie wciąż kazała mi trzymać dystans. On jednak był taki pewny i tak całkowicie pozbawiony obaw, że jego spokój koił moje nerwy. Nienawidziłam tej słabej i strachliwej istoty, jaką w sobie nosiłam. Chyba przyszedł czas, abym spróbowała się jej pozbyć.”

Graham z kolei trzyma wszystkich wokół na dystans i nie przejmuje się, że przy okazji nie liczenia się z innymi ludźmi, może ich skrzywdzić. Zbudował wokół siebie mur, którego dotąd nikt nie zdołał naruszyć. Liczy się dla niego tylko praca, babcia i pies Blackie. Tylko przy babci Lil staje się „miękką kluchą”. Jest to przy okazji kolejna kobieta w tej książce, która mnie urzekła swoją siłą, a także oddaniem i miłością do wnuka, dla którego pragnie wszystkiego co najlepsze, nie zamykając przy tym oczu na jego wady.

„— Nie bój się zranienia. Lepiej wzbić się w niebo i upaść, niż nigdy nie poczuć, jak ziemia usuwa ci się spod nóg. Nawet chwilowa radość jest lepsza niż całkowity jej brak. Boisz się zranienia tak, jak ja boję się śmierci. Ale pomimo strachu zamierzam przeżyć w pełni każdy dzień, jaki mi został.”

Mężczyzna, jakoś od samego początku, pomimo swojego chamstwa — co tu dużo kryć takiego go poznajemy — czymś mnie ujął. Przede wszystkim powolnym zdobywaniem względów Sorayi, choć równie dobrze mógł dać sobie spokój i ruszyć na połów w innym stawie. Również wyjaśnienia, które otrzymujemy odnośnie tego, co takiego uczyniło go twardym i niedostępnym dla innych spowodowało, że moje serce zmiękło dla Grahama jeszcze bardziej.

Jak to zwykle bywa, tak w życiu, a szczególnie w książkach, pojawiają się w fabule problemy, z którymi bohaterowie muszą się zmierzyć. A jest ich całkiem sporo, jak na jednotomową pozycję. Wszystko jednak zostaje czytelnikowi wyjaśnione i nie pozostawia się nierozwiązanych wątków.

Choć Graham całkiem szybko dochodzi do wniosku, że z temperamentną włoszką może połączyć go głębsze uczucie, o tyle Soraya dosyć długo trzyma biednego pana „Celibat z Manhattanu” w niepewności. Nie pomaga z pewnością fakt, że niczym koszmar z którego nie można się obudzić, do życia Grahama wkracza ponownie jego dawna narzeczona wraz z niespodziankami, które spowodują spory zamęt u naszych bohaterów. Świeży związek zostaje zatem wystawiony na poważną próbę. Czy Grahamowi i Sorayi uda się pokonać przeciwności losu i pogodzić z przeszłością, która oboje prześladuje? Tego musicie się dowiedzieć sami sięgając po tę lekturę. ;)

„(…) Gdy się odwróciłam i spojrzałam na niego, dotknął czołem mojego czoła i szepnął: — Będę czekał tak długo, jak będziesz chciała. Nigdzie się nie wybieram.”

Oboje, zarówno Soraya jak i Graham, są doświadczeni przez życie, co odbija się na ich teraźniejszości i decyzjach jakie podejmują. Autorki pokazują poprzez tę historię, że to, co wydarzyło się w naszym życiu może mieć na nas zgubny wpływ tylko wtedy, gdy na to sami pozwolimy.

„Ujęła dłońmi moją twarz i powiedziała: — Jesteś niesamowity. Będę szczęśliwa, jadąc z tobą dokądkolwiek. — Lecz gdy to mówiła, na jej twarzy nie było widać uśmiechu.”

W każdym bądź razie, perypetie tych dwojga szczerze mnie ubawiły, szczególnie w początkowych fazach ich znajomości, choć przez całość książki przejawiał się „przedmiot” przez który się poznali, a który wprawiał mnie niezmiennie w rozbawienie. Ich esemesowe gierki oraz zabawne teksty pisane poprzez dział „Zapytaj Idę” były ciekawym zabiegiem dokonanym przez autorki, który się idealnie w tej pozycji sprawdził. Także doskonale wykreowane postaci, które różni prawie wszystko, a jednocześnie wydają się jakby byli wzajemnie dla siebie stworzeni powoduje, że z chęcią śledzi się ich losy. Ja z przyjemnością przyglądałam się zmianom, jakim ulegali bohaterowie. To w jaki sposób się otwierali na nowe możliwości. Ich zabawnym potyczkom i grze, która oboje czegoś nauczyła.

Podsumowując, w książce pojawia się kilka zwrotów akcji, które nadały jej tempa i pozwoliły zerknąć głębiej w życie zarówno Grahama, jak i Sorayi. Choć początek mnie nie kupił, to już cała reszta jak najbardziej tak. „Drań z Manhattanu” jest pozycją zabawną, romantyczną, jednocześnie dającą do myślenia co do tego, czym właściwie jest rodzina, szczęście i jak wiele w związku dwojga ludzi znaczy szczerość. Autorki pokazały jak istotna jest wzajemna rozmowa i podejmowanie wspólnie decyzji, bowiem nie zawsze to, co nam się wydaje dobre dla drugiej osoby, faktycznie takie jest.

Czy warto zatem przeczytać tę pozycję? Stanowczo tak, gdyż pomimo tytułu zwiastującego typowe romansidło, ta książka zawiera w sobie znacznie więcej, niż tylko seksownego faceta i piękną kobietę z romansem jako głównym wątkiem. ;) Historia Sorayi i Grahama jest jednocześnie seksowna, zabawna i wzruszająca. Myślę, że wiele czytelniczek przyjemnie spędzi przy tej lekturze czas.

Lily

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki, bardzo dziękuję Wydawnictwu Helion (seria Editiored).

, by NieGrzeczne Recenzje

Pages

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Przedpremierowa recenzja "Drania z Manhattanu" - czyli udanego duetu Vi Keeland oraz Penelope Ward [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Pages

"Bad Things. Tristan i Danika. Tom 1" - czyli emocjonalny rollercoaster od R.K.Lilley [Lily]

Przedpremierowa recenzja "Drania z Manhattanu" - czyli udanego duetu Vi Keeland oraz Penelope Ward [Lily]

Dołącz do nas na Facebooku!

Instagram

Etykiety

Patronat

Patronat

Patronaty

Obserwatorzy

Recenzentki

Popularne posty

Archiwum bloga

Tu zaglądamy!

zBLOGowani

Subscribe